özlem tekdemir

şimdi diye bir şey yok. üzüntüden yalan söylemişler çok bilenler

şimdiden bahsetmek için geçmişe tahammül geleceğe umut kendine kimbilir ne biçim yalanlar söylemene yetecek kadar gurur dilenmişler.

şimdi yok var olmak için harcadığı çabadan belli -onu bunu kendine alet etti dondurdu durdurdu kabul dilendi belirtti beğendirtti-

halbuki kar öyle mi? yağdı: geçti yağacak: hevesli hatta tutar belki…

olamayan “şimdi” tecrübesiz kalpleri kara kuyularda, kim bilir hangi kuytularda boş umutlarla bekletti. yeri geldi sırtını kar'a verdirtti…

hikaye peşinde koşmamız hep varoluşu bir yere koyamamışlığımızdandı. aslında pek hüzünlüydü açıklama bekleyen insanın uğraş arayışından doğan taraftarlığı, aşkı ve diğer sarmaşıklıkları…

-sokakta bir gördüğünü bir daha görmek ne tuhaf… bir gördüğünü bir gördüğüne benzetmek… bir tattığını yine bulabileceğini bilmek… telaşsız bir gezintiye çıkabilmek; birazdan dönerimli, bir fotograf daha çekeyimli, şundan biraz daha içeyimli olmamak… ya olmamak, ya da özgür gibi birşey olmaktı!-

özlüyorum: olabilir.

beklediğim bir söz var duyulabilir dinlenirse koyulabilir karnına;

evlerin içi görülebilir ummadığın kadınlardan ne acayip perişanlıklar edinilir, kemirilebilir kalpler-öpüledebilir belki bazıları serilip dinlendirilir hatta yalnızlığa da direnebilir-

kim bilir?

yok ama her aşık biraz omurgasız bir hayli acımasız ve muhakkak sürüngendir…

beklemiyorum evet hayır evet şimdi susulabilir. duyulmayabilir, kanayabilir saçlarım kalbimden sokulabilir hayat; o katı basit aklıyla sonumu yaratan tuhaf hakikat.

sabır, aşkı yutabilir. bazı sonlar yarım kalabilir

özsüz de kalsa sözdür işte, şaire rağmen bitebilmelidir