"Kimi zaman bana neden içinde herşeyin iyi olacağı ütopik bir ülkeyi, ütopya niteliğindeki bir dünyayı tasarımlamadığımı sordular. Yaşadığımız günlük dünyanın iğrençliği göz önünde tutulduğunda, bu soruyu yanıtlamak bir çelişkiye yol açabilir, çünkü bizler, günümüzde gerçekte hiçbirşeye sahip değiliz. İnsan,ancak maddî şeylerin ötesinde bir şeylere sahipse zengindir. Ve ben bu materyalizme, bu tüketim toplumuna, bu kapitalizme, burada cereyan eden bu korkunçluğa, sırtımızdan yaşamaya hakları olmayan bu insanların zenginleşmesine inanmıyorum. Gerçekte inandığım birşey var, ve ben buna 'bir gün gelecek' diyorum. Ve özlemini çektiğim şey, bir gün gelecek.Evet belki de gelmeyecek, çünkü onu hep yıktılar, binlerce yıldır yıktılar. Gelmeyecek, ama yine de inanıyorum geleceğine. Çünkü eğer inanmazsam, artık yazamam."

"Beni söylenmemiş bir sevgide boğabilirsin."

Bıktım bu dost cüceler ülkesinde  Dev yalnızlığımı sırtımda taşımaktan  Yorgun alnımdan  İri terlerin aktığı kör kuyulara  Yılanların ve akreplerin  Ve ısırgan böceklerin susuzluğunu gideren  Bu denizler benzindi hep  Ve hep ne varsa deniz denilen kıyılarda ateşler yaktım  Ama ölmedim  Neden ölmedim

yoruldum artık, her yol ağzında kendime rastlamaktan.

“pirincin içindeki taş gibi hissediyorum” dedi aleksi pavloviç, “beni arıyorlar ama dışlamak için.” 

happiness is like a butterfly; the more you chase it, the more it will elude you, but if you turn your attention to other things, it will come and sit softly on your shoulder.

sahiden neye nasıl tutunacağımı bilmiyorum artık