Başka havalar getir bana. İçinde biraz bahar olsun. Biraz SEN…

       Kendini kendine anlatmak istediği gecelerden biriydi. Aynaların yalanlarına kanmayı bırakalı çok olmuştu. Ruhunu kemiren soruların çengelleriyle zihnini kazdıkça netleşmeyi, düşünce demetlerinin azalmasını ummamış olsa da içindeki kalabalığa şaşıp kalmıştı. Nitekim yalnızlığın ötesine geçtiği vakit, kalabalık bir akla adım atardı insan. Tek başınalıktı bu. Ve söz konusu tek başınalık olunca yalnızlığın esamesi okunmazdı. Fakat korkunç, ürpertici bir tek başınalık değildi bu. Tercihsel bir öğreti, ruhu duymak için diğer tüm sesleri öldürmekti.

       Sabahın gözleri okşayan ilk renkleri pencerelerinden süzülüp doluyordu odasına. Var oluşun hayranlık uyandıran güzellikleri yine tüm cömertliğiyle kucak açıyordu insana. Buradayım diyordu hayat: ‘‘Yaşa beni!’’ Lakin ilklerini tüketmiş her insan kadar yaşlı, hayatla dalga geçen her insan kadar gençti. İstemsizce büyüyordu. Acıdıkça açılıyordu bazı pencereler. Ve dikenli teller gösteren insanları azaldıkça özgürleşiyor, kendiyle barıştığı kadar güçleniyordu. 

Ben; bana gerçekten yoldaşlık etmeksizin, yalnızlığımı çalanlardan nefret ederim.. !

🎧 🎼 🎶🎵🎶  

En çok ve en uzun sana inandım.. ! 

Gözündeki ateş kalbimi yakınca.. Sandım ki aşkımız ömür boyunca.. Meğer bu bir oyunmuş, kolay oynanan.. Beni sevdiğin var ya, o bile yalan.. Yalan, yalan, yalan, yalan, yalan..  Ayrılık yok artık, böyle demiştin.. Bilsen seni nasıl sevmiştim.. Oysa gerçek farklıymış, uyandığım an.. Anladım ki bu sevgi koca bir yalan..  Yalan, yalan, yalan, yalan, yalan..  Söz vermiştin bana seninim diye.. Başka bir aşk bulmuşsun yine kendine... Söyle mutlu mu şimdi kalbini çalan.. Yoksa bu yeni sevgin, o da mı yalan..