Unnecessary Peacesongs

Om 12:27 begint voor mij de lunch. Dat is een specifieke tijd, weet ik. Vast één van de tekenen dat ik in het spectrum val. Anyway, de lunch is het hoogtepunt van mijn dag, want naast het feit dat er gegeten mag worden, mag ik me ook even afzonderen van collega's waar ik me acht lange uren niet van kan afzonderen.

Je kunt zien dat het goed gaat met het bedrijf als er weer een onbekend gezicht tegenover je plaatsneemt. Het zit vol met freelancers. Allemaal vréselijk interessante mensen die eruit zien als paspoppen die zorgvuldig gekleed zijn door een styling-expert als… Ach, who am I kidding, ik ken geen namen van styling-experts.

Goed, mijn oversized, drie jaar oude, merkloze, zwart-wit gestreepte trui en ik nemen plaats aan de lunchtafel en er komt ook deze lunch een begin dertiger met bril zonder sterkte en ombre haar, vastgebonden bovenop het hoofd tegenover me zitten. Ze heeft geen naam denk ik, want ze stelt zich niet voor. Of ik heb geen naam, want ik doe het ook niet. Niet dat dat er ook maar iets toe doet. Verbluft werpt ze een blik van links naar rechts en weer terug over de tafel. Behulpzaam (denk ik) stel ik de vraag 'Zoek je iets?'. Ze pakt een verpakking die voor haar ligt en peutert het open. Geshockeerd zegt ze: 'Jeetje! Wat ligt er hier een hoop vlees op tafel.'. Ze slaagt erin de verpakking te openen en begint de inhoud ervan met een vork uit de plastic verpakking te peuteren terwijl ze zegt: 'ik ben vegetariër!'. Bij het uitspreken van dat laatste woord valt de staart van de vis uit de verpakking op haar broodje. Ik kijk haar aan, gevolgd door een blik naar haar boterham die bijna niet meer zichtbaar is door het dode zeediertje dat er overheen gedrapeert ligt, vervolgens kijk ik weer naar haar.

Het is makkelijk om jaloers te zijn op anderen. Zij hebben al-tijd alles en ik? Ik niet. En ik ben toch zeker ook leuk? Niet eerlijk. Zij hebben het zo fijn. Komt natuurlijk omdat zij samen zijn, zij hebben elkaar, zij hoeven niet alles alleen te doen. Elke godvergeten beslissing alleen te maken. Da's echt niet makkelijk hoor, voor iemand die al moeite heeft met het kiezen van de juiste appel. Maar hé, het moet gedaan worden.

"30 jaar?! Wauw! Zijn ze al zo lang getrouwd?". Man, dat komt toch nauwelijks nog voor? Mensen die in 2016 hebben mogen vieren dat ze 30+ jaar getrouwd zijn, pwoah! Knap zeg! 

Maarreh, ik ken geen eenzamer koppel dan die twee. En ik mag dan wel alleen zijn, die twee zijn samen nog veel meer alleen. Nu ben ik een 26-jarige eenzame stakker, maar zij was op mijn leeftijd al 6 jaar met de verkeerde getrouwd. Of is híj met de verkeerde getrouwd? Het doet er niet toe. Relativeren.

Vanavond was er ruzie tussen die twee. Bekvechten, elkaar niet snappen, elkaar nog steeds, na al die jaren elkaar niet snappen. Steeds weer dezelfde argumenten aandragen, maar dan gewoon het iets harder en langzamer naar elkaar uitspreken. Uitpraten zullen ze het niet, het gaat al die jaren al zo. 

Ik vind het altijd heerlijk om weg te gaan. Je tas pakken en het hoognodige meenemen is altijd een sport. En als je dan écht op het punt staat bijna weg te gaan, nog een aantal keer zoeken of je alles wel bij je hebt. Geld? Check. Sleutels? Check. ID-kaart? Oké. Let's go. 

Dan loop je naar de deur en mag je hem eindelijk achter je sluiten. Dat heerlijke gevoel als je hem achter je dicht doet. Even lekker weg. Nog eens goed controleren of hij op slot zit en dan kunnen we gaan, op pad. 

Onderweg kom ik verschillende uiteenlopende scenario's tegen, prille liefde, struikelende pubers die hun almaar groeiende ledematen niet onder controle hebben, een hipster die met z'n Maccie bij een koffietent verse muntthee slurpt, want logica. Een straatmuzikant blèrt nog één of andere bekende hit in m'n oor, maar ik loop door. 

De reis duurt altijd het langst en maakt hongerig. Zodra ik gearriveerd ben besluit ik wat te eten te halen, direct ook wat voor de komende dagen, dat scheelt tenminste vast. Ik loop voorbij allerlei soorten eten, van sommigen kan ik de herkomst niet herleiden. Fascinerend, eten mensen dit echt? 

Even pinnen en ik loop weer door, terug de mensenmenigte in. Het is lekker weer en iedereen zit op terrasjes, ik zie veel goudgele rakkers verdwijnen in gezichten. Lekker, zo één lust ik er ook wel. Toch loop ik door. Mijn tas is zwaar en ik zet hem even neer. 

This is a thought that's been wandering around in my mind quite frequently lately. I specifically think of my grandfather, a 92-year-old. A stubborn bad-seeing-still-riding-his-bike old man. And yes, that's not the cleverest thing to do when you can hardly see, but what's freedom worth if you can't ride your darn bike. 

I think of him, mostly in the afternoon when I'm taking a break from work or cycling (yes, Dutchies cycle a LOT) home. I think of him sitting in his living room or gardening in his backyard (he still takes care of himself in his house, built by his own hands and his big backyard, whoa, that's so cool). 

But I often wonder if he's lonely. Especially in winter. And everytime that thought crosses my mind I make a vow. I vow I must visit him more. And I imagine what it must be like to be a 92-year-old with grandchildren, looking forward to the next visit of one of them (or other people), which sometimes takes days. And it makes me feel guilty.

Ahhh, guess what? It's only been a month (and a few days) since the last blog post. Is that... progression I smell there? Well. I like progression. Life's been a hectic fella in the past few weeks. And you know what I've learned? Communicating is friggin' essential if you want to get things done. And also; People HATE successes of others. So that's my new tactic from now on. 

Oh, internet, yes I'm still talking to you. Let me tell you about these Icelandic cravings I've been dealing with. What's it mean? Steal my heart Iceland, why don't you. 

Out of the blue, into the land of Tumblr I stumbled. With a brain, crying about the mess I made in my head, I gathered the courage again, to try and talk to the internet. Hi internet, so nice to see you again. How've you been? You seem more alive than before, I'm not sure wether it's likewise. I guess it's not comparable with what it used to be, since many things have changed. 

University ended this summer, succesfully, I graduated! Something I didn't believe I could do until, well, I actually did it. One day I was a student and the next day I worked a fulltime job, to me that's proof this world is insane! I think this is the first time I had things coming my way without having to fight an endless battle. Insane, I'm telling you!