The unbearable lightness of being me

View On WordPress

View On WordPress

View On WordPress

View On WordPress

Επάρματα στον χρόνο Αναρωτήθηκες ποτέ πως μπορεί ένα απλό γεια με κάποιον άγνωστο σε τι μπορεί να εξελιχθεί; Πόσο μπορεί να αλλάξει την ζωή σου;

Ζέστανε μου το φαί Φροντίδα, κατανόηση, αποδοχή, πολύ βασικά και αναγκαία πράγματα (;), κινήσεις (;), συναισθήματα, μάλλον, για όλους τους ανθρώπους.

Ολα αλλαζουν και τιποτα δεν μενει Ο πατέρας μου κάποτε πάνω στα νεύρα του μου είχε πει: ''Μην εμπιστεύεσαι κανέναν, παρά μόνο τον εαυτό σου, όλοι οι υπόλοιποι είναι είτε περαστικοί, είτε δεν αξίζουν την εμπιστοσύνη σου''.

View On WordPress

Έξω από τον χορό πολλά τραγούδια ακούγονται Όπως έχω ξανά γράψει, ώρες ώρες, νιώθω πως οι άνθρωποι γεννήθηκαν για να κρίνουν και να έχουν άποψη για καταστάσεις και πράγματα, τα οποία πολλές φορές δεν τους αφορούν κι όλας. Το πρόβλημα σε αυτό είναι πως έξω από τον χορό, πολλά τραγούδια ακούγονται.Ξέρεις τι έχω περάσει; Πόσες μάχες με τον εαυτό μου, τον ίδιο μου τον εαυτό, έχω δώσει; Με τον περίγυρο μου; Πόσα πράγματα με επηρέασαν και πόσες καταστάσεις έπρεπε να ξεπεράσω για να γίνω αυτός που είμαι σήμερα; Πιθανότατα όχι. Εγώ; Ξέρω όλα αυτά τα προ αναφερθέντα για εσένα; Και πάλι όχι. Ξέρεις ποία είναι όμως η διαφορά μας; Ότι εγώ δεν θα βιαστώ να χαρακτηρίσω τόσο εύκολα όσο αυτοί, γιατί έμαθα πως το να είσαι απόλυτος και κλειστόμυαλος δεν βοηθάει στην εξέλιξη και μόνο θυμό προκαλεί, το ότι εκτός από όλα αυτά είναι και άδικο το κάνει ακόμα χειρότερο αδίκημα στα μάτια μου. Οπότε πολλές φορές αναρωτήθηκα... Γιατί συνεχίζει ο κόσμος και το κάνει; Είναι τόσο λίγος, τόσο μικρόψυχος; Βλέπω ανθρώπους που θεωρούν πως ο κόσμος τους ανήκει, πως η Γη περιστρέφεται γύρω τους και ειλικρινά δεν καταλαβαίνω... Δεν καταλαβαίνω πως κάτι τόσο μικρό όπως ένας άνθρωπος μπορεί να γίνει, έστω και για μερικά δευτερόλεπτα τόσο αλαζόνας, ξεχνώντας πως δεν είναι παρά ένας κόκκος σκόνης σε ένα τεράστιο παιχνίδι. Ένα μικρό αστείο ή μια κατάσταση μπορούν να την πάρουν προσωπικά και να γεμίσουν οργή και δίψα για εκδίκηση, μέχρι να διορθωθεί αυτό που στα μάτια τους, ήταν λάθος, ή καλύτερα, προσβολή προς τον εαυτό τους. Τόσο μυαλό και να πηγαίνει στράφι... Θα μου πεις ρε αναγνώστη, ''γιατί εσύ καλύτερος είσαι που τα λες αυτά;''Ίσως ναι ίσως και όχι. Ίσως όχι γιατί έχω βρεθεί στην ίδια θέση πάρα πολλές φορές, έχω σφάλει με τον ίδιο τρόπο επίσης πολλές φορές και τα σκάτωσα πανηγυρικά. Από την άλλη ίσως και ναι, γιατί διαρκώς φιλτράρω τον εαυτό μου, σκέφτομαι τα λόγια μου, τις πράξεις μου και τις συνέπειες που αυτές θα έχουν και προσπαθώ να μην ελέγχομαι από το συναίσθημα. Επιτρέπω στους γύρω μου να κάνουν λάθη, αναγνωρίζοντας πως είναι άνθρωποι και δεν επιτίθεμαι στο κάθε τι μου φαίνεται ξένο, κακό η λάθος. Ακούω μια ακόμα άποψη, την συλλογίζομαι και όταν στηρίζεται σε εύλογα επιχειρήματα απολογούμαι και μαθαίνω κάτι από αυτήν. Θα ήθελα να ζω σε έναν κόσμο πιο λογικό, πιο δίκαιο... Όσο περνάει ο καιρός συνειδητοποιώ πως δεν με θλίβει η ζωή, αλλά οι άνθρωποι που την απαρτίζουν... Μάλλον είμαι υπερβολικός, είμαι υπερβολικός αλλά ώρες ώρες με πιάνει το παράπονο και σκέφτομαι όλα τα δεινά που μπορεί να φέρει ένας άνθρωπος σε έναν άλλον, απλά και μόνο για την ικανοποίηση ενός εγωισμού, μιας καύλας, ή απλώς από απροσεξία και πόσο συχνά το κάνουμε αυτό ο ένας στον άλλον ενώ απλώς θα μπορούσαμε να ρωτήσουμε.... Για αυτό ρώτα πριν τιμωρήσεις, συγχώρεσε πριν προχωρήσεις, ζήσε πριν κρίνεις.

σκοτάδι, μοναξιά και ψίχουλα ''Memento mori''. Μου ήρθε σαν λέξη σήμερα στο μυαλό και ήθελα να θυμηθώ την σημασία της. Με έκανε να αναρωτιέμαι για την αιώνια διαμάχη μου με τους ανθρώπους που δεν σκέφτονται πολύ τα πράγματα, αυτούς που τα αφήνουν όλα στην τύχη τους, πλάσματα που τα συναντάς παντού τριγύρω και που ακόμα δεν μπορώ να αποφασίσω αν ζηλεύω τους ανθρώπους που σκέφτονται έτσι η τους απεχθάνομαι. 498 more words

Σου το κραταω κοσμε Ναι σου το κρατάω ρε γαμημένε.Γενικότερα ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ενώ οι άνθρωποι είναι ισάξια ικανοί να ακολουθήσουν το δίκαιο και το καλό με το να ακολουθήσουν το εγώ τους και το ''κακό'' στην πλειοψηφία τους στην Ελλάδα (δεν μπορώ να μιλήσω για έξω από αυτήν) επιλέγουν το δεύτερο.Ή μάλλον μπορώ να καταλάβω, αλλά το βρίσκω παράλογο.Ναι καταλαβαίνω ότι κάποιοι πληγώθηκαν και έγιναν έτσι, κάποιοι δεν έχουν την διάθεση να ασχοληθούν και κάποιοι απλώς δεν έχουν το μυαλό να το κάνουν αλλά γιατί; Τι τους κάνει να νομίζουν ότι με την λογική του μόνο τον κώλο σου φύλαγε και τίποτα άλλο θα γίνει ο περίγυρος τους καλύτερος, ή ότι θα σταματήσουν να πληγώνονται; Πάντα θα πληγώνεσαι από την λογική του -να πεθάνει η κατσίκα του γείτονα- που τόσο αγαπάμε εδώ, ότι και εάν κάνεις, εκτός και εάν όντως είσαι γνήσιος σταρχιδιστής, που σε αυτή την περίπτωση έχω να σου πω συγχαρητήρια, έκανες την τύχη σου. Από την άλλη νιώθω ότι αυτό καμία φορά μοιάζει και σαν να υποβιβάζει την νοημοσύνη του ανθρώπου που έχεις απέναντι σου. Για παράδειγμα σε μια φιλία το να ζητάς αλλά να μην δίνεις στα μάτια μου φαίνεται αρκετά προσβλητικό και συνήθως μου βγαίνει να τιμωρήσω όποιον το κάνει. Ναι μιλάμε για τόσο πολύ κόμπλεξ αλλά να σου πω κάτι; Τουλάχιστον είναι γιατί δεν αντέχω το άδικο και όχι επειδή απλώς θέλω να μειώσω τον άλλον για να νιώσω εγώ καλά η επειδή θέλω να το παίξω ''αρχιδαράς μάγκας''. Νιώθω πως ζούμε στην εποχή που κυριαρχεί η μισαλλοδοξία, η αλαζονεία και ο εγωκεντρισμός. Μάθαμε να πρέπει να είμαστε οι καλύτεροι, οι πιο όμορφοι, οι πιο πετυχημένοι, οι πιο πλούσιοι, οι πιο έξυπνοι γιατί αλλιώς θα απειλούμαστε από τους άλλους και πολλές φορές εάν δεν απειλούμαστε αδιαφορούμε και παρατάμε ανθρώπους που μπορεί να έχουν κάνει σημαντικά πράγματα για εμάς γιατί απλά ''δεν μας βολεύουν μωρέ'' ή ''έχουμε άλλες προτεραιότητες'', τις οποίες δεν ανακοινώνει κάνεις γιατί δεν θέλει να μαλώσει ή φοβάται να μπλέξει αλλά τις δηλώνει διακριτικά και πλαγίως.Και όλο αυτό γιατί; Φυσικά δεν αναφέρομαι στα άμεσα πλεονεκτήματα που προσφέρει αλλά στα έμμεσα. Για να το τρίψουμε στα μούτρα κάποιου και να πούμε ''χαχα δες εγώ όμως''. Όλοι ασπάζονται αυτά τα ελαττώματα δεν θα διαφωνήσω, βάζω και τον εαυτό μου μέσα. Το θέμα είναι τι κάνουμε για αυτό; Γιατί πολύ κόσμος επιλέγει αντί να βελτιωθεί να τα περιφέρει γεμάτος καμάρι όλα αυτά; Ευθύς αμέσως μόλις διάβασα την προηγούμενη παράγραφο κατάλαβα ότι το παραπάνω δεν είναι ιδιαίτερα λειτουργικό.... Εσύ; Αυτοί; Γιατί αντί να είναι ο καθένας για τον κώλο του και μόνο να μην είναι λίγο και για τον άλλον; Τόσο πολύ φοβόμαστε τον πόνο; Και εάν ναι αυτή είναι η μοίρα του υποθετικά πιο ''λαμπρού'' ζώου στον πλανήτη; Να μοιράζεται χαρακτηριστικά συμπεριφοράς με τις νυφίτσες; Και εγώ τι νομίζω ότι κάνω εδώ μέσα; Ενδεχομένως φαίνομαι σαν ηλίθιος τονίζοντας τόσο καιρό όλα αυτά τα πράγματα.Αλλά να σας πω κάτι; Τι έχω να χάσω δοκιμάζοντας, έστω να περιγράψω και να εκτονώσω τις σκέψεις μου ;

Κενοδοξια Σας έλειψα; Εγώ πάλι δεν μου έλειψα καθόλου!Αφού λοιπόν σιγά σιγά η εξεταστική πλησιάζει στο τέλος της, περισσέυει μυαλό και για περιττές και μεγάλες σκέψεις. Γενικότερα ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί όλοι οι άνθρωποι εστιάζουν τόσο πολύ στο φαίνεσθαι. Τι το τόσο συναρπαστικό υπάρχει σε αυτό; Γιατί πρέπει να τους δούνε όλοι; Γενικότερα συμφωνώ πως η εξωτερική εμφάνιση και κάποια χαρακτηριστικά σίγουρα μετράνε στον άνθρωπο και καλώς ή κακώς οι περισσότεροι από εμάς επηρρεαζόμαστε από αυτά, αλλά γιατί να γίνεται για ορισμένους ανθρώπους αυτοσκοπός; Αυτό δεν το κατάλαβα ποτέ.Είναι κάποιας μορφής ανασφάλεια και διαρκής ανάγκη για επιβεβαίωση; Λυπάμαι πραγματικά να βλέπω διαρκώς ανθρώπους να αναλώνονται σε τόσο ''αδιάφορα'' πράγματα. Και δώσ'του οι σελφις η μια πίσω από την άλλη και δώσ'του οι κοινοποιήσεις και τα ''καλημέρα από εμάς'' κλπ. Ειλικρινά δεν το γράφω με επικριτικό τόνο αλλά λυπάμαι. Πάντα λυπόμουν που χαραμίζεται έτσι ο άνθρωπος σαν προσωπικότητα που υποτίθεται ξεχωρίζει και έχει καταφέρει τόσα πολλά.... Από την άλλη είναι και το άλλο. Μέσα σε όλη αυτήν την τρέλα και τον υλισμό ορισμένοι έχουν την αίσθηση οτι και ο κόσμος περιστρέφεται γύρω τους. Μια μικρή διόρθωση εδώ. Ο κόσμος μας περιστρέφεται γύρω μας, με άλλα λόγια, η ζωή μας περιστρέφεται και πρέπει να περιστρέφεται γύρω μας. Όχι Μαράκι δεν σε ξέρω και απο εχθές και όχι το γεγονός του οτι έχεις βυζάρες δεν σημαίνει οτι είσαι και κάποια οπότε χαμήλωσε το υφάκι που έχεις λες και ανακάλυψες την βαρύτητα. Και εφόσον θεωρούν οτι αγγίζουν την τελειότητα ψάχνουν και την τελειότητα. Δεν τους ενδιαφέρει (ορισμένους, ευτυχώς ακόμα υπάρχουν και οι εξαιρέσεις) καν το βάθος, οι τρόποι, η παιδεία και η ποιότητα του χαρακτήρα. Εστιάζουν μόνο στο νούμερο σουτίεν, στα εκατοστά, στο πόσο τουπέ πουλάει και τι αυτοκίνητο οδηγάει ή ποιές/ποιούς φίλους έχει και τι δουλεία κάνει.Το άλλο; Που ποτέ δεν μιλάνε, ποτέ δεν συμμετέχουν σε μια ουσιαστική συζήτηση, δεν ξέρουν πως να παρουσιάσουν καν τον εαυτό τους (μην μπερδέυεσαι, τον πραγματικό τους εαυτό εννόω, οχι το δήθεν που παρουσιάζουν). Απλώς κάθονται και παρατηρούνε σαν τους κούκους. Αναρωτιέμαι εάν είναι θεατές ακόμα και στην ίδια τους την ζωή. Φυσικά αναφέρομαι στις σημαντικές αποφάσεις που πρέπει να πάρουν για αυτήν.Ειλικρινά είναι απο τις λίγες φορές που θα πω οτι ναι, το κράζω και το κατακρίνω αυτό το πράγμα...''Γιατί ρε φίλε;'' θα μου πεις, ''στον σβέρκο σου κάθονται;''.Θα πω πως ναι, με ενοχλεί γιατί έμμεσα εκεί ''κάθονται''...Θεωρώ την κοινωνία μια αλληλοεξαρτούμενη αλυσίδα που το ένα κομμάτι της επηρρέαζει τα διπλανά του και ακόμα και ο πρώτος κρίκος μπορεί να επηρρεάσει τον τελευταίο. Περίτρανα παραδείγματα αποτελούν η πολιτική, η μόδα, τα αθλητικά, οι κοινωνικές τάσεις ακόμα και τα στέκια. Οπότε αν με ρωτάς εγώ τους φοβάμαι αυτούς τους ανθρώπους, φοβάμαι μήπως αναγκαστώ να γίνω και εγώ σαν και αυτούς μια μέρα γιατί δεν θα μπορώ διαφορετικά να ενταχθώ σε έναν κοινωνικό κύκλο. Ακραίο θα μου πεις αλλά ας αναφέρω και εγώ μια ανασφάλεια μου. Από την άλλη ίσως εγώ έχω υπερβολικές απαιτήσεις από τους ανθρώπους. Ίσως μας υπερ τιμάω. Όπως και να έχει δυστυχώς τους βλέπω παντού γύρω μου τελευταία... Καταλαβαίνεις τώρα γιατί υπάρχουν βράδια που νίωθω τόσο μόνος;