Boş koy, geç!

Hayat mı yön verir sana yoksa sen mi hayata yön verirsin şu dünya da karşı koyuşların dik durmak için çırpınışların galiba delirmek üzereyim tüm şartelleri kapatıp sonsuzca uyuyp uyanmayasım var

neden anlaşılmak bu kadar zor peki ya anlatmak istemeyişimin anlaşılmaması yoruyorlar beni yoruluyorum bu hayattan 

Ben sevdim sen yoktun, sen sevdin ben g i t t i m . . .

Sevgimizi son kuruşuna kadar harcadık, sonuçta bozuk paralar çabuk harcanır değil mi?

Lanet olsun unutamıyorum seni, peki ya sevişmelerimizi..

Ne güzeldik oysa gözlerimiz yaşıyorken aşkımızı biz sadece akan zamana karşı koymaya, kavgalar yaşamaya, birbirimizi kırmaya gayret ediyorduk!

insan kaybetmekten korkar mı peki ya sevmekten, kalbini çaldırıp sevilememekten, karanlığa alışıp aydınlığa mesafeli olmaktan  kayboldum gel bul beni , bul ki acılarım sonuzluğa gömülsün..

durdum  baktım ve gördüm gördüm ki sen orada değildin belki de hiç orada olamamıştın  hayal dünyamdaki parçaları toplamaya çalışırken çoktan gitmiştin ya da gelmemiştin..

Küçücük bedenimi kavuruyor bu aşk rüzgarı, esip geçiyor hayallerimi seni, beni, bizi... Savruluyor uçsuz bucaksız sahillere, dağılıyor gözyaşlarım kimsesiz kıyılara.. Sen, Ben, Biz..

Geri döndüm ulan!