amantes sunt amentes

Γοητεύτηκα κατά καιρούς από πολύ απογοητευτικούς ανθρώπους. Βλ. ο εαυτός μου.

Είμαι πάντοτε τόσο απροσάρμοστη σε οτιδήποτε αφορά τελείες ή παύσεις, να κοίτα κάπου εδώ θα βάλω ένα κόμμα να συνεχίσω την πρόταση, να κοίτα κάπου εδώ θα βάλω ένα κόμμα να μας κρατήσω σε επαφή, πάντοτε η περίοδος με φοβίζει, ένα συντακτικό δρόμος πριν το τέρμα, κι οι δύο μας πάντοτε να ψάχνουμε καταφύγιο σε διαφορετικές παραγράφους.

Έσβησε το φως. Αυτό ήταν. Τώρα σηκώθηκε κι η αυλαία. Τίτλοι τέλους. Οποιουδήποτε τέλους. 

Αφήνω τον ήλιο να με κάψει, γιατί ξέρω πως αυτή θα είναι η μοναδική επαφή που θα έχω ποτέ μαζί του.

Εγώ είμαι περαστική. Σου το λέω, δε θα μείνω. Εγώ είμαι περαστική. Σου το λέω, δε θα μείνω. Μην κλείνεις άλλο τα μάτια σου. Μην εθελοτυφλείς. Σταμάτα να προσεύχεσαι δειλά κάτω από το φως του φεγγαριού, ελπίζοντας πως κάτι θα αλλάξει. Μην αρνείσαι το γεγονός ότι ακόμα κι αν μπορείς να κοιτάς κατάματα το σεληνόφως, σε τυφλώνει. Είμαι περαστική, στο είπα. Δεν ήθελες να ακούσεις. Δεν ήθελες να δεχτείς. Έκλεισες όλες τις κουρτίνες γύρω σου, τα ίδια τα μάτια του κόσμου μην τυχόν και πληγωθείς από την απουσία μου. Κυνηγάς ανέμους και νιώθεις μίσος κατά το χάσιμο τους. Δίνεις μισή καρδιά και μένεις με τα λίγα, έχοντας χαρίσει θησαυρούς σε πτερόεντα όντα όπως εγώ. Σου είπα, δε θα μείνω. Συνεχίζεις να κατηγορείς τους ανέμους για την κενότητα σου κι όχι να τους ευγνωμονείς για την δροσιά που κάποτε απλόχερα σου προσέφεραν. Όμως αυτοί ήταν άνεμοι. Έφυγαν. Εσύ;

Το ποτήρι σου γεμίζει πορτοκαλί υγρό κι ακούγομαι κυνική όταν λέω: “ ήθελα τόσο να σε αγγίξω”. Είναι επικίνδυνο μου λες, σε γλώσσα μητρική γαλλική. Το κορμί σου φωνάζει το κορμί μου αβάπτιστο. Σχεδόν αφοριστικό.Το pH μου αναγνωρίζω στα σεντόνια σου. Κεράσια ολόμαυρα στο στόμα σου οι νύχτες. Ανάμεσα στα μπούτια μου το χέρι σου, οδηγεί πού.

Οι έφηβοι νομίζω ξεχνούν να αγαπούν τον εαυτό τους. Γι’ αυτό οι έφηβοι στον ύπνο τους, βλέπουν μόνο αγκαλιές. Ξυπνάνε. Πεισμώνουν. Γίνονται εγωιστές και ζητάνε όσες αγκαλιές υπάρχουν. Οι έφηβοι όμως δεν ξέρουν πως να θέλουν και για αυτό δεν έχουν τρόπο να ζητάνε. Μετά, πεισμώνουν ξανά. Οι έφηβοι μάλλον, ξεχνάνε ν’ αγαπάνε τον εαυτό τους, γι’ αυτό όποιος δεν τους αγκαλιάζει, αυτομάτως δεν τους αγαπάει. Και το πλήθος των ανέραστων μεγαλώνει. Και το πλήθος ζητάει μόνο εραστές. Οι έφηβοι είναι αδηφάγοι. Καταναλώνουν ενέργεια. Πρώτα τη δικιά τους. Αν τους αγκαλιάσεις, καταναλώνουν και τη δική σου. Γι’ αυτό τους έφηβους δεν τους αγκαλιάζει κανείς. Και το πλήθος ζητάει εραστές. Εραστές που δεν αγγίζονται, μόνο κοιτιούνται. Και μετά κλαίνε παρέα. Κλαίνε γιατί δεν αγγίζονται. Κι αφού οι έφηβοι δεν αγαπούν τον εαυτό τους, δεν θέλουν να αγγίζονται. Μόνο να αγγίζουν και να καταναλώνουν. Οι έφηβοι είναι αναλώσιμοι. Το ξέρουν. Γι’ αυτό οι έφηβοι δεν αγαπούν τον εαυτό τους.

Παράξενα όντα με χέρια ματωμένα, στην προσπάθεια απόδρασης από κελιά με αόρατα σίδερα. Πόσο βαστάει ένας περίπατος;

Κλειστοφοβικά με ρωτάς πώς μπορείς να κολυμπήσεις στα πόδια μου με τις παλάμες ανάποδα, να μη μου λείψει το χάδι. Σκέφτομαι παρθενικό το κορμί μου στην πιο κοινόχρηστη πόλη όπου κανείς δεν μιλάει για έρωτα και με ντροπιάζει που είμαι αχόρταγη. Σκέφτομαι πατεράδες να καταστρέφουν την ερωτική μου ηλικία, ο αυνανισμός να απαγορεύεται στο κρεβάτι. Ιδρωμένος με κοιτάς που σε κοιτάω στα τέσσερα. Η καρδιά σου μηχανισμός εκπυρσοκρότησης. Φοβάμαι μη γίνω κανίβαλος πριγκιπικά, μην επιβάλλω την μυϊκή μου απόλαυση. Ήθελα να σου δαγκώσω ένα σημείο στον βραχίονα. Εκεί που σπάζεις τους αυχένες των μπάτσων.

Τινάζω το σεντόνι στο μπαλκόνι να αερίσω απ’ την κλεισούρα τα φαντάσματα. Ποιο πλάσμα μέσα μου χτυπιέται να μιλήσει, ποιος φίλος κλαίει, ποιος δεν μπορεί να κοιμηθεί; Έχω ξεχάσει πώς ακούγεται η φωνή μου τόσο που έχω από μακριά αγαπηθεί. Στο μεταξύ, κάτω στο δρόμο σαν μελίσσι και στη μισάνοιχτη ζωή του καθενός άνθρωποι πάνε κι έρχονται, συνήθως όμως πάνε.