nisvelya

Hep böyle oluyor zaten. Hep bir hevesle giriştiğim her şey elimde kalıyor. Hevesim, umudum, inancım, mutluluğum... Her şey gidiyor. Bir daha da geri gelmiyor zaten. Hayal kırıklığımla ve gözümdeki yaşlarla kalıyorum.

Fırtınanın ortasında durup rüzgarın sesinden beste yapmak gibi hayallerim vardı benim. Şimdi ise fırtınanın içine giren ben olmuşum. Hayallerim ise uçmuş gitmiş başkalarına ilham olmuş. Benim de ne adım kalmış, ne bir yazım. Yalnızca hayallerim kalmış geriye.

Dışarıdan ufacık bir kıvılcım gelse ateş olup yakıcam her şeyi. Ama bana gelen tek şey hafif esen bir rüzgar. O da yolunu arıyor zaten.

Kimsesin olmadığı bir evin kapısını çalmaktır aşk. Asla olmayacak bir şey için saatlerce kapıda beklemektir. Çaresizlik içinde belki gelen olur diye beklemektir aşk. O kapı bir gün açılır diye önünde yaşlanmaktır. Kimse gelmemesine rağmen yine de çabalamanın adıdır aşk.

Bize zorunlu kıldıkları şeyler yüzünden hayatta istediğimiz şeyleri yapamıyoruz. Bu yüzden hep tutsağız dört duvara. Ne bir çıkış var ne de bir kapı. Yalnızca biz varız. Biz ve hayal kırıklıklarımız.

Eğer bizi birleştiren kaderse gel boyun eğelim kadere. Bir bildiği varmış ki birleştirmiş bizi diyelim. Bizi mükemmel bir aşka sürüklesin bu kader. Ben kadere razıyım. Sen yeter ki gel.

Sözlerim yeterdi aslında anlaşılmak için. Ama insanlar ne sözlerimden, ne de gözlerimden anladı. Ben kendimi anlamaya çalıştım hep. Kimse benim kadar benim için çabalamadı.

Yüzümden gülümsemeyi eksik etmeyen, hatırladıkça mutlu eden, tekrar yaşanması için dualar edeceğim anlar yaşamak istiyorum eskisi gibi.

Geceye çöken karanlığı gözyaşlarım parlatırken hiç dönüp arkana baktın mı? O akıttığın gözyaşlarımı görmedin bile. Verdiğin onca sevgiye rağmen çekip gittin yine. Ben de içimdeki nefretime rağmen kalbimden dolup taşan sevgimle kaldım sokakta. Yine ve yeniden.

Sen yokken duvarlar sarıldı bana. Sen dinlemezken onlar dinledi dertlerimi. Sen eğlenirken onlar ağladı benimle. Senin yalnızlık diye gördüğün şey bana en büyük kalabalığı verdi, haberin yok.

Kendime bile güvenmezken inanmıştım ben sana.

Her geçen gün kendi gözyaşlarımda boğuluyorum.

Artık eskisi gibi yazamıyorum. Sanki kullandığım kelimeler anlamını yitirmiş, boş, anlamsız bir şey olmuş gibi. Ne yapsam olmuyor. Hiçbir kelime derdime çare bulamıyor. Hiçbir kelime beni anlatamıyor. Açıklayamıyorum kendimi. İçime içime ağlıyorum.

Önceden ne yazsam direkt paylaşır, hiç beklemezdim. Şimdi ne yazdıysam taslakta. Artık kendi duygularımdan bile emin olamıyorum. Kendi duygularım, düşüncelerim, hislerim... Hiçbir şeyden emin olamıyorum. Beni en çok yoran da bu zaten. Belirsizlik.