Kringpot

Sa araw araw na hamon ng buhay, hanggang saan masusukat ang tapang mo? Sa dami ba ng natapos na trabaho sa isang araw? Sa tagal ng byaheng binaybay mo dahil sa traffic o sa dami ng problemang pinagdaaan mo? Minsan mapapaisip ka nalang talaga. Gaano ba talaga kahaba ang pisi mo bilang tao? Iba iba tayo ng pagkatao, iba iba ng buhay at higit sa lahat, iba iba ng pinagdadaanang pagsubok. May mga taong kulang sa pera pero mayaman sa ibang bagay. Meron namang may maranyang buhay pero salat na sa salat sa pagmamahal. Sa lalim ng gabi, mahimbing na natutulog ang ilan, ngunit ang ilan… tahimik na lumuluha. Pinipigilang humikbi ng malakas sa takot na may makarinig. Ang impit na hagulgol ang nagsisilbing sukatan ng lahat ng sakit at pagod na nararamdaman ng puso. Habol ang hininga at nanunuyo ang lalamunan habang nag-uunahang pumatak ang lahat ng luha mula sa mata. Nananalangin na lunurin na sana ng mga luha ang lahat ng sakit... agusin ang pagod palayo... at palitan ng ngiti ang pait. Kapag naibigay mo na ang lahat para sa pamilya, sa kaibigan at sa ibang tao, pwede na bang huminto? Sana ganun kadaling magpalakas pagkatapos ng mahabang panahon na paglilingkod para sa mga taong mahal mo. Pero hindi! HINDI! Hindi natatapos ang responsibilidad sa pamilya. Hindi napuputol ang pasensya sa mga kaibigan at hindi nauubos ang pagmamalasakit sa ibang tao. Ang tao mapapagod pero walang karapatang huminto. Bakit? Dahil ang buhay hindi humihinto pag nasaktan ka na. Hindi ka pwedeng mag- time out. Kailangan mong tumayo, lumaban at magpatuloy kahit lugmok na lugmok ka na... Kahit gaano kasakit... kahit pagod ka na. Kaya sa paghikbi mo ngayong gabi, ipapanalanging kong pagaanin sana ng Maykapal ng damdamin mo. Yakapin ka nya ng mahigpit at ipaalalang hindi ka nagiisa. Lilipas ang lahat. Kailangan mo lang magtiwala sa nasa taas.