parantezin içi

sanırım en zorlandığım nokta beni kafalarında yarattıkları kişi yapmaya çalıştıkları zaman. olamıyorum, üzgünüm ama ben buyum, bu kadarım, bu olmakta da bir beis görmüyorum.

"I have this impulse to be available to you, all the time."

kendini mi ikna etmek istiyorsun yoksa beni mi bilmiyorum. anlatıyorsun anlatıyorsun, söylediklerimi duyuyorsun ama duymuyorsun. kendi kafanın içindeki seslere takılı kalmışken sana nasıl yardımcı olabileceğimi çözmeye çalışıyorum. Kısa bir an sana bu konuda yardım etmenin doğruluğundan emin olamıyorum. kısa bir an. hem böyle düşünmek istemiyorum hem de uzaktan baktığımda gördüğüm durumdan hoşnut değilim. kendim olsam tüm hatalarımı karşıma getirip kendi kendimi yerden yere vuracağım şeylerde özne sen isen yaptıkların normal, önemsiz, yok canım çok da sorun değil haline dönüşüyor.

kime dürüst değilim? bilemiyorum. kendime mi, olduğumu sandığım kişi mi değilim aslında? kuralları, sınırların kafamızın içinde mi belirliyoruz? biz yaratıp kendimizi mi uymak zorunda bırakıyoruz? sonra kendimizden sıkılıp içinde kaldığımız için bunaldığımız duvarlarımızdan çıkmaya mı çalışıyoruz? sınırlarımı kendimin belirlediğimden emin olduğum konular var, sen söz konusu olduğunda basitçe görmezden gelebildiğim için böyle düşünüyorum. ama dediğim gibi, konu başkası olsa bu asla aşmadığım sınırlar bunlar.

hala aynı şeyi düşünüyorum, bu konuda bir hatan olmadığına seni ikna etmeli miyim? yoksa kolundan tutup sarsıp dibine kadar canını mı yaksam? bu ikileme şunu anlayamadığım için düşüyorum aslında, sen de gerçekten bunu yapabileceğini mi düşünüyorsun? aksine iknaya neden ihtiyacın olduğunu anlayamıyorum. sikerler, tabii ki yalan diyip kapatmadığın için belki de benim de kafamda soru işaretleri dönüyor. benim bir etkimin bile olmadığını biliyorum ama yine de senin kabul edeceğin doğrular içinde davranmak istiyorum. kendi doğrularım bunlar olmamasına rağmen... ne büyük iki yüzlülük. ne bitmeyen bir kendine ihanet.

gerçi kime değil ki...

son zamanlarda çok kafamın içinde yaşıyorum, biraz tercih biraz mecburiyet, çok değişmişim ben, hiç de değişmemişim. sanki hayat bir sarmal, ben kendimi değiştirdikçe aynı şeylerle karşılaşıyorum, aynı zor durumlarda kalıyorum. tek farklı kısmı, artık daha kısa zamanda toplanıyorum sanki.

daha az yaralanıyorum diyecektim ama bi düşündüm, yok hep aynı boyutta açılıyor yaralar, sadece ben artık nasıl toparlanacağımı biliyorum sanki. bilmiyorum gerçi kırık dökük kalmaya toparlanma denir mi.

neyse ne işte. hayat, zaman, hep aynı bok. bunca yıl sonra anladım ki değişmiyormuş pek.

yaşayacağız bakalım.

bu klipte 2.27den sonraki bölümde olmak isterdim.

kalbim ağrıyor.

hayat git gide ağırlaşırken kendime yüklediklerimle.

ne kadar zormuş anlatmak isteyip anlatamamak. insanın hayat damarlarını koparıp atası geliyor. yaşamayası.

herkes bilsin istedim

nasıl sevdim ben

herkes duysun istedim

neye direndim ben

hayatı takmasam dedim, olmadı ona da takıldım.

artık kendimi takmıyorum.

çok kızgınım ama çok muhtaç. çok istiyorum hem de çok kaçarak. nasıl olduğunu anlamadığım karmaşalar. hem de hiç gerek yok iken. anlamadığım zamanlarda içine düştüğüm sonrasında elimle büyüttüğüm kaos. halbuki kesip atsam ne zorluk var ne dehşet. kesemediğim diken ellerimi kanatıyor. mahvoluyorum, yavaşça, içten. ellerim sürekli kanıyor ama yaralarımın üstünde eldiven. kendim bile görmeye dayanamıyorum. görmeyince katlanıyorum sanırım. her seferinde yeniden, yeniden şaşıyorum, nasıl olur bu? nereden geliyor bu sabır, bu dirayet? sonra sabır tükenir gibi oluyor, cümleler boğazda birikip dışarı çıkmaya karar veriyor. zamanıdır diyorsun, tamam, yeter artık. o an geldi diyorsun ama olmuyor. cümleler ağızdan çıkınca anlamları değişiyor sanki, halbuki biraz önce çok anlamlıydılar? nasıl olduğunu anlamaya çalışırken “o an” gelmişse de geçiyor. “yetmezmiş demek ki” diyor hayatına dönüyorsun. darısı bir sonra ki sızıntıya, sabır bitimine, yol sonu sandığın dönemece diyip devam ediyorsun. yapılacak tek şey devam etmek.

her sabır bitimi sandığım dönemeçte bir miktar daha azaldığımı görmezden gelmeye çalışıyorum. bitene kadar, başka bir insan olana kadar devam. başkası olduğumda bunu yazan bir yanım kalmayacak. o başkası daha sessiz, suskun olacak, anlatmayacak.