Bir kırbaca sırt olarak sunulmak istiyorum, annem kırıldığında. Keşke bunu anlamasa.

Buğra

Aynayla uyuyanlar bilir yalnızlık diye bir şey yoktur. 93 yazını yaşanmamış sayalım. Topacımı üzmüştüm, dönmek hepten durmuştu. Çocuk olmak, durmuştu.Oyuncakları sevmem.

Herkes herkesi mutlu ederse bu mutsuzluk getirir. Şimdi herkes üzülecek bir şey bulsun, zeytin ağaçları çok cılızdır mesela yılın bu ayında. Bir şey bulamayanlar buna üzülsün.

Düz bir şehire bırakıyorum soluğumu Yokuşların dili yok, ayaklarım üşüyor Aşınmış kösele sesim biliyor bunu. Siz bilmiyorsunuz, Feraye bilmiyor. Bir kedi koşuyor deminden şimdiye. Kalıp kalıp sabunlar yiyor Kedi güzel kokuyor, gülüyor Feraye Ben nasıl ısınıyorum, içim semaver. İçim kahve camı buğusu. Ayakkabı boyacısı sandığı İçim “Boyiim mi abi.” Kedi gidiyor sonra, Feraye ağlıyor çok Caddelere atıyorum kendimi. Ciğersiz kancık diyorum. Sen ağlayınca ben Yüzümü tinerle yıkıyorum ,yüzüm nalbur soğuğu. Kedi dönüyor birden, Feraye nasıl gülüyor Kaçıp gidesim geliyor. İçim marangozhane, İçim talaş kokulu ilkokul. Seviniyorum                                                                 Neyzen Buğra 

                                                  Neyzen Buğra

Sonra İrfan çıktı,geldi.Biraz kederli,biraz mahçup,biraz yakışıklıydı.İrfan hep birazdı.Az İrfan diyorduk ona.Az konuşurdu,az gülerdi.Konuşmaya başladı.Belli ki canı az sıkkındı. -Abi beni anlamıyor. -Kim anlamıyor İrfan? -Rakı var mı abi? -Oğlum saat sabahın dokuzu,noldu? -Az içicem abi. -Tamam -Abi rakı var mı? -İrfan bana abi demeyi bırak -Neden abi? -Benden 2 yaş büyüksün İrfan -Şaka mı bu?  -Ne şakası İrfan,büyüksün lan işte. -Rakı bitmiş diyorum,o zaman sen bana abi de. -Tamam İrfan abi,noldu anlat. -Bizim oğlana gel babaya diyorum,beni anlamıyor. -İrfan çocuk daha 7 aylık,nasıl gelsin? -Gelmesi önemli değil,beni anlamıyor,sen de anlamıyorsun. -İrfan siktir git. -Niye öyle dedin abi? -Abine koyayım,oğlum abi deme lan bana. -Kahve var mı abi? -Var sokağın bitiminde,solda. -Kovuyor musun beni? -İrfan bitirmem gereken yazılar var. -Cevap ver bana,kovuyor musun? -Kovmuyorum İrfan,işim olduğunu söylüyorum. -Nazikçe kovuyorsun yani. -Şimdi nazikçe senin ananı avradını gelmişini geçmişini -Abi dur. -İrfan sokucam ama,ulan abi deme bana -Adını söyle o zaman abi. -Yuh İrfan. -Peki abi.

Suzan güzel bir kadın,elinde çantası var Bin tane yarası var,her an gitmeye hazır. Her an gitmeye hazır,bir tane çantası var. Az gelir her yolculuk,önce döner sonra gider. Suzan içli bir kadın,görünce yüzüm düşer Belinde çift gamzesiyle,bir sıkımlık canı var. Ah ölesi gelmiş,vuranı çok,yıkanı tek. Suzan izini belli et bir düşümlük canım var. Suzan düşünü belli et,bir vakitlik uykum var. Kadehi sol elinde,tek tabanca bir kadın Tetikte hep dudağı,öpüşüyle katleder. Üstüne basar gider,Suzan kal-leş bir kadın Suzan kime gücendin,bir öfkeni belli et. Gümüş sözün paslanır,altından mı sükutun. Allahtan yoksun Suzan,ya gerçekten olsaydın?                                                     B.Avcı  

Aslı,bir dur,bir dinlen,"kumandalar tozlansın." Ben bu yarım aklımla Kerem falan değilim. Olsa olsa "Ker" olurum onun da "Belası" var. Bir Arap çarşafına bir ömür dik sarılsın Tütün dediğin nazlı kız damar damar ayrılır. Uyanmaya  sebep ver,ayılmak uzun savaş. Çıkrığı paslı bir kuyuda yıkanırsa üzümler. O zaman sen bir şarabın en beklemiş yerisin. O zaman tüm testiler çamur ile karılsın. "Kerem et,aklından çıkarma beni." diyor çingene Aslı bir dur,bir dinlen.Kafa tasın dağılsın. Sen güzel bir annesin,tüm anneler vurulsun. Ah bu bir karmaşa,tüm ninniler küfürlü. Bunlar hassas konular,boş-ver mezar kazalım! Ben şiir yazamam,tüm atları vurdunuz. "L" çiziyordu hepsi,şair değil jokeyim. Mezar kazalım dedim,atları da gömeriz. Kalbimizi gömeriz,o da kızıl bir attır. Liriklikten yoruldum,epik olalım biraz. Jokeylikten usandım,şair olalım hadi. Aslı bir dur bir dinlen,boş odada yankılan. O zaman sen bir sessin,muhtemelen çatlaksın. Bu bin hıçkırık eder,üşenmeden sayarım. Bilirsin ki sesler çarpışarak yok olur. Çarpışarak yok olan her şeyi çok sevesin. Jilet güzel kelime bu şiir de yeri yok. Olsa olsa traş olur en sık yerinden hayat. Ah gülesim gelir,dudaklarım pek kalın. Yok,ölesim gelir bırakma dudak payı. En azından ölürken yerlere dökülelim. Aslı bir dur bir dinlen,bu şiir burda biter. Bir söz böyle tutulur,Kerem falan değilim. Olsa olsa "Ker" olurum onun da "Belası" var. Hüzne yer yok bu öğlen,iyisi mi gülelim.                                                                                              B.Avcı