Ntp

ENG TRANS: amyhsk (1) (2) (3) (thank you so much!) THAI TRANS: โดชิ PLEASE DO NOT REPOST, AND BRING OUT WITH FULL CREDIT, THANKS

ผมชอบ(เลือกที่จะเล่น)บทที่ตัวละครมีเรื่องราวอยู่เบื้องหลัง เพราะเวลาที่(บท)เป็นแบบนี้ มันสามารถแสดงให้เห็นถึงความสำคัญของตัวละคร(ตัวนั้นๆ) ผู้ชมเองก็สามารถเข้าใจในบทบาทของตัวละครได้ง่ายขึ้นด้วย สำหรับตัวของงานเอง ผมให้ความสำคัญกับมันไม่ว่ามันจะสามารถกลับมาคิด/วิเคราะห์ได้อีกแบบนึงเวลามองย้อนกลับมา ผมหมายถึง งานที่สามารถกลับมาคิด/ตีความได้อีกครั้ง เทียบกับเรื่องราวที่มีแต่ความรักอย่างเดียว แบบนี้มันน่าสนใจมากกว่า ผมว่าขั้นตอนการทำงานที่นักแสดงสามารถพูดคุยและถกกันได้มันสำคัญ(สำหรับการทำงาน)

L’officiel Homme (LH) ขอร่วมแสดงความยินดีกับความสำเร็จของละคร W ก่อนที่จะเริ่มถ่ายทำ ฉันเห็นข่าวที่คุณพูดถึงความกังวลเกี่ยวกับงานละครชิ้นนี้ เพราะว่าบทค่อนข้างยาก ยังไงก็ตาม ผลออกมาว่าได้เรตติ้งเป็นอันดับ 1 ของละครวันพุธ-พฤหัสบดี และได้รับความสำเร็จเป็นอย่างดี ในความเป็นจริงแล้ว อะไรคือสิ่งที่ยากในระหว่างถ่ายทำละคร W?

จงซอก: ครับ ผมว่าอันที่สับสนที่สุดคือการที่ตัวละครเปลี่ยนแปลงค่อนข้าวเร็ว มันยากอยู่แล้วด้วยตัวบท แต่ผมกังวล/มีปัญหากับการคิดว่าจะสามารถแสดงอารมณ์ของตัวละครที่พัฒนาไปอย่างรวดเร็วนี้ได้ยังไง จากตอนที่ 11 ผมคิดถึงว่า “คังชอลคนที่ทำให้ทุกอย่างกลายเป็นความฝันไปนั้นจะเป็นยังไง?” (ฉากที่คังชอลขอให้ยอนจูเขียนย้อนกลับไปว่าฝัน ไม่เคยรู้จักกันตั้งแต่แรก) ตอนนั้น การแสดงออกมามันยากจริงๆ คังชอลปรากฏตัวครั้งแรกเป็นตัวละครในหนังสือการ์ตูน ผมเลือกที่จะแสดงทุกอย่างที่เขาปล่อยออกมาจากการใช้คำพูดที่เต็มไปด้วยอารมณ์และความรู้สึก ครั้งที่สองที่ตัวเขากลายเป็นคนจริงๆ ผมเลือกที่จะโชว์ด้านที่มีเหตุผลของเขาออกมา ผมถามตัวเองไม่หยุดเลยว่า “แล้วถ้าผมเป็นคังชอลจริงๆ ล่ะ?” และนี่คือคำตอบของคำถาม อารมณ์ที่แสดงออกมาของนักแสดงนำหญิง(ฮโยจู)ในละครเองก็ยากเหมือนกัน เพราะว่ามีการเปลี่ยนอารมณ์ที่หลากหลายเหมือนกัน ผมมีปัญหากับการคิดว่า การแสดงจะต้องออกมาแบบไหน คนดูจะรับมันแบบไหน อยู่ตลอดเวลาเลย

LH: แต่จากความกังวลทั้งหมดนี้ ผลออกมาก็ถือว่าประสบความสำเร็จมากๆ เลยนะ คุณเอาชนะความยากลำบากนี้ได้ยังไง?

จงซอก: ผมได้รับการช่วยเหลือจากคุณฮันฮโยจูเยอะเลยครับ เธอจะมองการแสดงของผมออยู่ใกล้ๆ เวลาที่คนที่มองตาเราแล้วพูดออกมา คำตอบมันก็ไม่จริงใจมากที่สุดเหรอครับ? 

LH: ช่วยยกตัวอย่างที่เฉพาะเจาะจงหน่อยได้ไหม?

จงซอก: ในตอนที่ 7 ตอนนั้นผมไปตามหานางเอกที่ช่วยชีวิตผมไว้ ในสถานการณ์ที่กำลังสับสน ผมทำตามเสียงเรียกร้องของหัวใจ และความเห็นของเราต่างกัน ต้องผ่านจุดที่แสดงอารมณ์ออกมาแบบยุ่งยาก ผมร้องไห้ จะเรียกว่าเป็นการทะเลาะกับคุณฮโยจูซึ่งไม่เข้าใจสถานการณ์อะไรเลยก็ได้มั้ง? ยังไงก็ตาม คุณฮโยจูเป็นคนที่จริงใจมากๆ เลยครับ

LH: งั้นมันก็ช่วยคุณอย่างมากเลยใช่ไหม ในการแสดง?

จงซอก: บางครั้งผมก็รู้สึกเศร้านิดหน่อยนะ แต่พอมองย้อนกลับไป มันเป็นการช่วยเหลือที่ดีเลย นักแสดงฮันฮโยจูเป็นคนที่เจ๋งมากๆ

LH: ตรงไหนใน W ที่คุณชอบการแสดงของคุณมากที่สุด?

จงซอก: ในตอนที่ 5 ฉากที่ผมได้เจอกับคนเขียนการ์ตูน (โอซองมู) ผมเตรียมตัวแล้วก็ซ้อมอยู่นานมาก ผมได้รับคำแนะนำจากคนที่ผมนับถือในด้านการแสดง ตอนแรกบทมันยาวมาก ผมฝึกแม้กระทั้งการแสดงออกของสีหน้า เตรียมมาอย่างพิถีพิพันและใจเย็น หลังจากถ่ายฉากนี้เสร็จ ผมรู้สึกดีกับตัวเองมาก

LH: ละครและภาพยนตร์ส่วนมากที่คุณร่วมงานได้รับคำชมแล้วก็เรตติ้งดีมากเลยนะ ฉันคิดว่าคุณมีตาที่สามารถเลือกงานที่ดีได้ ปกติแล้วคุณเลือกงานโดยเบสจากอะไร?

จงซอก: ผมได้ยินหลายๆ คนพูดว่าผมเลือกงานได้ดี หลังจาก W ปกติแล้ว ผมแค่อ่านบทแล้วก็เลือกละคร (ที่จะร่วมงานด้วย) มันยากในความเป็นจริง กับวงการทีวี ที่จะสามารถเลือกหลังจากที่อ่านบทไปแค่ 4 ตอน เอาจริงๆ ผมให้ความสำคัญกับตัวละคร ผมชอบเวลาที่ตัวละครมีอะไรพิเศษ

LH: สำหรับละคร เมื่อไหร่ และส่วนไหนที่คุณจะใช้ในการประเมิณ (ว่ามันประสบความสำเร็จไหม)?

จงซอก: ผมคิดว่ามันน่าจะตัดสินกันที่ทั้งหมดนะ หลังจากที่จบแล้ว

LH: W จบแบบเป็นที่น่าพอใจสำหรับคุณไหม?

จงซอก: เอาจริงๆ ก็ไม่ค่อยพอใจนิดหน่อยครับ

LH: จนถึงตอนนี้ งานทั้งหมดที่คุณทำมา บทไหนคือบทที่ประทับใจ/ติดอยู่ในใจคุณมากที่สุด?

จงซอก: ปาร์คซูฮาใน I Hear Your Voice ครับ ผมอยากจะเล่นบทนี้มากๆ เลยตอนนั้น เพราะว่ามันไม่ค่อยมีบทที่ออกแนวแฟนตาซีๆ แบบนั้นเลย (ในละครช่วงนั้น)

LH: ฉันว่าคุณต้องชอบอะไรที่มันแฟนตาซีๆ เกินจริงๆ มากๆ แน่เลย ยิ่งเห็นคุณสนุกในกองถ่ายยิ่งทำให้รู้สึกแบบนั้น

จงซอก: แน่นอนครับว่าผมชอบมัน แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลทั้งหมดที่ทำให้ผมมองหาบทแบบนี้ (หัวเราะ) ละครก็เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นมาด้วยตัวมันอยู่แล้ว ผมแค่คิดว่าประเภทแฟนตาซีมันน่าสนใจกว่านิดหน่อย ผมสาบานเลย พูดจริงๆ ว่าผมไม่เคยเล่นบทที่มันง่ายเลย

LH: พูดถึง W กันดีกว่า หลายๆ คนชื่นชมแล้วก็มองว่ามันน่าสนใจเพราะว่า “สถานการณ์ที่ไม่สามารถคาดเดาได้” อะไรคือมุมมองของคุณที่มีต่อ W?

จงซอก: ผมเองก็เห็นด้วยนะครับ การเปลี่ยนแปลงของ W มันเร็วโดยธรรมชาติอยู่แล้ว มันไม่โอเคเลยที่จะพลาดแม้สักตอนนึง ผมคิดว่ามันมีส่วนเล็กส่วนน้อยที่สำคัญเอยะมากในละคร เพราะเรื่องราวมันเดินทางไปแบบคาดเดาไม่ได้ ถ้าผู้ชมกลับมาชมอีกครั้งหลังจากที่รู้ตอนจบแล้ว พวกเขาอาจจะพบจุดเล็กๆ ที่มองพลาดไปก่อนหน้านี้ก็ได้ ผมหมายถึง มันน่าสนใจตรงที่เวลาผู้ชมอินแล้วก็สนใจไปกับความสัมพันธ์ของผู้สร้างและผู้ถูกสร้าง

LH: W เป็นผู้ชนะในสงครามละครวันพุธ-พฤหัสบดี ฉันคิดว่ามันก็ต้องมีความเครียดบ้างแหละ กับการแข่งขัน/ถูกเปรียบเทียบ มันมีผลอะไรไหม?

จงซอก: ครับ เพราะว่าการแข่งกับเพื่อนสนิทถูกยุยง/ส่งเสริมโดยคนทั่วไปด้วย มันก็เลยยากนิดหน่อย

LH: ระหว่างที่ถ่ายทำ คุณจะต้องเลือกทำงานในตารางงานที่คนทั่วไปอาจจะจินตนาการไม่ค่อยออก เวลานึกถึงการถ่ายทำที่ผ่านมา คุณอยากทำอะไรมากที่สุด? ได้ทำมันไหมในตอนนี้?

จงซอก: ผมคิดว่าอยากจะพักผ่อนอยู่บ้านบ่อยๆ ครับ ยังไงก็ตาม ถึงผมจะมีเวลาที่จะสามารถทำแบบนั้นได้ แต่ผมก็ไม่ค่อยได้พักผ่อนเยอะๆ หรอกครับ

LH: ฉันคิดว่าคุณได้แสดงในบทบางที่ค่อยข้างหลากหลายนะ จากตัวนำในเว็บตูนคนที่ข้ามผ่านระหว่างสองโลก W, นักกีฬาว่ายน้ำในโนบรีชชิ่ง, คนที่มีพลังพิเศษใน I Hear Your Voice, ลูกชายของ face reader จาก The Face Reader ที่ไม่สามารถมองเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขาได้ด้วยซ้ำ คุณอยากจะหยุดเล่นบทยากๆ พวกนี้สักพักไหม?

จงซอก: ผมไม่อยากทำแล้ว.. ล้อเล่นครับ ถึงมันจะยากโดยตัวบท แต่ผมคิดว่าเป็นเพราะว่าผมเลือกตัวละครที่มีอารมณ์ค่อนข้างลึกซึ้ง มันก็เลยออกมาเป็นแบบนั้น เพราะเวลาที่(บท)เป็นแบบนี้ มันสามารถแสดงให้เห็นถึงความสำคัญของตัวละคร(ตัวนั้นๆ) ผู้ชมเองก็สามารถเข้าใจในบทบาทของตัวละครได้ง่ายขึ้นด้วย ตัวผมเองก็สามารถกลับมามองมันใหม่ได้อีกครั้งด้วย

LH: อะไรคือบทที่ยากที่สุดตั้งแต่ที่เล่นมา?

จงซอก: สำหรับร่างกาย อูซังในโนบรีชชิ่ง สำหรับสอง/ความคิด พัคฮุนใน Doctor Stranger พัคฮุนปรากฏตัวถี่ๆ ถึง 90% ของเรื่อง แล้วก็มีบทเยอะมากที่ผมต้องจำ แล้วก็พวกศัพท์ทางการแพทย์ มันก็เลยยากมาก

LH: ขนาดว่าคุณเล่นบทบาทมาหลากหลายขนาดนี้ แต่เพราะความหน้าตาดีของคุณ คุณก็ยังมีภาพลักษณ์ของหนุ่มดอกไม้อยู่ดี คุณเคยมองว่ามันเป็นปัญหา/เป็นเรื่องยากไหม?

จงซอก: ยิ่งอายุมากขึ้นผมยิ่งมองว่ามันเป็นปัญหาครับ จริงๆ ผมอยากมีภาพลักษณ์ที่แมนๆ (กล้ามๆ) อะ แต่เหมือนมันเป็นข้อจำกัดอะครับ (ที่จะฟิตหุ่นให้เป็นแบบนั้น) ผมมาลองคิดว่า ตัวผมเองจะเล่นบทแมนๆ แบบนั้นได้จริงไหม อยากหาคำตอบ นี่เป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่มำให้ผมเลือกเล่น W ด้วย ผมอยากจะพิสูจน์ความเป็นไปได้นั้นด้วยตัวเอง

LH: อะไรคือจุดที่เหมือนกันของงานทั้งหมดที่คุณทำมาจนถึงตอนนี้?

จงซอก: งานที่สามารถกลับมาคิด/ตีความได้อีกครั้ง เทียบกับเรื่องราวที่มีแต่ความรักอย่างเดียว แบบนี้มันน่าสนใจมากกว่า ผมว่าขั้นตอนการทำงานที่นักแสดงสามารถพูดคุยและถกกันได้มันสำคัญ(สำหรับการทำงาน)

LH: อะไรคือเรื่องแบบในการ์ตูนที่นักแสดงอีจงซอกฝันถึง?

ENG TRANS; amyhsk (thank you so muchhh! :3) THAI TRANS; โดชิ

“ผมไม่เก่งในเรื่องการ ‘เก็บตัว’ ผมไม่สามารถซ่อนตัวเองไว้ใต้กระดาษห่อที่สวยงามได้ ผมเลือกที่จะแสดงตัวตนของผมในแบบที่ผมเป็นมากกว่า ‘ตัวตนในแบบที่ไม่ถูกปกปิด’”

ฉันได้เจอกับอีจงซอก เราเจอกันเป็นครั้งที่สองหลังจากเมื่อหน้าร้อนปีที่แล้ว ฉันคิดว่าหน้าตาเขาดีขึ้นกว่าเดิมอีกนะ เขาหัวเราะแล้วบอกว่า “ผมคิดว่าเป็นเพราะว่าตอนนี้ผมทำงานละครอยู่ เทียบกับช่วงที่ผมพัก หัวใจผมผ่อนคลายกว่ากันเยอะมากเลย” มันยากมากกว่า กับการที่จะพักโดยที่ไม่มีแผน(จะทำอะไรเลย) แต่ถึงแม้จะเครียด เขาก็ต้องส่งการแสดงของเขาออกมาในแบบที่เขาคิดไว้ (แสดงบทบาทออกมาในแบบของตัวเอง) เวลาที่คุณมองเห็นเขากำลังพูดแบบจริงจัง และมองในตาของเขา คุณจะรู้เลยว่าทำไมเขาถึงเป็น perfectionist 

สำหรับอีจงซอก ไม่มีวิธีไหนที่จะเติมพลังของเขาได้ดีมากไปกว่าการทำงานดีๆ สักชิ้น

Q: จาก W คำจำกัดความของคุณที่ว่า “นักแสดงที่เชื่อถือได้และควรค่าแก่การรอชม(ผลงาน)” นั้นกลับมาแสดงให้เห็นอีกครั้งแล้ว

จงซอก: เวลาที่ผมเริ่มทำงานอะไรสักชิ้น ผมจะอินไปกับบทบาทของตัวละคร ตั้งแต่ก่อนเริ่มถ่ายทำ ผมจะถือสคริปต์อยู่ตลอด แต่ถึงแม้ผมจะทำแบบนั้น พอเวลาผ่านไป บ่อยๆ ที่มันจะมีส่วนที่ทำให้ผมคิดได้ มันจะมีฉากที่ผมเข้ากับมันได้ดี(ทำได้ดี) และที่ตรงข้ามกัน มันก็จะมีฉากที่ผมต้องใช้แรงผลักดันเป็นอย่างมาก.. บ่อยๆ ที่ผมจะรู้สึกเสียดายหลังจากจบงานอะไรสักอย่างไป เพราะว่ามันไม่สำเร็จในแบบที่ใจผมต้องการ แต่โชคดีที่ในงานนี้ โดยส่วนตัว ผมกังวลเรื่องการแสดงของตัวเองน้อยลง ผมเห็นภาพ(ความสำเร็จใน)แบบที่ผมต้องการด้วยเหมือนกัน ผมว่ามันเป็นอีกจุดเปลี่ยนนึงเลยเหมือนกัน

Q: ภาพแบบไหนที่คุณต้องการจะเห็น?

จงซอก: ภาพที่แมนๆ แต่ก็มีความสวยงามครับ (ฟีลแบบ ดูแมนๆ ได้แม้ว่าหุ่นจะไม่ได้แมน กล้ามหนาเหมือนดาราคนอื่นๆ) ฮ่าฮ่า จนถึงตอนนี้ ยังไม่มีบทบาทไหนของผมที่ดูแมนๆ เลย ผมก็เลยอยากจะโชว์เสน่ห์แบบที่ดูแมนๆ แต่ก็ยังดูสวยงามผ่านผลงานชิ้นนี้ ถึงจะไม่ได้ดูแมนเหมือนผู้ชายมีกล้ามทั่วไป แต่ผมสามารถแสดงด้านอื่นๆ ของตัวเองออกมาได้ เทียบกับสิ่งที่ผมเคยคิดไว้ก่อนหน้านี้ (หัวเราะ) เพราะงั้น ตอนนี้ผมก็สามารถท้าทายกับบทบาทการแสดงได้กว้างมากขึ้นอีกนิดนึงแล้ว

Q: วิธีการพูด หรือนำเสียงที่ใช้ในการส่งบทพูดออกมา รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ก็เป็นหนึ่งในจุดที่น่าสนใจของ W เหมือนกัน

จงซอก: ในความเป็นจริง ผมไม่ได้คิดถึงสองส่วนนี้เลยนะ ตอนที่แสดง สคริปต์เขียนมาเป็นภาษาเขียน ผมแค่พยายามส่งบทพูดออกไปในแบบที่เขียนมาก็เท่านั้น การพูดที่ลงท้ายด้วย “~จโย” แบบ “ใช่ไหม?” “แบบนั้นเหรอ?” มันน่าสนใจสำหรับคนที่มองว่ามันเป็นคำพูด/วิธีพูดที่ไม่คุ้นเคย 

T/N; การพูดรูป จโย (지오/죠) ที่คังชอลพูดในละคร เป็นการพูดต่อท้ายเพื่อให้ประโยคการเป็นประโยคคำถาม เช่น อากาศร้อน (날씨가 더워요) / อากาศร้อนเนอะ?(ว่าแบบนั้นไหม) (날씨가 덥죠?) (날씨가 덥지?) ถ้าใช่รูป 죠 จะเป็นรูปทางการ แต่รูป 지 จะไม่ทางการ (เราน่าจะเห็นรูป 지 บ่อยกว่า)

Q: ฉันคิดว่าคุณมีวิธีการเลือกงานที่ยอดเยี่ยมมากเลยนะ ฉันสนใจถึงวิธีที่คุณใช้(ในการเลือกงาน)

จงซอก: ก็ไม่มีมีวิธีพิเศษอะไรนะ จริงๆ เหมือนที่ผมเคยบอก มันก็แค่งานที่ผมอยากจะทำ เมียบกับงานที่ทำเพื่อเรตติ้งอย่างเดียว หรือเป็นงานที่อยากทำอย่างเดียว(โดยไม่สนเรตติ้ง) ผมจะเลือกงานที่จะต้องกลับมาคิดอีกครั้ง เหมือนกับ งานที่มีข้อความบางอย่างแฝงอยู่ งานที่ผมทำอยู่ตอนนี้ก็เป็นแบบนั้นทั้งหมด W เองก็ยากแล้วก็มีอะไรแฝงเยอะเลย ถ้าคุณมองมันอย่างลึกซึ้ง นั่นเป็นเหตุผลที่ทำไมคนถึงบอกว่า “ผมพยายามหางานที่น่าสนใจ แต่เป็นงานที่ไม่ค่อยปลอดภัย” (สำหรับชื่อเสียง - หมายถึง ถ้าเรตติ้งไม่ดี มันก็จะมีผลกับงานต่อๆ ไป พีดีก็จะไม่เชื่อใจ อะไรแบบนั้น)

Q: หลังจากที่ได้ยิน มันก็เหมือนจะเป็นแบบนั้นจริงๆ นะ ฉันคิดว่าคุณไม่กลัวที่จะท้าทาย

จงซอก: จริงๆ ผมก็เป็นคนที่ขี้กลัวนะ แต่พอเป็นเรื่องของการแสดง ผมสนุกที่จะท้าทายกับอะไรที่มันยากๆ ผมเพราะว่าในเวลาที่ทำงาน ผมไม่ใช่ตัวของผม (ไม่ได้ขี้กลัวแบบที่ตัวตนผมเป็น) นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมผมถึงทำได้ ผมสามารถที่จะกล้าทำได้โดยไม่ต้องกังวล ผมสามารถมีชีวิตเป็นใครก็ได้ ที่ไม่ใช่ตัวเอง เพราะงั้น อาชีพนักแสดงของผมก็เลยดีมากเลย

Q: คุณดูสนุกกับการแสดงนะ

จงซอก: ใช่ครับ ผมสนุกกับมันมาก ผมพักไปปีนึงหลังจาก Pinocchio ตอนนั้น ผมแค่ใช้ชีวิตไปวันๆ พอมามองย้อนดูแล้วคิดถึงมัน ผมเสียดายมากเลยที่ใช้เวลาไปแบบไร้ค่าขนาดนั้น ยังไงก็ตาม หลังจากที่ W เริ่มถ่ายทำ ผมพบว่ามันผ่อนคลายขึ้นมากเลย ผมรู้สึกได้ทันทีเลยว่า “อ่า ผมต้องแสดงละครจริงๆ นั่นแหละ” (หัวเราะ)

Q: ยังไงก็ตาม ในสายตาของผู้ชม พวกเขาน่าจะอยากเห็นคุณที่ผ่อนคลายมากกว่านี้อีก

จงซอก: ไม่นะ ผมว่าผมชอบมัน ผมว่าผมมีความสุข (หัวเราะ) ถึงแม้มันจะเหนื่อยกาย แต่ผมก็อยากทำงานแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ แฟนๆ ต้องเข้าใจผมแหละ

Q: เวลาที่คุณพบว่ามันเครียด หรือมันยากมากเลย คุณแก้ปัญหายังไง?

จงซอก: ถ้าผมชอบดื่ม ผมคงไปดื่มกับคนอื่นๆ เพื่อคลายเครียด แต่ผมแค่นอน หลังจากนอน พอผมตื่นมาแล้วพบว่าอะไรๆ มันดีขึ้น (สบายใจขึ้น) ก็เป็นวิธีคลายเครียดที่ดีที่สุดแล้วนะ แล้วก็.. ดูละคร…

Q: คุณถูกเรียกว่าเป็น “คอละคร” อะไรคือละครที่คุณดูช่วงนี้

จงซอก: ผมดู “Japanese Invasion 1592″ อยู่(อย่างตั้งใจและตื่นตาตื่นใจ)แหละ ผมว่ามันน่าสนใจมากๆ แล้วก็ Doctors ที่เพื่อนๆ ผมเล่นด้วย ผมดูตอนที่ผมมีเวลาว่าง ผมยังต้องดูที่เหลือทั้งหมดด้วย Uncontrollably Found ก็เหมือนกัน

Q: วันมะรืนนี้เป็นวันเกิดของคุณ สุขสันต์วันเกิดนะ! คุณกำลังจะ 30 แล้ว อีจงซอกจะเป็นแบบไหนในช่วงอายุ 30?

160212 Lee Jongsuk - V LIVE