Olladas (re)construídas

“Consagramos a individualidade ata o extremo de desexar que a definición de cada un de nós sexa unha verba: o seu propio nome”

Un golpe no estómago dos prexuízos

Teño un feixe de declaracións e unha labazada de realidade que me acaban de pegar pondo fin (en certa medida) aos prexuízos que carrexaba desde hai uns días. En campaña electoral tentei escribir a respeito do que acontece no backstage dunha candidatura. Pois ben, na imprensa hai algo semellante. Explícome. Esta semana levamos no semanario unha dupla páxina sobre mulleres en situación de trata e explotación sexual. A idea partiu doutra que publicamos hai un par de semanas arredor das casas de acollemento para mulleres en situación de violencia machista. En Ourense [para quen non a lese] xestionan este recurso as Adoratrices, unha congregación relixiosa, cristiá. É o único, os demais son públicos, quer municipais, quer da Xunta no caso do Centro de Recuperación Integral. A raíz diso e grazas á conversa coa xornalista Belén Puñal, decidimos analizar os puntos de acollemento para mulleres en situación de prostitución e de trata. Só hai dous en toda Galiza, xeridos por congregacións relixiosas ao igual que todos os demais recursos, practicamente, que prestan atención integral a estas mulleres. [Non vou debullar a reportaxe, vaian ao quiosque o xoves].

Na miña cabeza pairaban os preconceitos, non nego que fundados en boa medida pola experiencia aínda que esta sexa limitada, a respeito do tratamento que reciben as mulleres que acceden a estes recursos por parte de colectivos cunha ideoloxía moi marcada e mesmo cunha visión das mulleres que fica moi lonxe da que eu defendo.

Porén, non vin iso aínda que si certos conflitos. [Lean a reportaxe]. O que si vin foi a ausencia absoluta da administración pública e unha dobre moral que non practican as monxas, sinceramente. E a sociedade? A sociedade, iso que deu en se chamar cidadanía, nen está nen se lle espera [agás honradísimas excepcións, vaia por diante].

DIARIO DE (PRE)CAMPAÑA

CAPÍTULO 3 | 'Hai vida para alén das cidades'

Vou montar o campamento base na A6. Xa case está decidido. Por iso de aforrar. Tempo e non cartos. O tempo está infra-valorado mais ten o seu aquel elástico que sempre anima. Nun mesmo día podes facer Compostela-Muras-San Sadurniño-Lugo e tirar proveito de millentas cousas. E persoas. O traxecto pola autoestrada tamén dá para cabilar. E claro, comezas a darlle voltas á cabeza e pensas: con todo o que están a facer nestes concellos por que ninguén olla pra eles?

El é que as alternativas que se constrúen desde o rural non serven? Non son exportábeis? Non son o suficientemente transformadoras? E non só falo de concellos do Bloque, aí está Manzaneda dando tamén exemplo.

San Sadurniño leva 8 anos a desenvolver orzamentos participativos. Lembro unha das miñas primeiras reportaxes en Sermos Galiza falando disto con Secundino, o alcalde. Tiraran da idea após o modelo desenvolvido en Porto Alegre, no Brasil, e organizan a veciñanza en asembleas parroquiais. Oito anos levan. Oito. Subiron até impostos por vontade popular para garantir mellores prestacións de servizos.

Agora comezaron coa recollida de lixo porta a porta. Un modelo de xestión de residuos moito máis selectivo, que xera postos de traballo e visa aplicar os 3R (Redución, Reutilización, Reciclaxe). Lembro unha conversa con Mikel Errekondo cando estivo en Compostela sobre o tema. El foi alcalde de Usurbil, un dos municipios bascos que puxeron en andamento esta idea, xunto con Hernani. Entre calada e calada de cigarro, que é como saen as mellores conversas, Errekondo explicaba como desenvolveran composteiros comunitarios para grandes bloques de vivendas. Ninguén fala de Usurbil nen de San Sadurniño. Para que?

Outro tanto en Muras. O ano que vén os centos de aeroxeradores instalados por empresas transnacionais comezarán a reverter por vez primeira beneficios na poboación local. O fin da pobreza enerxética nun municipio excedentario e exportador de enerxía. Ademais, andan a darlle á cabeza a unha cooperativa para o aproveitamento multifuncional do monte. Teñen gando vacún, produción forestal e apostan nos cogumelos. O que falta é xente e nesas están, á procura dunha maneira de recuperar poboación.

Ideas hai, en Manzaneda levan un tempo con iniciativas ben interesantes ao respeito. Unha delas, de moitas, foi a fundación dunha cooperativa galega, promovida entre o goberno e a veciñanza, de recollida e transformación da castaña. Amarelante S.C.G. Dá traballo a 5 familias, recuperou pola vía do aluguer ou a cesión os soutos tradicionais e este ano comezan a facer fariña, para consumo animal e humano.

Aposta nos recursos propios para construír alternativas de futuro. Así. Sinxelo.

Non todo comeza e remata nas cidades. De cando en cando deberíamos ollar o que se está a facer aquí, ao lado. E sentirmos o orgullo de que nós, desde espazos despoboados,pequenos, envellecidos e as máis das veces olvidados, tamén estamos a construír futuro. O noso.