Και ας πούμε πως θα ήθελα να έχω εσένα στο φοιτητικό μου διαμέρισμα . Να ξυπνάμε μαζί, να πίνουμε καφε , να πηγαίνουμε για δουλειά και να κάνουμε πως είμαστε φίλοι και μετά εγώ σχολή . Να κρυβόμαστε από όλους και το βράδυ να πηγαίνουμε μαζί βόλτες με το αυτοκίνητο ,να ακούμε τα κομμάτια σου ,να καπνίζουμε και να πίνουμε ξίδια και τσιγάρα. Εγώ και εσυ. Μόνο εμείς. Μόνο μαζί . Θα γελαγα με τους φίλους σου και εσυ με τους δικους μου κάθε φορά που θα μας καυλαντιζαν και θα μας έλεγαν ποσο ταιριάζουμε για να γελάσουν . Θα πηγαίναμε εκδρομές τα Σαββατοκύριακα και θα λέγαμε ο ένας στον άλλον ποσο υπέροχα περνάμε μαζί. Θα σαγαπουσα πολύ αν με άφηνες , αν με ηθελες , αν…αν…αν… αλλά δεν θες . Με αποφεύγεις . Δεν μου μιλάς. Σπάνια μου χαμογελάς… Πολλά αν και εσυ πουθενά…

θα'ναι σε κάτι ξεχασμένα καλοκαίρια.

Θα’ ναι στις νύχτες της ατέλειωτης σιωπής

Θα'ναι στα φιλμ της χαράς και της μιζέριας

Θα ’ναι σε όλα που περάσαμε μαζί

Πουλά με λοιπόν στο ξαναλέω

Πούλα με για λίγη σιγουριά

Πούλα με πολύ φθηνά, δεν ξέρω..

Ίσως αύριο να ναι αργά

We met for a reason.

Να αρχίσω ψυχολόγο.