Özgen's Library

Yasın aşamaları, ölümle yüzleşen kişilerin davranışlarını anlamlandırmayı sağlar. Bu, zihninizin bu sorunu çözmeye çalışırken size yaptığı şeylerdir. Ama bu tam olarak da çözebileceğiniz bir sorun olmadığı içn kabullenme gerçekleşene kadar duygularınız oradan oraya savrulur.

İnkar. Bu durum ölüm yakında olmasına rağmen onu inkar etmeyi ya da göz ardı etmeyi anlatır. Bütünsel bir anlamda meydana gelebilir (“Ölmeme imkan yok” gibi) ya da kısmen de ortaya çıkabilir (“Kanserim ama bu çok da büyük bir mesele değil” gibi). İnkar, en temelde egonuzun savunmacı bir tavır takınması durumunu ifade eder. Zihniniz, durum çaresiz olsa da iyi olmanızı sağlamak için bir yol bulmaya çalışır.

Öfke.Öfke, bir engelle karşılaşıldığında ortaya çıkan bir histir. Çok kötü bir haber aldıktan sonra vücudumuzun bu durumu öfkeyle çözmeye çalışması çok yaygın bir durumdur. Bunun birçok hedefi ya da kurbanı olabilir, örneğin siz, dokotorunuz hatta belki de tanrı bile bu hedef olabilir.

Pazarlık. Öfkenin sorunu çözmediğini gördüğünüzde, pazarlık zamanı gelmiş demektir. Kaderden ya da yüce bir güçten ölümü ortadan kaldırmasını istemeye başlarsınız. Bu durumdaki insanların umut etmekten dolayı daha “uysal” hale gelmesi ve iyilik yaparak daha uzun yaşayabileceğine inanması da sık görülen bir durumdur.

Depresyon. Depresyon bir hastalık daha kötü hale geldiğinde ya da o korkunç gerçeklik daha çok netleştiğinde ortaya çıkar. Ciddi bir depresyona girersiniz çünkü artık tamamen güçsüz hissetmeye başlarsınız. Bununla birlikte bu derin üzüntü, çözülemeyecek bir sorun için kaynaklarınızı daha fazla heba etmenizi de önler.

Kabullenme.Güçsüzlük hislerini arkanızda bıraktığınızda daha yoğun ve nötr bir ruh haline geçiş yaparsınız. Ama bu hala bazen kötü anlar yaşamayacağınız anlamına gelmez. Kabullenme aşamasında olan her şeyi içselleştirir, başınızı dik tutup geleceğe doğru bakmaya başlarsınız. Ayrıca, kimseyi suçlamadan bir kaybın ne anlama geldiğini pozitif bir şekilde anlamlandırmaya da başlayabilirsiniz.

Neden eve dönmekten ibarettir hayat?

Sabahı görsün aşk!

sabahı görecek hikayeler anlat bana yaşatmaya çalıştığım ne varsa kaybettim çok yorgunum, çok üzdüler beni çok sevdim, çok sevdiklerim hiç sevmedi beni sevdiklerim hep sevgisizleri sevdi hep yanlışları sevdim hep sevgisizlere inandım orta yerinde ağlanan şarkılar gibiyim dünümü, yarınımı seni beklerken kaybettim yorgun kalbimi sıyır tenimden özleyeceksem, bir tek seni özleyeyim özlenecek kadar kal yanımda özlenecek kadar sus yanımda özlenecek kadar sokul bana nefesini tenime fısılda ben uyumadan hiç uyuma sabahı görsün aşk! aşktan uyanmayalım

İçimizi kazıya kazıya yıkılacağız. Bu çağda anlaşılmak üzerine hiçbir koridor yok. Öleceğiz bizi anlamayacaklar.

Dünyadayız ve bu çok çirkin!  

“Bana verdiğin umudu yitirmekten başka korkum yok”

“Bazılarımız dayanmanın bizi güçlü kıldığını zanneder. Ama bazen bizi güçlü yapan bırakmaktır.”

“Sanırım bir keresinde Lessing şöyle demişti: Aklınızı kaybetmenize neden olacak şeyler vardır ya da kaybedecek aklınız yoktur.”

Hadi benim umarsızım ben ölmek üzereyim yorgunluğum da öyle sabrımın son parçasını da yedim az önce.

Hadi benim suskunum geçtiğim yılları yaktım ardımda çocukluğumdan gelirken düştüğüm o keskin virajdan sürüklendiğim bu vakte dek sıkıca tuttuğum kırık dökük inançlarım bile ölmek üzere.

hadi benim kırgınım kışın bana yaptıklarından, yazın beni öldüren yıldızlarından sonra yitirdiğim mevsimler değil, vaktim yok, baktığım yerleri yaktım içime ağladığım suları da içtim az önce.

Bilmekten bıktım, eskiye ait her şeyle ilişkimden, bağlantılardan, devamlılıklardan, kılık değiştirmelerden, ifşalardan bıktım. Ben artık öyle bir şey yaşamak istiyorum ki, eskiden içimde bulunan hiçbir şeyle ilgisi olmasın, çoğalmayı sürdürmesin ve kalmaya da mahkum olmasın; asla kestirilemeyen, çok hızlı, apansız hareketler yapan bir şey, yani tek kelimeyle, bir mucize istiyorum.

İnsanın elinden gelenin en iyisini boşu boşuna yapmış olduğunu hissettiği zaman nefret ettiği kadar bir daha asla nefret etmez kendisinden.

“İçimi okuyabilsen, ölene dek kulum kölem olurdun.”

Yeni araştırmalar gösteriyor ki, sadece yaşama arzusundan vazgeçerek ölebilirsiniz.

Vazgeçiş ya da psikojenik ölüm, gerçek ve korkunç bir durumdur.

İnsanlar hayattan vazgeçmelerine sebebiyet verebilecek büyük bir travma yaşadıklarında üç gün gibi kısa bir süre içinde ölebilirler.

Bu vazgeçişin 5 aşaması vardır

Yalnızca yaşama arzusundan vazgeçerek ölebilir misiniz? Evet, Birleşik Krallık’taki Portsmouth Üniversitesi’nden Dr. John Leach’in yürüttüğü araştırmaya göre bu mümkün.

Bu, kendi türündeki ilk çalışma, psikojenik ölüm olarak bilinen medikal kondisyonu anlatmak için kullanılan ”vazgeçiş” fenomenini inceliyor.

Peki, bu nasıl mümkün oluyor? Araştırmaya göre bu ”vazgeçiş” sendromu, kaçışı olmayan bir travmayla gerçekleşebilir ve bu durumda ölüm fikri mantıklı ve kaçınılmaz gelebilir. Hiçbir müdahale olmadığında, yaşamdan bu geri çekilişten üç gün kadar kısa bir süre sonra kişi gerçekten ölebilir.

Bu durumun intiharla aynı şey olmadığını bilmek önemli.

Psikojenik ölüm gerçektir. Bu, intihar değildir ve depresyonla ilintili de değildir. Yaşamdan vazgeçiş eylemi ve genellikle sonrasındaki birkaç gün içinde gelen ölüm çok ciddi ve gerçek bir durumdur ve çoğunlukla şiddetli travmaya bağlıdır.

–Dr. Leach

Doktora göre bu vazgeçiş, anterior singulat korteksteki değişime bağlı olabilir; bu bölge beynin frontal-subkortikal bir devresidir ve insanın amaca yönelik davranışlarını ve motivasyonunu kontrol eder.

Şiddetli travma bir kişinin anterior singulat korteksindeki işlev bozukluğunu tetikleyebilir. Yaşamla başa çıkmak için motivasyon mecburidir ve burada başarısızlık olursa hissizlik neredeyse kaçınılmazdır.

–Dr. Leach

Fakat bu vazgeçiş halinin bir kurbanı olsanız bile ölüm kaçınılmaz değildir. Kişiye tekrar bir tercih ve kontrol hakkının olduğu hissini verecek fiziksel aktiviteler gibi farklı müdahaleler bu dopamin salınımındaki kötü döngüyü kırabilir.

Dr. Leach ölüme sebebiyet verebilecek bu psikolojik çöküşün ilerleyişini 5 basamakta tanımlıyor:

1. Sosyal Geri Çekilme: Dr. Leach’e göre bu durum genellikle psikolojik bir travmayı takip eder ve bir başa çıkma mekanizması olarak değerlendirilebilir. Bu pasif durum sosyal etkileşime girmeme, coşkusuzluk, kayıtsızlık ve sadece kendiyle meşgul olma haliyle karakterizedir. Eski savaş mahkumları yakalandıktan sonra sıklıkla bu duruma girerler.

2. Hissizlik: Bu durumdaki bir kişi sanki kendini daha fazla korumak istemiyormuşçasına bir enerjisizlik ve melankoli gösterir. Bu hal özellikle banyo yapmak gibi, hiçbir aktivite için çaba harcamamayla beraber yaşantılanır.

3. İrade Kaybı: Bu aşamada kişi yalnızca motivasyonunu kaybetmekle kalmaz buna ek olarak konuşma isteği kalmadığı için neredeyse hiç duygusal tepki göstermez. Acı çeken kişi tamamen kendi içine çekilir ve ne kendine ne de başkalarına yardım etme isteği veya yetisi kalmaz. Dr. Leach bu durumu ”içeriği olmayan boş bir zihin ya da bilinçlilik” olarak tanımlıyor. Zihin bekleme moduna geçmiştir.

4. Ruhsal Akinezi: Bu aşamada kişi bilinçlidir fakat o kadar derin bir hissizlik içindedir ki fiziksel darbe almak gibi yoğun bir acı bile bir tepki yaratmaz. Araştırmacılara göre; ruhsal akinezi deneyimleyen bir insan yalnızca duş almamakla kalmaz, çoğunlukla da kendi pisliğinin içinde uzanıp kalır.

Sevmek, yaşamın bizi sürüklediği uçurumun kıyısında tutunduğumuz o incecik gelincik sapı; ölümle dirim arasındaki baş dönmesidir. Üstümüze yürüyen duyarsızlığın o siyah ordusuna karşı yürek çarpıntılarında oluşturduğumuz ışıklı bir korunaktır.

Sevmek, bizim kendimize ve dünyaya karşı giriştiğimiz hırsızlığa, kendi gücümüzle karşı çıktığımız biricik haklılığımızdır.

Alacakaranlığın ufalaya ufalaya sildiği bir adamı tutup ellerinden, başına ay ışığından bir hale geçirmektir , kaybolmadan sabaha çıksın diye.. Sevmek, özünde varolan büyük bağlanmaya karşın, insanı günlük ilişkilerin kişiliksizleştirdiği tutsaklıktan kurtaran en büyük özgürlüktür. İnsanı yalnızlığın hazinelerine götüren bir arınmadır sevmek.

Işıkları kesilmiş odalarda kirpiklerden ve parmaklardan mumlar yakıp, derin bir hazla ışıyan güzelliğini seyretmektir insanın. Bunca aşağılanmaya karşı insanın onurunu kutsamak, gövdesini yüceltmektir.Evlere karşı sokakların, sokaklara karşı evlerin biricik zaferidir. Sevmek, bizi onaran, acısından bile haz aldığımız belki de tek incinme; bütün hüznü, iyimserliği ve ikircimine karşın, sesimizin en duru aktığı yataktır.

Önünde durduğumuz kapıların zembereği; saatlerin mutluluk ayarı aldığı boylamdır ömrümüzün. Sevmek barışın kişiye özel adıdır. Kalabalığa karşı bireyin özgeliği; kalabalığa kişilik veren biricik olanaktır.Bütün dillerin ortak şarkısı, bütün şarkıların sustuğu yerdir. Taşa ses veren duygusu insanın; en kolay bağışlanacak kusuru; ölümün eşiğinde bile çırpınan ıslığıdır. Dört mevsimin biricik paydasıdır sevmek, yazı, ayazı aynı içtenlikle güzelleştirir. Bir gelecek düşüdür bütün ufuklardan el eden. Göklerin genişliğini, denizlerin derinliğini, dağların doruğunu büyük bir ustalıkla gözlerimize ve göğüs kafesimize yerleştiriverir. İkide bir camlarına düştüğümüz bizi bize en güzel gösteren hayal aynamızdır.

Yine de insanın kendine en büyük ihanetidir sevmek. Sığlığın kolaylığından derinliğin baş dönmesine geçmek bir zorlu yürek türküsüdür, içindeki binlerce gözü susturmayı gerektiren. İstemekle yapmak arasındaki o ince çizgi, binlerce yılın günah burgaçlarıyla bir uçuruma dönüşür.

Dünya karşı tarafta, biz bu tarafta kalmışızdır. Bir iki cılız sesten başka bir şey yoktur sesimizi karşılayan. Giderek bencilliğimizden söz etmeye, sevgimizden utanmaya, kendimizi aşağılamaya başlarız. Bu uçuruma verebileceğimiz kurban, içimizde yeni yeni kekelemeye başlayan sevincimizdir. Rüzgar usul usul kesilir..

Gündüzler yatışmıştır. Gece o eski gecedir artık. Tanrılar kazanmıştır. Mutsuzluğumuza karşı ayaklanan çoğunluk geri çekilmiş, kimse mutsuzluğumuzla ilgilenmez olmuştur. Herkes içine gömdüğü yaralı bir hayvanla iyileşmeye çalışmakta, dünyayı düzene koymaya devam etmektedir.

Zorun, kanıksamanın ve alışkanlığın insan ruhunda açtığı yıkıma karşı, en ince, en güçlü, her zaman yeni, direnme duygusudur. Akıl ona bir olanak sağlıyorsa bir işe yarıyordur, güzeldir, değerlidir. Sevmek, yaşamın bizi sürüklediği uçurumun kıyısında tutunduğumuz o incecik gelincik sapı; ölümle dirim arasındaki baş dönmesidir. Üstümüze yürüyen duyarsızlığın o siyah ordusuna karşı yürek çarpıntılarında oluşturduğumuz ışıklı bir korunaktır.ışığından bir hale geçirmektir, Yalanın kirlettiği bir yüreği yağmur sularıyla yıkamak ,sonrada içtenliğin rüzgarıyla durulanıp iğde kokularına sarmaktır…

Sevmek, insanın en büyük acısıdır..

Yalnızca kuşlar ve insanlar uçabilir; kuşlar kanatlarıyla, insanlar ruhlarıyla...

Bir yerlerim eksiliyor günlerdir Bir yerlerim eriyor Günlerdir başımda bir esrik bulut Ben süt mavilerde umarken günü Aykırı sularda akşam oluyor.