Tuğba

Bir kalpsizin iç sesiyim..

öylesine söylenmiş her cümleye öylesine takılıp kaldım ki.

Artık yolunuz düşerse bile uğramayın

"Bu şehirde bize umut yok. Bu şehirde güneş çoktan batmış."

Bazen vazgeçersin. Herkesten ve her şeyden. Uzaklara gitmek, başka yerlere kaçmak istersin. Kimseyle konuşmak, kimseyi görmek istemezsin. Kurduğun hayallerden, verdiğin sözlerden vazgeçersin. Ne başarmaya gücün kalır ne de oldurmaya. Bir iki defa kendini kandırır, yeniden denersin. Çok geçmeden anlarsın olmayacağını, olduramayacağını. “Keşke” dersin, “keşke bende herkes gibi olabilsem. Otursam bir köşeye, insanları izlesem. Hiçbir şey düşünmeden, hiç hayal kurmadan, olur mu diye ümit etmeden”. Yorulursun bir şeyleri beklemekten, “acaba değişir mi?” diye sorgulamaktan, bir mucize olsun diye inanmaktan. Yorulursun işte. Kendini suçlamaya başlarsın. Umut ettiğin, emek verdiğin, gerçekleşmemesine rağmen çabaladığın için. Sonra vazgeçersin, biriktirdiğin bütün hayallerden, tek tek vazgeçersin.

Güvenmiyorum iyi niyetiniz bile kötü.

Bana ses oldu sessiz gitti..