Visual journal

Odezwała się pani crush neuropsycholożka, którą podziwiam, że jest otwarcie w jej mieście na oddział dla psychologa. I super. Wow. Miło. Ale moja pierwsza myśl: nie taki był plan.

Planowałam (planowaliśmy) popracować tu, gdzie pracuję, przez około rok, a potem przeprowadzić się do Katowic, jak tylko znajdę pracę tam lub w okolicach. Rusza tam też specka w 2028 roku, co byłoby ideolo.

A tutaj ona pisze. Że oferta z Warszawy. Bardziej w moim klimacie niż to, co robię teraz, bo typowo nakierowana na neuro. Wiadomo, że nęci też myśl, że wchodzi się w środowisko trochę bardziej. Może pracuje tam zespół? Może mają superwizje? Może jest fajna wspólpraca zepołowa? Nie wiem, nic nie wiem.

C. dopiero co się przeprowadził (2 tygodnie temu). A kilka miesięcy temu pytał mnie i wyrażał otwartość na przeniesienie się do Wawy. A ja nie chciałam, bo ogólnie nie chcę mieszkać w stolicy. Śląsk i mniejsze miasto w zupełności mi odpowiadają - jest ciszej, spokojniej, mniej bodźców, a dostęp do kultury i pracy wciąż na zadowalającym poziomie.

Więc miotam się, bo:

oferta oczywiście NA CITO, może poczekają te moje 2 tygi wypowiedzenia, a może nie;

oczywko jest konkurencja, bo profesorka poleciła kilka osób;

nic nie wiadomo o tej ofercie;

mam poczucie, że zdradzę siebie, jeśli nie zaaplikuję;

mam poczucie, że jeśli zaaplikuję, to jest karierocentryczna i to może oznaczać zupełne przełamanie zaufania ze strony mojego partnera;

mam poczucie, że bycie poleconą kładzie na moje barki jakieś ogromne wymaganie, że nawet gdyby mnie przyjęto, to ja MUSZĘ absolutnie i bezsprzecznie pójść w tę pracę, i to zostać tam na lata (mam na myśli 5+ lat, nie np. 2);

myślę, jakie ja mam wartości i czy będę resentful;

łapię się na tym, że chciałabym, żeby mnie odrzucili, ale na takiej zasadzie, żeby po prostu ułatwić operowanie w życiu, a nie dlatego że wiem, że na pewno nie chcę tam pracować...