Erken yaşında yahut ruhunun farklı bir döneminde dünyana dahil oldukları için mutluluk duyduğun insanların, farkındalıklarınız ayrı yönlere kaydıkça senden uzağa düşmeleri çok tatsız ya. Hani bir yerde, kişinin zamanın sadakatsizliğine yenildikçe nankörleşen sevgisi yüzünden en yakınlarına bile ikiyüzlü davranmak zorunda kalması çok üzücü. Misal "Bir Demet Tiyatro" dizisindeki Mükremin'in sosyal medyada da çok çalkalanan bir repliğinde, Asuman'a gidip "seni seviyorum ama seni sevmeyi eskisi kadar sevmiyorum" dediği yerdeki gibi, Mükremin karakteri de bu anlattığım duyguya düşmüş olacak ki bu riyakâr histen can yakıcı bir dürüstlük ile kurtulmayı denemiş o an. Yani demek istediğim, sevgi denen şeyin uzun vadede içeriksel değilse bile çok ciddi biçimsel problemleri var. Gerçi iyisi mi insan bunları hiç düşünmemeli. Nihayetinde eski dostlar iyidir. Hem de yalnızlıktan bile daha iyi.

Tamam hayatın geçiciliği üzerine güzel mottolar falan var ama siz yine de o kadar dürtüsel olmayın. Onur da bir yerde birçok şeydir.

Sosyal anksiyete öyle bir şey ki... Bir buluşma doğaçlama geliştiğinde kendini önceden hazırlayamadığın için gergin; planlı gerçekleştiğinde de o an gelene kadar sadece o konuya adapte olabildiğinden bezgin hissediyorsun.