Ben Sende Yandım

Zaman silmeye başlamışken izlerini aniden sen çıkageldin bir dostla ettiğim muhabbet sırasında.. Seni öylece görmek önce kalbimi yaktı sonra saatlerce ağlattı. İşte burdasın deyip de sarıp sarmalayamadım seni, neden bu kadar geç kaldın diyip karşına geçip soramadım bile.. Sustum ben. Yıllardır kafamda seninle konuşurdum ama artık seni sevmek beni susturdu. Saçlarımı uzatıp kestirdi, belki yolda denk geliriz diye her an tetikte bekletti halbuki aynı şehirde bile değildik. Ben defalarca şehrine geldim, kapına gelemedim. Yollar yürüdüm, ağaçlar sararıp yeşerdi, yağmurlar yolları ıslattı.. Ben sustum. Çevremdeki herkesin gözleri mutlulukla parlarken, ben onların mutlu aşk hikayelerini dinleyip içim titreyerek usulca akıttığım gözyaşlarım, içimde yaşadığım acı beni susturdu. Bir fotoğrafımız bile olmadı bizim, aynı anı hiç yaşamadık beraber, biz seninle hiç hayatı paylaşmadık..

Meğer ne çok canı yanarmış insanın, baktığı yerde göremeyince görmek istediğini…

Numarasını silicek kadar kızmış olsakta o numarayı ezberleyecek kadar çok sevmişiz hemde tertemiz …

 Ah sen güzel adam, özlüyorum seni. Zamansız ve koşulsuz bana iyi gelmeni özlüyorum, masumiyetinde kaybolmayı, aidiyetinde var olmayı özlüyorum. Gölgene sığınmayı özlüyorum. Ah biliyorum sen ölmedin. Hala Dünya da bir yerlerdesin. Sadece sen oradasın, ben buradayım. Oralarla buralar arasında ki şeffaf duvarları geçecek bir yol arıyorum. Çünkü yakın olduğumuzu biliyorum. Buluşacağımızdan emin olduğum için yaşıyorum. Bazen isyan ederek bazen hissetmeyerek hayatımla baş ediyorum.

Kanayan yüreklerimizi de alıp davetsiz gelip selamsız oturuşumuzla, izinsiz kalkıp vedalaşmadan gitmemizle bizi yine de insan yerine koymadılar. Sevgiye susayan yüreğimizi, hayatımızda verdiğimiz savaşı görmeden, gözlerini bile değdirmeden çekip gittiler değil mi?

Hayat sürüyor canımın içi. Bazen kendisi akıyor, bazen ben itekliyorum. Gene o aşık olduğun metal kuşlar uçuyor tepemden. Onlar uçtukça sen vuruyorsun kalbime..

Henüz kokusunu bile bilmediğim hırkan asılı ömrüme..

Teninde çiçeklenirdi hatıralar, tınısı kumullarda gezerdi. Başlangıcını kaybeden gülüşler vardı, akşam olunca gize karışan kusurlar… Şimdi döküntülerin ağırlığı kanatlarında; her yol iyileştirmez küçüğüm, henüz bilmiyorsun.  Direnmemeye yeminli hatıralar aksak adımlarla peşinde, dönüp bakmayı çok görüyorsun. Eskiyen, eksilmiyor. Her af çağrıştırdıkları tarafından erimeye mahkum, o evlerde artık kandiller yanmıyor. Hasret yakın, sen uzaksın ve biliyorum, pişmanlık daha beter hüzünden. Sen uzaklarda bir yerlerde başkasına nefes oluyorsun ve ben, her adımında seni takip ediyorum. Bu şehrin kuytusunda tazelenmiş ıtır, hücrelerinde artık irinden farklı değil. Döndün cennetine, benim hafızanda yerim yok.

Yıllardır beklediğim adam hiç gelmeyeceksin, biliyorum.

İnsan ne kadar büyürse büyüsün hep sevilmediği yaşta kalır.

Mesela ben hiç senin gülüşünü görmedim

Biliyorum uzaklardasın şimdi.. Kimlerlesin kimbilir, yalnızsın belki de benim gibi şuan? Ankara soğuktur şimdi, üşüyor musun? Hala canını sıkıyor mu bir ömür tükettiğin bu hayat kavgası..? Beni sorma! Suyu tükenmiş limanların denizlerine yürüyüp duruyorum hala.. Hayatımın sesi kısılmış , yaşlanmış dudaklarımdaki kelimeler, kimse anmıyor, aramıyor artık beni.. Unutulmuşum anlayacağın…

Seni seven çok olmuş çiçeğim; sığdırdıkları kalıpları o kadar güzel taşımışsın ki, şimdi hepsinden biraz biraz varsın. Kalıpların insanı etmişler seni. Şimdi ise sana olan sevgimin hangi kalıba sığdığını sorguluyorsun. Şunu bilmeni isterim; seni kalıplar olmadan, sahte yasaları tanımadan, seni senden etmeden seviyorum. Sen olduğun için, yalnızca sen. Bu sana yeter mi? Bilmem. Ama öyle göz bebeğim...