İçimdeki sular bulandı.. Ruhiyyatın mutasyonu olmaz mı? Dil gibi kendini iyileştiremez, onaramaz mı? Kirli sularımda balıklar ölüyor.. Umutlarım sönüyor, içerde kayboluyorum.. Bul beni.. Bul, yakala ve öp yaralarımı..

Sizin hayat yargılarınızada, karşınızdakinin hakkında karar ve fikir yürütmelerinizede, insanların iç dünyasını görmeye çalışıp sonra bunu onu ezmek için kullanmaya çalışmalarınızada, hayatınızı hayalinizdeki yaşayamadığınız için bu cesaretsizliğinizi başkalarını eleştirerek çıkarmalarınızada, hepinizin ezikliklerinizi bastırmak için kibrinize sığınmalarınızada, çevremdeki bütün robotlaşmış kuklaların kalp diye taşıdığı boş süngerlere de, bilmişliklerinizin yaralamak parçalamak dışında bir şey için kullanmayı düşünemediğiniz kelimelerinizinde, yeren bakışlarınızın, sesini bastırmak için kahkahalarınıza sığındığınız vicdanlarınızın da içine tüküreyim...!

Lan biraz duygusallıktan çıkıp gerçekçi olalım be.. Hiç mi yakınınız ölmedi hiç mi dişiniz ağrımadı.. Bu nasıl kalp sızısıymış, aşk acısıymış.. Biraz gerçeklik istiyorum sadece.. Abartmayın bu kadar..

Yetişmiyor sana sesim...

Mide ağrısı herşeyden beter be..!