Pasifizm

Bırakıyorum, insanlar çabalamak için değmez. Yada mola mı diyelim? Biraz da onlar uğraşsın. Belki her şeyden pişman olurum ilerde. Ama yalan söylemediğim için mutluyum.

Sanırım yazmak daha iyi. Anlaşılma problemi olmuyor. Bunu önceleri whatsapptan birilerine derdimi anlatarak yapardım. Yüz yüze konuşamam ben zaten. Bilmiyorum yapamıyorum. 

Sorun şu ki kendimi açtığım en azından denediğim insanlardan da iyi yönde geri dönüş almadım. Ben onların sözlerine karşı pollyannacılık oynarken onlar bana hep onların beni anlamaya çalıştığını söylediler. İnsanlara güvenmemek için bir sebep daha.

Kim olduğumu, o an nasıl hissettiğimi değiştiremem. Kimine göre rahat, karaktersiz ve gevşek bir insanım. Bazen gevşek olabiliyorum, rahatım da. Ama duygusalım. Ne kadar rahat olsam da kelimelere çok takılıyorum, değer verdiğim insanlardan geliyorsa o kelimeler.

İnsanları kırmayı sevmiyorum bu belki sonradan pişman olacağım adımlar atmama sebep oluyor ama evet bunun için gururumu kenara bırakabiliyorum. Biliyorum gurur insanı mutlu etmez. Kamu spotu gibi “Gurur pişmanlıktır.” 

Birçok arkadaşım var ama gerçekte insanların beni ne kadar tanımasına izin veriyorum diye düşünmüyorum değil. Belki aptalca gelecek ama geçtiğimiz günlerde kendimi, gerçek beni insanlara tanıtmaya çalıştım. Nasıl hissettiğimi, kaybetmekten ne kadar korktuğumu bir o kadar da kendim olmamaktan korktuğumu, gün doğumunu sevdiğimi, gecenin dibindeki en parlak yıldızı her gece penceremden izlediğimi.. Ve cesaretsizliğimi..