tek bir güzel anımız var seninle kendimi rafa kaldırdığım bir zamandan tozlanmaya başlayan bir kendilik duygusu ve çer çöp arasında görünmeyen bir sevilmek isteğiyle birlikte o kadar yüksek ki uzanamıyorum ama uzanacağım, biliyorsun aklımdaki düşünceleri tek tek hatırladım günlerce yolda kaç kere vazgeçecek olduğumu yürüdüğüm karanlık sokakları yüz kere tereddüte düşüp gene de sonra o merdivenleri inişimi çirkin salonunu, kirli koltuklarını küçücük pencereyi nefret ettiğim tasarruflu beyaz ampülün buz gibi duvarlarını  saçlarımın kızılını tedirginliğimi, heyecanımı baştan aşağı beni o çirkin renge boyayışını bazen hayat sandığımızdan daha edebi daha sinematografik daha bir televizyon dizisi tek bir güzel anımız var seninle bütün bu çirkinliklere rağmen kendimi güzel hissedecek olduğumda ya da vahşi bir hayvan gibi bana saldırma isteğini veya beni kandırmayı başarmış olmanın rezil gururunu bu gururla gülümseyişini sevgi sandığımda sözüm ona kendini nasıl da ele verdiğini çünkü aslında iyi bir insansın sen senin dediğine bakılırsa haksızlığa uğramışsın hakkını savunmuşsun aslında iyi bir insansın, ama kime? iyi, ama neye göre?

el ele bir geceye gittik bir ormana salonunun çiğ beyaz ışığı aydınlattı etrafımızı bana bir sırrını verdin el altından, siyah bir poşetin içinde korkunç, bir taşla ezilmiş, eksik parçalarıyla ben de o sırrı alıp kendim bile göremeyeceğim bir yere koydum hiçbir şey korkutabilir miydi beni? bu gece anlıyorum, o sırdan daha korkunç bir şey varsa hatta seninle o ormanda olmaktan da korkunç olan bir şey o salonda seninle çırılçıplak olmaktı tek bir güzel anımız var seninle yerin dibindeyiz, beni dansa kaldırıyorsun beni sevdiğini söylüyorsun, ilk ve son defa nasıl ve neden anlamadan bütün sırlarını açıverdiğini bana bunda anlamayacak ne var? benden sana zarar gelmez benden bana zarar gelir ancak ya da senden bana bunu sen de biliyorsun her şey senin suçun mu? değil elbette ben de bir insan bu denli alçalabilir mi dediğim her an senin yüzüne değil yukarıya, bir deliğin ağzında gibi görünen gökyüzünün uzaklığına bakıyorum

gecenin bir saatinde, planlar yapıyorsun ikimiz için beni kolumdan tutup aceleyle mutfağa götürüyorsun buzdolabını açıp yumurtaları gösteriyorsun sabah gidip ekmek alacaksın ve harika bir kahvaltı hazırlayacaksın bize sonra dışarı çıkacağız ilk kez sevişmek dışında bir şey yapacağız seninle çok güzel olacak diyorsun yüzünde ilk kez insani bir duygu görüyorum delilik derecesinde bir sevinç  insanlığını görüyorum, inanamıyorum tek bir güzel anımız var seninle o da bu hayali kurduğun an olasılığın sevincinden gerçekleşmeyeceğini görmüyorsun

yorgun günler var. yorgun günler yatak kocaman bir ağız oluyor. çiğniyor, çiğniyor, çiğniyor beni. sonra bir kuvvet tükürüyor. işte o zamanlar herhalde, o ivmeyle, o canhıraş, o kendimi ağızdan kurtarmış olmanın acelesi ve duracağım herhangi bir yerin ağza dönüşüp beni tekrar çiğneyecek olma ihtimali. bundan dolayı duramıyor olabilir miyim?

madem girdik ağzımızın içine, buradan devam edelim.

bazı yaraları dilimle yeterince dürtmeden veya orada olduğunu bile bilmeden geçmişim. şimdi dönüp güvenli bir şekilde dürtmek istiyorum. artık orada yara yok, acımayacak, ama artık orada yara yok, ne anlamı var?

her şeyin bir zamanı var.

hep o duraktan geçerken aynı haksızlığı anmanın bir zamanı yok gibi ama. o yok yere dayak yemiş hissi yediğin yerin yanından yöresinden geçerken bir tekme tekrar sallıyor. ben ne büyük bir haksızlığa uğramışım ya diyorum kendime gelerek. her seferinde.

ama durmamışım, bu dayak beni durduramamış. öyle bir canhıraş kaçmışım ki belki yatak ağzından. aylarca, farklı tekmeler. sağ kroşe. çeneye bir aparkat. sol kroşe. karın boşluğuna sert bir yumruk. kafaya alınan seri darbeler. hiçbiri beni durdurmaya yetmez.

hiçbir şey bilmiyorum. zihnim çok puslu, düşünceler birer silüet gibi görünüp kayboluyorlar. kelimelere dökmek isteidğimde etrafta hiçbir şey yok. ama uyumaya çalıştığımda ayağımın altı çok dolu. 

daha önce de hayatımla ilgili büyük bir karar almam gerekmişti ve ben donup kalmıştım. bu karardan kaçmıştım, kendimi uzun zaman toparlayamamıştım. belki böyle bir şey gerekiyordur, belki bu kez daha planlı bir şekilde kurgulayabilirim bunu, kendime biraz zaman verebilirim. iyi bir fikir.

çok yorgunum, yorgunluğumun sebebini düşündüğümde çok eften püften şeyler geliyor aslında aklıma. birleşince belki bir şey oluşturuyorlardır. ne olduğunu tam çözemediğim bir şey ya da o da kaçındığım başka bir gerçeklik, bilemiyorum. dediğim gibi zihnim sisli, zihnim puslu. 

27 yaşına geldim, buna inanmak çok zor. yine de buna inanmaktan daha zor şeyler olduğu için bu konuya çok takılmamaya karar verdim.  çok uzun süredir hayattayım sayılmaz. ancak hayatta olduğum sürenin ne kadarını mutsuz geçirdiğimi düşününce bir şaşırma dalgası geliyor üzerime. özellikle üniversitenin ilk üç yılı, nasıl bir üzüntü ve nasıl bir mutsuzlukla geçmişti. neden üzüldüğümü anlamaya çalışıp, bulamadıkça kendime nedenler yaratırdım. aslında kendinden büyük bir şeyin semptomu olan şeyleri, mutsuzluğumun asıl kaynağı zannederdim. kendimi anlamak için o kadar çok uğraşmıştım ki. şimdi düşününce, evet, yine şaşırıyorum.