Natalia Krawczyk

Na liście obowiązków zatrudnionej było wysyłanie dużej ilości maili, ale przede wszystkim aktualizacja CV pracodawczyni i wyszukiwanie miejsc, gdzie można by było je wysłać. Pomyślałam, że dlaczego chciałabym robić to dla kogoś i pracować na czyjś sukces, skoro potrzebuję skupić się na własnej ścieżce kariery?

Jak można zatrudnić samą siebie? Też przeszło mi to oczywiście przez myśl. Mam dosyć spory zmysł organizacji, ale też dużo „nie chce mi się”, które wynika z różnych przyczyn (oprócz naturalnego lenistwa trzeba doliczyć choroby itd.). O ile dla kogoś jestem w stanie się zmobilizować, tak samej sobie wolę zaserwować kolejny odcinek serialu na Netflixie. Stwierdziłam więc, że spróbuję się oszukać.

Trick polega na tym, że zamiast myśleć, że robię coś, co należy do moich codziennych obowiązków, traktuję te zadania jak prawdziwą pracę. Wiele razy na blogu Joanny Glogazy znalazłam ostrzeżenie, że własna działalność to nie tylko kolorowe zdjęcia na Instagramie, ale także dużo pracy, takiej papierkowej, takiej dookoła tego całego procesu. Zawsze brałam to na serio, ale nadal brakowało mi motywacji.

Jak zacząć bycie własną asystentką? Przede wszystkim należy wyznaczyć sobie czas. Co najważniejsze, odkąd zmieniłam podejście, o wiele łatwiej jest mi odnaleźć te zagubione godziny w ciągu dnia. Teraz widzę jasno, co mogłabym zmienić w swoim harmonogramie i jak to wszystko ułożyć na nowo.

Myślę, że najwięcej też zmienia lepsza wizualizacja swojej przyszłości. Oczywiście, nikt nie jest w stanie jej przewidzieć. Ale kiedy zastanawiałam się, co chciałabym robić, wszystko było dosyć mgliste. Pragnę pracować z każdego miejsca na świecie, pisać, tworzyć, a jednocześnie mieć to wszystko osadzone w kontekście biznesowym i najzwyczajniej w świecie zarabiać. Nie kręci mnie wizja klepiącej biedy artystki. Jednak za każdym razem w moje myśli wkradało się mnóstwo wątpliwości – jak zacząć, kiedy znaleźć na to czas, po co w ogóle zaczynać, skoro i tak pierwszy rok nie przyniesie mi wymarzonego dochodu. W końcu potrzebuję pieniędzy już teraz!

Kiedy uprawiam sport, potrzebuję kogoś, kto będzie mi mówił, co mam robić. Jeśli nie mam płytki z programem ćwiczeń i instruktorką, moja aktywność skończy się na tym, że rozłożę matę i się na niej położę. Cały czas przychodziła do mnie myśl, że chciałabym mieć kogoś, kto by wyznaczył mi drogę w karierze, kto by mnie tak ogarnął. Jestem wdzięczna za doznane olśnienie – wyznaczyłam na tę osobę samą siebie.

Być może dla niektórych to rozdwojenie jaźni, ale zapewniam, że tak nie jest. Każdy z nas ma kilka wersji siebie. Zazwyczaj jestem tą oglądającą seriale kluseczką, ale postanowiłam zmobilizować tę część mnie, dla której zarządzanie czymkolwiek jest bułką z masłem. To właśnie ta strona mnie zawsze chciała pracować przy organizacji imprez. Leniwa strona mnie nie wiedziała, gdzie zacząć i na tym moje aspiracje się kończyły.

Ostatnio zaczęłam dosyć mocno przypatrywać się mojej podświadomości i czuję, że nawiązuję lepszy kontakt z samą sobą. Być może to są właśnie tego efekty.

Bardzo ważne było też uświadomienie sobie, że pracuję na swoją przyszłość. Na swoje zarobki i na swoją wygodę. Nigdy to do mnie aż tak nie trafiało, nie mogłam jakoś połączyć dnia dzisiejszego z tym, co będzie kiedyś. Teraz bardziej oczywiste jest dla mnie, że wszystko przychodzi etapami, a moją zapłatą jest mój komfort w przyszłości, moje własne życie tak naprawdę. Dlatego dostałam zastrzyk motywacji, bo teraz wiem, co prawdopodobnie będę mieć za mój włożony wysiłek.

Od jakiegoś czasu zainteresowałam się tym, jak życie i cykl menstruacyjny kobiety są zależne od faz Księżyca. Zainteresowałam się również rzetelnym horoskopem. Nie, nie korzystam z usług wróżki Haliny czy innego Macieja 😉 Obserwuję dosyć intensywnie grupę na facebooku Kobiece Lunarium, a także poleconą tam stronę Moonset. I do wpisu z tej ostatniej strony chciałabym się odnieść.

Opowiem wam o moim problemie, bo jestem pewna, że większość z was przechodzi lub przechodziła przez to samo. W zasadzie są to dwa problemy. Pierwszy: chciałabym pożegnać starą relację, która już nie ma miejsca obecnie i otworzyć się na nową. Drugi: chciałabym przestać ciągle myśleć o przyszłości, tylko działać i zobaczyć, co z tego wyjdzie. Na razie jestem w bezruchu. Rzadko wychodzę z pokoju (chyba że do pracy), zamknęłam się mentalnie i fizycznie.

Od paru dni czuję, że nastąpiła we mnie jakaś emocjonalna kulminacja. Miałam dzisiaj sen dotyczący pierwszego problemu. Śniło mi się, że moje obawy się spełniły i ta osoba, choć początkowo chciała znów utrzymywać relacje, odwróciła się ode mnie na zawsze. Ale w drugiej części snu zyskałam nową osobę, równie wspaniałą, która cieszyła się na mój widok i nie zamierzała ode mnie odejść. Ten sen był emanacją mojej podświadomości. Czymś, co już wiedziałam, ale nie potrafiłam tego przetrawić i puścić.

Od tygodnia zaczęłam zapisywać swoje sny i je analizować i polecam to z całego serca. Działa jak autoterapia. Ze snów można wyczytać wiele rzeczy, których nie uświadamiamy sobie na co dzień lub nie chcemy do siebie dopuścić. Podświadomość pokazuje nam we śnie, gdzie tkwi problem i pomaga go rozwiązać.

I oto dzisiaj o 22.04 mamy Nów w Wodniku, który jest moim znakiem. Ta energia księżycowa dotyczy wszystkich, ale przeżywam ją szczególnie ze względu na mój znak. Chciałam dowiedzieć się czegoś więcej, a na blogu Moonset znalazłam niesamowicie interesujące odpowiedzi.

Zdanie „Jest to znakomity czas do tego by przeciąć więzi łączące nas z osobami, z którymi już nie łączymy przyszłości i zrobienie przestrzeni na takie relacje jakich chcemy w życiu więcej” tak bardzo odpowiada moim przemyśleniom i mojemu snu. Z kolei „Jeśli wahasz się pomiędzy dobrze znanym i bezpiecznym rozwiązaniem a nową drogą, to może być moment zwrotny kiedy zdecydujesz na opuszczenie strefy komfortu” nawiązuje do mojego drugiego problemu. W kółko myślę tylko o tym, jak pogodzić mój wrodzony introwertyzm z równie wrodzoną chęcią poszukiwania przygód. Ostatnio ten temat pojawiał się u mnie wyjątkowo często. Skończyłam 25 lat, a nadal nie mam pojęcia, na jaką ścieżkę powinnam się zdecydować i przez to utknęłam w komfortowym, ale jednak jednym miejscu. Czuję, że czas na radykalne zmiany.

Dzisiaj dotarła do mnie także przesyłka z angielskiego Amazona i nie mogła trafić w odpowiedniejszy moment. Po pierwsze przyszła do mnie książka „Mysteries of the Dark Moon”, która pokazuje relacje pomiędzy menstruacją a fazami Księżyca i mitologią. Książka była polecana w grupie Kobiece Lunarium jako baza wiedzy. Poniżej zdjęcie schematu, pokazującego, jak kobiety mogą się czuć w poszczególnych fazach Księżyca (bo Księżyc jest przede wszystkim przypisywany kobiecej energii).

Przyszła także książka „Why We Broke Up” napisana przez autora „Serii Niefortunnych Zdarzeń” Daniela Handlera (pseudonim Lemony Snicket). Tłumaczenie tytułu oznacza „Dlaczego się rozstaliśmy” i myślę, że właśnie ta powieść pozwoli mi pożegnać pewne rzeczy. Liczę, że z kolei pierwsza książka umożliwi mi wejście w nowy etap.

Jak wy czujecie się w Nowiu? Czy również czujecie w sobie emocjonalną kulminację? 😉 A może przypływ inspiracji i przebłyski geniuszu, które także w tym czasie mogą się pojawić?

[Uwaga, w poście są spoilery z ostatniego odcinka]

Każdy z odcinków „Chilling Adventures of Sabrina” trwał godzinę i bardzo lubię takie rozwiązania, bo można się serialem nasycić. Jedynym wyjątkiem są dla mnie sitcomy. Pierwszy epizod upłynął mi jednak na dostrzeżeniu, że dialogi były trochę niedopracowane. Zbyt często bohaterowie informowali siebie nawzajem kim są i co robią. Na szczęście później to się zmieniło. Oczywiście, jak pewnie wielu, zastanawiałam się, czy Kiernan Shipka to może jednak pseudonim Emmy Watson 😉 Świat Sabriny mnie wciągał, ale powoli. Tak naprawdę chyba dopiero po trzecim, czwartym odcinku poczułam, że naprawdę przejmuję się tym, co dzieje się w fabule. W sumie nie narzekam, bo pozwoliło mi to wytrwać w postanowieniu, by nie oglądać wszystkich odcinków ciągiem. Udało mi się zachować cierpliwość, a serial budował moją ciekawość stopniowo.

Największą relację z serialem zaczęłam czuć, kiedy zorientowałam się, że jest on tak naprawdę świetną metaforą walki feminizmu z patriarchatem. Sabrina kwestionuje posłuszeństwo Szatanowi, nie chce mu się oddawać (dosłownie i w przenośni). Ten wątek jest podbijany i nabiera większej wyrazistości, kiedy jeszcze główna bohaterka wraz z przyjaciółkami zakłada feministyczny klub w szkole. Wszystko to jest motywowane nienawiścią ze strony grupy chłopców, jaka spotyka jedną z dziewczyn.

Wszystko to wygląda naprawdę super. W dodatku mamy przedstawienie osób homoseksualnych i czarnoskórych, a same ciotki Sabriny też mają pewien wiek. Również sama pani Wardwell jest grana przez aktorkę 52-letnią. Warto pamiętać, że ról dla aktorek w tym wieku za bardzo nie ma. Z kolei mężczyzn nie spotyka taki ageism – na przykład Robert Downey Jr. także ma 52 lata, a gra Iron Mana. Trudno wyobrazić sobie, by superbohaterka była grana przez kobietę w takim wieku, na co się zupełnie nie godzę.

Czarodziejski świat Sabriny był dla mnie coraz bardziej pociągający, ale nagle, w ostatnim odcinku, kiedy spodziewałam się, że feministyczny aspekt serialu nabierze rozmachu, upada on z impetem. Oto Sabrina, by ratować swoje miasteczko, oddaje swoją duszę Szatanowi w zamian za moce i dzięki temu spala 13 czarownic z Salem, które nawiedziły mieszkańców. Dlaczego mam z tym problem?

Rozumiem, że Sabrina zrobiła to z wyższych pobudek, dla dobra ogółu, a nie dla siebie. Jednak w kontekście całego serialu, najbardziej razi spalenie czarownic. Polowanie na czarownice, które odbyło się kilka wieków temu, jest pewnym symbole patriarchalnej władzy. Choć również mężczyźni byli oskarżani o czary, a czasem same kobiety donosiły na inne kobiety, polowanie w dużej mierze było odzwierciedleniem patriarchalnych relacji w społeczeństwie, a czarownice z Salem są stawiane w roli ofiar, a nie sprawców. Nawet słowo wiedźma oznacza po prostu „kobieta, która ma wiedzę”. Czary są przypisywane w dużej mierze kobietom. Dlatego, kiedy czarownice z Salem w serialu zaczynają funkcjonować jako wróg, a Sabrina, kobieta i feministka, je spala, coś zaczyna się mieszać z symboliką.

Wiem, że serial powstał na podstawie komiksu i przyznaję, że nie wiem, jakie było rozwiązanie w oryginale. To nie oznacza, że nie można było tego inaczej rozegrać. Być może, o to chodziło twórcom, by wylać to wiadro wody na widza i żeby obejrzał drugi sezon zaciekawiony, jak scenarzyści naprostują tę sytuację. Serial kończy się po prostu tym, że Sabrina staje się służebnicą Szatana, a cała walka z patriarchatem bierze w łeb. I co dziwne, bohaterka wydaje się być zadowolona z tego stanu rzeczy. Dlatego, choć jestem wkurzona na zakończenie, to obejrzę drugi sezon, bo jestem bardzo zaintrygowana. Być może taki był cel twórców.

Pomijając zakończenie, serial naprawdę mi się podobał. Nie jest arcydziełem, ale zrobiono przy nim wiele pracy nie tylko w warstwie wizualnej, ale także, jeśli chodzi o zwykły research na temat okultyzmu, wierzeń, zaklęć. Tutaj zrobiono wyjątkowo dobrą robotę. Netflix zapowiedział specjalny odcinek Sabriny na Święta i szczerze mówiąc, nie mogę się doczekać.

https://twitter.com/sabrinanetflix/status/1061986208056774657

Słyszałam głosy krytyki, że serial jest oburzający. Ale według mnie narusza pewne tabu, otwiera dialog na sprawy, które społecznie są nie do przyjęcia, np. poligamia. Sama tematyka jest również czymś, od czego na co dzień staramy się odbiegać, nie myśleć o tym, bo to wszystko istnieje gdzieś w sferze „złego juju”. Serial nie zmienił moich wierzeń, ale poruszył do wewnętrznej dyskusji, do zastanowienia się nad pewnymi rzeczami. I choć to tylko fikcja, bazuje ona na rzeczywistych przekonaniach. Czasem warto skonfrontować się z ideami, które są sprzeczne z naszymi i w tym przypadku jest to uzasadnione.

Ostatnia rzecz. Czy przeszkadza mi to, że Salem w tej wersji Sabriny nie mówi? Nie. Ale zdecydowanie jest go tam za mało. Przecież ten czarny kot jest taką ważną postacią. Być może dostanie więcej miejsca w kolejnych odcinkach.

[Uwaga, małe spoilery]

Zanim poszłam do kina, obiło mi się o uszy kilka głosów niezadowolenia na temat „Bohemian Rhapsody”. Nie wdawałam się w szczegóły, nie chciałam sobie psuć odbioru. Nie rozumiałam, co mogło pójść źle w tym filmie, ale w sumie już nie takie rzeczy widziałam. Pełna entuzjazmu ruszyłam do kina po godzinie 11. Tego dnia zakończyłam terapię, miałam uśmiech na ustach i wszystko mi się układało. Lubię chodzić na poranne seanse, ponieważ jestem wtedy taka świeża i daleko mi do ziewania podczas filmu.

Początkowo bałam się, że akcja dzieje się zbyt szybko, umykają szczegóły. Było trochę przeskakiwania w czasie, sklejone fragmenty koncertów z różnych miast. Jednak to wszystko wprowadzało w atmosferę sukcesu Queen i tamtych lat. Im dalej, tym mniej było takich nagłych skoków, więc wszystko się wyrównało, a moje obawy się nie spełniły.

Przed filmem jedyne, co budziło moje wątpliwości, to czy Rami Malek udźwignie taką postać. Nie jest złym aktorem, ale mam wrażenie, że pojawił się w sumie niedawno. Moje zdanie o nim zmieniło się jednak diametralnie. Sprawił, że oszalałam na punkcie Freddiego. To oczywiście nie tylko jego zasługa, ale jego odwzorowanie delikatności i siły Mercury’ego było po prostu piękne. Jedną z moich ulubionych scen jest moment zaręczyn, kiedy Rami jako Freddie tak intensywnie wpatruje się w Mary Austin i mówi jej te wszystkie piękne słowa. Zakochałam się także w precyzji, z jaką Malek skopiował ruchy Mercury’ego podczas koncertu Live Aid.

Ten koncert na stadionie Wembley, o którym mowa, to po prostu perełka. Został nieco zmodyfikowany, np. nie odtworzono fragmentu z piosenką „Crazy Little Thing Called Love”, ale za to dodano „Love of My Life”, co było bardzo przemyślane i nie razi, pomimo że jest odważne. W końcu ten koncert Queen jest rozważany jako jeden z najlepszych w historii.

Chciałabym wykorzystać ten moment, by zauważyć, jak pięknie zagrali odtwórcy reszty członków zespołów. Gwilym Lee jako Brian May (kropka w kropkę), Ben Hardy jako Roger Taylor oraz Joseph Mazzello jako John Deacon.

Bardzo podobało mi się to, że w „Bohemian Rhapsody” nie rozłożono legendy na kawałki. Nie pokazano scen, w którym Freddie uprawia seks czy innych intymnych fragmentów. Podejrzewam, że byłoby to ku uciesze publiki, ale bardzo rozważnie i świadomie zrezygnowano z czegoś, co mogłoby sprawić, że film stałby się wylewaniem pomyj.

O to w sumie oskarżają twórców krytycy. W filmie w paru miejscach minięto się z prawdą. Ponoć nigdy nie było spotkania, w którym Freddie przeprasza resztę zespołu. Zarzucano, że w filmie karze się legendę za to, co robiła. I tutaj pojawia się problem. Jeśli wyjąć te wszystkie przeinaczenia z kontekstu i pokazać je jako osobne sytuacje, to można by sobie zadać pewne pytania. Jednak, kiedy ogląda się film, sprawia on zupełnie inne wrażenie – daje energie, pokazuje zwycięstwo nad śmiercią, bo Freddie Mercury żyje w muzyce, którą stworzył, obraz jest pięknym hołdem dla zespołu i jego wokalisty. Nie ma się wrażenia, że film w jakikolwiek sposób dyskredytuje to, kim Mercury był i co robił. Widzimy go razem z zaletami i wadami i nadal wielbimy. Film w przepiękny sposób przybliża to, jaki Freddie był. Nie tylko umięśnionym mężczyzną, ale niezwykle wrażliwym człowiekiem. Wszystkie krytyczne opinie o „Bohemian Rhapsody” są jak kulą w płot, bo tracą znaczenie, kiedy patrzy się na całość dzieła. A jest to niezwykły obraz.

Przy filmie pracowali także członkowie Queen, więc wydaje mi się, że nawet, jeśli pewne sytuacje nie miały miejsca, to być może dobrze pokazują np. nastrój, który panował w danym okresie w zespole, albo dana scena jest pewnym symbolem zbioru różnych wydarzeń. Jakiekolwiek nagięcia rzeczywistości pojawiły się w scenariuszu, totalnie nie można było tego odczuć w filmie. Wszystko było wyważone, a końcówka „Bohemian Rhapsody”, czyli odtworzenie koncertu podczas Live Aid jest taką petardą, że po wyjściu w kina chodziłam tanecznym krokiem i miałam ochotę śpiewać na całe gardło jak Freddie.

Czasem na potrzeby scenariusza i pewnych zasad prowadzenia akcji, wprowadza się coś nowego lub zmienia fakty. I w tym przypadku wyszło to super. Warto pamiętać, że to nie jest film dokumentalny, tylko fabularny i pewne zabiegi musiały być tu zastosowane, chociażby dla odpowiedniego budowania akcji.

„Maniac” jest jednosezonowym serialem, składającym się z 10 odcinków. Pokazuje losy dwójki bohaterów (w tych rolach Emma Stone i Jonah Hill), którzy poddają się testom medycznym, służącym do wprowadzenia na rynek nowego leku. Ma on za zadanie wyleczyć choroby psychiczne bez konieczności przechodzenia bolesnej i długotrwałej terapii. Akcja świata rzeczywistego dzieje się w przyszłości, ale nie jest powiedziane, który jest dokładnie rok.

Chciałabym przedstawić część moich przemyśleń, które zapisałam do czwartego odcinka, a następnie te, które miałam pomiędzy 5 i 8 odcinkiem oraz przy dwóch ostatnich. Serial jest dosyć chaotyczny, dlatego recenzja na jego temat jest także niejednoznaczna.

Moje przemyślenia do 4 odcinka

„Maniac” to stracona szansa. Scenografia jest opracowana naprawdę szczegółowo. Twórcy chcieli nam nakreślić konkretny świat. Robią to jednak trochę nieudolnie, bo nie udaje im się osiągnąć choćby poziomu „Stranger Things” (który jest serialem odtwórczym, ale udaje mu się zachować unikalność). Szkoda scenografii, szkoda Emmy Stone. Nie szkoda Jonah Hilla, bo jego postać jest napisana tak chaotycznie i niemrawo, że nie wzbudza większej sympatii. Lepiej by było, gdyby skupiono się tylko na bohaterce, bo ma ona jakiś cel – zdobyć tabletki, wybaczyć sobie to, co stało się przed laty.

Największym problemem „Maniaca” jest to, że nie ma właśnie celu. Dotrwałam do czwartego odcinka. Z opisu piątego wywnioskowałam, że ma być dokładnie o tym samym, tylko w innej rzeczywistości, a i poprzedni kompletnie nic nie wzniósł do fabuły.

Śledzimy losy bohatera, potem bohaterki, ale wszystko dosyć się wlecze. Kiedy nareszcie ścieżki obu postaci się łączą, tak naprawdę nie wiemy po co i jak trafili do jednej sceny.

Serial jest poskładany z niedomówień i tylko one ciągną widza do oglądania dalej. Na pewno nie jest to przywiązanie do bohaterów ani cel, do którego dąży fabuła. Celu nie ma.

Denerwuje mnie to, że wizje przyszłości naszego świata idą tylko w dwie strony. Albo latają nad nami samochody, albo zalewa nas fala vintage przedmiotów. Myślę, że wyjątkiem jest np. film „Ona” (reż. Spike Jonze), który pokazywał przyszłość mniej oderwaną od naszej obecnej rzeczywistości, skupiając się raczej na zmianach społecznych. Nadal jednak za tło obrał Azję, z czym mamy również do czynienia w „Maniacu” i większości filmach futurystycznych.

Serial jest zbyt dosłowny w używaniu nostalgicznych przedmiotów. Tak, że czasem nie wiadomo, w jakim czasie dzieje się akcja. Estetyka lat 80. jest naprawdę dobrym wyborem, ale niech nikt mi nie wmawia, że super nowoczesne komputery wyglądają, a przede wszystkim działają (!) jak Atari.

Moje przemyślenia pomiędzy 5 a 8 odcinkiem

Jest scenografia opracowana w każdym detalu, są patetyczne dialogi, ale nie wnoszą one zupełnie nic do fabuły. Serial nie niesie ze sobą żadnego powiewu świeżości. Jest zbieraniną różnych motywów z popkultury sci-fi, ale nie daje nic, nad czym można by się pochylić i podyskutować. Nie daje nawet zwykłej przyjemności oglądania jak „Stranger Things”, bo jest niezwykle chaotyczny i mroczny. Po obejrzeniu czułam się jeszcze bardziej zdołowana, niż byłam. W „Maniacu” postawiono na estetykę, gubiąc gdzieś po drodze fabułę.

Moje przemyślenia przy 9 i 10 odcinku

9 odcinek był najlepszym ze wszystkim i szkoda, że tak nie wyglądała reszta. Dopiero przy tym epizodzie „Maniac” naprawdę mnie poruszył. Tylko dlaczego dopiero teraz?

Mam też takie przemyślenia na temat tego serialu, odmienne od tego, co napisałam wcześniej. „Maniac” jest tak irytujący i momentami nieznośny, bo jest odbiciem naszej duszy. Motyw lustra, odbicia pojawia się zresztą tutaj wielokrotnie. Tak jak ja chciałam przerwać oglądanie, tak bohater grany przez Hilla chciał w pewnym momencie zrezygnować z udziału w projekcie. Mówi, że jest to dla niego jak rozdrapywanie starych ran, a on chce o tym zapomnieć i wieść normalne życie. Ale od nierozwiązanych spraw z przeszłości nie da się uciec. Demony wracają, dopóki nie dozna się katharsis. A ono przychodzi właśnie w odcinku 9, co niestety jest trochę za późno, ale ostatecznie w tym momencie zaczęłam przebaczać niektóre błędy tej produkcji.

Ten serial jest o terapii i odzwierciedlał emocje, które jej towarzyszą, prowadząc widza od jej początku do końca. Dlatego był taki bolesny. Po zakończeniu oglądania byłam zmęczona. Ale obiecałam też sobie, że porządnie zadbam o swój umysł i zdrowie. Przeżyłam emocjonalną podróż z „Maniakiem” i dlatego warto było go obejrzeć, pomimo jego niedoskonałości.

Nie zmienia to faktu, że twórcy chcieli poruszyć zbyt wiele wątków na raz. Gdyby to był serial tylko o terapii, to byłoby w porządku. Ale zaczął wchodzić w temat miłości, by nagle rozważać naturę Wszechświata. I choć widzę zależność tego ostatniego z życiem i emocjami człowieka, to w fabule zrobił się chaos. Zresztą być może tak miało być, bo w „Maniacu” postawiono pytanie o to, czy Wszechświat jest chaosem czy ładem. To nieco wyjaśnia charakter serialu.

Zastanawiam się, ile osób faktycznie poczuje ten serial, a ile nie ma żadnych problemów psychicznych i nie utożsami się z tym, co tam się dzieje i nie wciągnie się w zaproponowaną przez twórców ścieżkę terapii. Podejrzewam jednak, że większość z nas w życiu coś niemiłego przeżyła. Uważam jednak, że mogłam na ten serial spojrzeć innym, łagodniejszym okiem, tylko dlatego, że sama przeżywałam/przeżywam zawiłości problemów emocjonalnych, które można śmiało poddać terapii. Przez to pod koniec „Maniac” wydał mi się bliski mojemu życiu. I właśnie przez to po jego obejrzeniu byłam trochę rozchwiana i się rozpłakałam.

Obecnie mam 24 lata i 8 miesięcy. Mieszkam chwilowo w rodzinnym domu, choć wcześniej przez kilka lat wynajmowałam już własny pokój i sporo pracowałam. To był dla mnie okres bardzo stresujący. Tak bardzo, że zaczęłam chorować na różne przypadłości, które są wywoływane głównie przez stres właśnie.

Był to dla mnie również czas mało twórczy. Wcześniej pisałam bardzo wiele, szczególnie wierszy. Mam mnóstwo zeszytów i kartek, które zapisywałam wierszami, tekstami i opowiadaniami mniej więcej od 10 roku życia. Codziennie coś wymyślałam, w moim telefonie roiło się od notatek, bo wena dopadała mnie najczęściej na środku miasta. I nagle to wszystko się skończyło.

Po drugim roku studiów powoli wchodziłam w fazę kryzysu. Na trzecim roku jeszcze coś pisałam, dostałam nawet maszynę do pisania. Ale zapadałam się w siebie coraz głębiej, aż w końcu sprawy wynajmu pokoju i szukania pracy pochłaniały mnie coraz bardziej. Tak zaczął się czwarty rok.

Wynajmowałam pokój, w którym prawie nie mieszkałam, bo chodziłam do pracy, żeby móc za co opłacić czynsz. W międzyczasie robiłam magisterkę, bo nie miałam innego pomysłu na siebie. Coraz bardziej i bardziej opadałam na dno istnienia.

To był bardzo ciężkie 1,5 roku i w tym momencie jestem zdziwiona, że to było TYLKO 1,5 roku. Walczyłam o przetrwanie każdego dnia – i to finansowe i to emocjonalne. Coraz mniej tworzyłam, aż w końcu nie tworzyłam nic.

https://www.instagram.com/p/BWo2tRslve1

Na ostatnim roku studiów przeprowadziłam się z powrotem do rodzinnego domu i dojeżdżałam na uniwersytet pociągiem. Nie miałam pieniędzy, ani siły, żeby dalej tkwić w tym kołowrotku. Powoli odbijałam się od dna, aż po wielu miesiącach udało mi się złapać nawet niezły balans. Cały czas jednak prawie w ogóle nie pisałam wierszy. Zapomniałam też o książce, którą kiedyś z taką pasją tworzyłam.

Od jakiegoś czasu wiedziałam już, co chcę dalej robić w życiu, gdzie będę mieszkać. Pojawiły się jednak problemy z mieszkaniem i cała moja pewność zatrzęsła się w posadach. Zaczęłam mieć wątpliwości co do wszystkiego. I choć ostatecznie wszystko się z wynajmem wyjaśniło, a ja przestałam się aż tak martwić, to nadal zostałam trochę roztrzęsiona po całej sytuacji.

Czy to na pewno to, czego chcę? Gdzie chciałabym mieszkać? Dlaczego nie może być inaczej? Którą drogę wybrać? I wtedy w końcu po prawie 2 tygodniach dotarła do mnie książka Indy Yelich.

Od długiego czasu obserwuję Indy na instagramie. Uwielbiam czytać jej rzadko pojawiające się posty na blogu, który jest w ogóle niepopularny w przeciwieństwie do jej konta. Pochodzi z Nowej Zelandii, ale wyjechała do Los Angeles. Tam przeżyła etap totalnego zagubienia. Następnie postanowiła wyjechać do Nowego Jorku i tam odnalazła siebie. To miasto dało jej tak wiele inspiracji, że napisała i wydała tomik poezji.

Zaczęłam go już czytać i pomyślałam, że to niesamowite czuć takie podobieństwo. Podobieństwo jako młody człowiek, ale i pisarka. Uświadomiłam sobie jednak coś nagle. Różnica pomiędzy mną a nią jest taka, że ona pisze i oto trzymam jej książkę, a ja nie.

https://www.instagram.com/p/BdjPt9blyLO

Parę lat pomyślałam sobie, że nie mogłabym żyć bez pisania. Że jest to coś nierozerwalnie związanego ze mną i tworzącego moją osobowość. A tutaj nagle żyję bez pisania. Od czasu do czasu wypuszczę jakiś artykuł, np. w Szajn, ale pisanie przestało przenikać całe moje jestestwo i nie jest już czymś dla mnie codziennym. Nie chcę, by dalej tak się działo.

Książkę Indy, „Sticky notes”, zaczęłam czytać wczoraj, a dzisiaj rano obudziłam się i napisałam dwa wiersze. Zaczęłam powracać do siebie. Oto jeden z nich, dla mnie bardzo ważny, otwierający nowy etap:

Pisałam kiedyś bardzo dużo Potem się zatrzymałam Na 3 lata Może więcej

Instagram, facebook, youtube Życie innych ludzi Odtwarzanie, odtwarzanie Zanikanie, zanikanie

Dorosłość mnie przeraziła Choruję od stresu Wypadają mi włosy Ale teraz czuję się silniejsza

Spotkamy się niedługo Chcę Ci wyznać PRAWDĘ Znasz ją już od dawna Choć nikt jej nie powiedział

Wczoraj odebrałam tomik Indy Yelich Czuję się, jakbym czytała siebie Nagle coś sobie uświadomiłam Ona pisze, a ja nie I czekam aż wszystko przyjdzie samo

Po raz pierwszy opublikowałam publicznie swój wiersz. Choć pisałam dużo, niewielu ludzi to czytało. Żyłam marzeniem o byciu pisarką w Nowym Jorku, ale przybliżałam się do niego milimetrami, zamiast robić stanowcze kroki. Indy jest dla mnie ogromną inspiracją, bo w tak młodym wieku (19) ma to, co jest moim marzeniem. To nie tak, że jej zazdroszczę, bo każdy ma inną drogą dojścia do swojego celu. Ale to miło, że jej się udało. Cieszę się, że na nią trafiłam. Wierzę, że losy niektórych ludzi są powiązane, nawet jeśli się nie znają.

Jak tylko pojawił się zwiastun, słychać było głosy, że jak to, w tym filmie, o zgrozo, są same kobiety (!). Z taką samą reakcją spotkały się „Gwiezdne Wojny: Ostatni Jedi”, gdzie kobietom powierzono wiele znaczących ról. Czy to znaczy, że nie było tam mężczyzn? Nie, ale nareszcie wynik się wyrównał, a film dał przykład kolejnym megaprodukcjom.

Czekałam na ten film niecierpliwie, bo jestem ogromnie zafascynowana nurtem herstory. Oznacza to odkrywanie obecności kobiet w historii, a także tworzenie kolejnych dzieł z perspektywy kobiecego spojrzenia czy zwykłego równouprawnienia. Czy wiedzieliście, że historia, którą znamy, to tak naprawdę tylko 50% tego, co się naprawdę wydarzyło? Cała historia (powszechna, sztuki, filmu itd.) jest opowiedziana z perspektywy mężczyzn i ich udziału. Cała perspektywa kobieca jest dopiero odgruzowywana.

Oto więc mamy pierwszy taki film w historii – duża produkcja, same kobiety, postacie nie są sprowadzone do roli obiektów, a jednocześnie jest to film, który nie musiał być wypakowany feministycznym przesłaniem. Chodziło o rozrywkę, o taki normalny obraz, których jest dużo, ale to mężczyźni są obsadzani w głównych rolach, kobiety zaś są jedynie ozdobnikiem. Teraz nareszcie mamy postacie (i to różnorodne), z którymi kobiety mogą się w pełni utożsamić.

Mamy więc pierwszy film czysto rozrywkowy, który jest zagrany praktycznie tylko przez kobiety (i to wybitnie. Helena Bonham Carter jest tam po prostu cudowna!). Zawierał parę prztyczków w nos – w końcu miał świadomość tego, jak ważny jest w historii. Np. kiedy postacie grane przez Cate Blanchett i Sandrę Bullock wybierają osoby, które będą z nimi współpracowały. Blanchett podsuwa mężczyznę, ale Bullock go nie chce. „Dlaczego? Bo jest mężczyzną?” – „Tak”. To pierwsza część zabarwionego feminizmem żartu. Bullock kontynuuje „Mężczyźni się wyróżniają, a na kobiety nikt nie zwraca uwagi”. Genialne nawiązanie do sytuacji kobiet w społeczeństwie i kinie.

Zawsze lubiłam filmy z serii „Ocean’s”, bo są niezwykle estetyczne i zawsze miały świetną muzykę, taką w stylu lat 70. Ten film wygrał chyba jednak wszystko, szczególnie pod względem kostiumów. Cate Blanchett jest tak elektryzująca, że musiałam po seansie obejrzeć jeszcze raz jej stroje w internecie. Nie tylko zresztą jej. To, co było w tym filmie piękne, to że nawet jeśli Rihanna miała dredy i była w dresie, to wszystko tak ładnie ze sobą grało, że aż chciało się przyklasnąć. I myślę, że nie ma w tym nic złego, choć od razu wyobraziłam sobie krytykę filmu pod właśnie tym kątem.

Czy kobiety mogą być piękne i nadal niezależne? Ten stereotyp, że feministka jest „brzydką babą”, która się nie maluje i nie depiluje bardzo mocno pokutuje w społeczeństwie, szczególnie polskim. Ten film pięknie przełamał to tabu. Czy jeśli kobiety wyglądają tak pięknie jak w „Ocean’s 8”, to znaczy że mogą być jedynie zseksualizowanymi obiektami? Cieszę się właśnie, że postacie były tak estetyczne i że makijaż nie musi wcale oznaczać ukrywania czegoś, ale także może podkreślać kobiecą siłę. Tak samo, kiedy Rihanna nie nosi stanika – zarys piersi nie jest gestem w kierunku widowni. On nie jest skierowany do kogokolwiek, jest czymś normalnym i służy samej postaci. I w tej kwestii będę tego filmu bronić.

Nie mogę go jednak obronić pod względem fabuły. Tutaj jest trochę zachowawczo i scenarzyści nie odkryli niczego nowego, żadnego nowego rozwiązania akcji (jak to można zobaczyć na przykładzie ostatnich Avengersów). Szkoda, bo film ma ogromny potencjał. Z drugiej strony rozumiem, że produkcja nie mogła być taką rewolucją totalną, skoro sama obecność tak wielu kobiet jako głównych postaci budziła ogromne kontrowersje. Spekuluje się na temat kontynuacji i myślę, że dopiero tam zastaniemy coś odmiennego. „Ocean’s 8” raczej przygotowuje grunt na coś większego. Czy to oznacza, że ta część jest zła?

Film spotkał się zaskakująco z dużą ilością negatywnych recenzji. Cate Blanchett i Sandra Bullock broniły się tym, o czym ostatnio w Hollywood znów jest głośno. Ponad 3/4 krytyków to mężczyźni. Ktoś zarzuci, że to nie ma znaczenia, że filmy są dla obu płci, a nagonka na męskich krytyków nie świadczy o równouprawnieniu. Oczywiście, to wszystko prawda. Kiedy jednak film jest zrobiony z kobiecej perspektywy, która do niedawna zdawała się nie istnieć w szerokim świecie kultury, może on zostać zupełnie niezrozumiany. Ja na seansie bawiłam się świetnie, bo film jest naprawdę zabawny, ale z pewnością wielu rzeczy nie zrozumie mężczyzna wychowany w świecie, gdzie dopiero od jakiegoś czasu kobiety wywalczyły sobie prawo głosu. Poza tym w popularnym kinie dopiero sobie torujemy drogę.

Zaczęło się od „Wonder Woman” Patti Jenkins (pierwszej kobiety, która dostała 100 milionów dolarów na film. Mężczyźni dostają takie i większe pieniądze bez problemów). Potem była „Lady Bird” i Greta Gerwig, piąta reżyserka-kobieta nominowana do Oscara w 90-letniej tradycji przyznawania nagród. Następnie duże zamieszanie wywołał „Ostatni Jedi”. „Avengers: Infinity War” kontynuowało to, co zapoczątkowały Gwiezdne Wojny, a teraz mamy „Ocean’s 8” i zapowiedź drugiej części „Wonder Woman”. Dużo więcej wywalczyły seriale, ale mówimy tutaj o kinie.

Wiedząc to wszystko, nie dziwi uprzedzenie do filmu z kobietami – niezależnymi, pięknymi dla samych siebie, odważnymi, inteligentnymi. Jest taka teoria w myśli feministycznej o wykorzystywaniu władzy mężczyzn do uciszania kobiet. Kiedy kobiety zaczynają się wyzwalać, mężczyźni zaraz znajdują sposób, by je znów kontrolować. Nie mówię, że to dzieje się umyślnie – tak po prostu funkcjonuje społeczeństwo patriarchalne. W latach 90. Naomi Wolf opisała mit urody, który służył do stłamszenia kobiet po tym, jak wyzwoliły się w latach 70. Bardzo długo pokutował on w naszych umysłach, ale teraz, kiedy nadeszła 4. fala feminizmu, zaczął on tracić na sile.

Jesteśmy świadkami historii. Narodziła się czwarta fala, choć wcześniej mówiono jedynie o post-feminizmie. Ale nie, możemy wyznaczyć pewne charakterystyczne cechy dzisiejszego feminizmu. Przejawia się m.in. wprowadzeniem kobiecej perspektywy do kina popularnego. Dlatego „Ocean’s 8” jest bardzo ważnym filmem, o którym będzie się mówić za 100 lat, omawiając historię kina.

Bardzo ważnym wątkiem, który pojawia się w filmie, a który szalenie mi się podobał jest ten nie do końca wypowiedziany wątek lesbijski (Bullock-Blanchett). Do końca filmu zastanawiamy się, czy one są przyjaciółkami czy jednak dobrze odczytaliśmy wszystkie znaki. I to jest super, że ten wątek nie został pokazany tak dosłownie. Po filmie dyskutowano by głównie o „płomiennym pocałunku znanych aktorek”, a całe przesłanie „Ocean’s 8” uciekło by gdzieś w przestrzeń. Dlatego nie mamy żadnego romantycznego gestu oprócz tego, kiedy Blanchett zjada jedzenie z widelca Bullock. Nasz patriarchalny i seksistowski świat nie jest gotowy na więcej.

Od 11 roku życia siedzę przed komputerem. W tym miesiącu mija rocznica. W wieku 24 lat nie mogę wytrzymać 5 minut (ba, minuty!) trzymania myszki lub telefonu, bo dorobiłam się stanu podobnego do zespołu cieśni nadgarstka. Drętwieją mi palce, w całej ręce odczuwam ból. Chwilową ulgę przynosi przerzucenie się nad touchpada, nieudolne używanie drugiej ręki lub nie scrollowanie telefonu kciukiem. Nawet pisanie (i to na ekranie, i to realne) jest dla mnie problematyczne.

Powinnam więc zwolnić, wyłączyć się z internetu. Na mojej drodze stoi to, że cały świat jest online. Moja praca, moja kariera, moi znajomi. Nie byłoby w tym nic złego, jednak bycie w sieci nie jest takie proste dla ciała, ale również dla kształtowania się osobowości. Internet to nie toster, oddziałuje o wiele silniej. Nawet książka czy oglądanie filmu nie wciąga w siebie tak bardzo, jak robi to życie w internecie.

Oprócz fizycznych przeszkód jak moja ręka, najbardziej doskwiera mi to, co dzieje się z moim mózgiem. Odkąd pamiętam żyję z chaosem w głowie. Zero skupienia, słaba pamięć. Jakiś czas temu odkryłam, że to nie wina mojego umysłu, ale tego, co mu serwuję.

O ile spędzenie 2 godzin na aktywnym pisaniu tekstu, szukaniu jakiejś informacji czy nawet zaplanowanej rozrywce jest w porządku, tak kompulsywne sięganie po telefon co kilka sekund, bezwiedne scrollowanie facebooka i instagrama czy godziny (!) spędzone na skakaniu z jednej strony na drugą – to po prostu wprowadza mój mózg w apatię, a ta ogarnia wtedy każde pole mojego życia.

Problemem jest dla mnie również wpływ internetu na moją tożsamość i kształtowanie się relacji z innymi ludźmi. Nie, nie jestem typem, który straszy, że internet jest taki zły, a ludzie powinni rozmawiać ze sobą tylko w realu. Chciałabym jednak spróbować tego drugiego. Nie jest to możliwe, bo wymagałoby mobilizacji wszystkich ludzi, z którymi komunikuję się przez smsy czy messangera. Ale ten koncept pociąga mnie strasznie. Zwolnienie tempa, opowiadanie sobie wszystkiego na żywo, zamiast pisania online z każdą pierdołą. Bycie tu i teraz. Oczywiście listy czy rozmowa przez telefon jest również używaniem przekaźnika, ale nie narzuca się on tak bezpośrednio. Nie zmienia sposobu naszego myślenia, nie transformuje tożsamości. Listy i rozmowa telefoniczna mają w sobie więcej z żywego człowieka.

Łatwiej mi jest, kiedy wysyłam wiadomości z kimś, kogo znam. Jeśli, np. nigdy nie spotkałam tej osoby, albo spotkałam raz i potem rozmawiałam przez facebooka, to ta relacja buduje się jakoś pokracznie. Bazuje na wyobrażeniach na temat tego kogoś, a nie na tym, jaka ta osoba faktycznie jest, co wydaje mi się bardzo niezdrowe.

Media społecznościowe to także ciągłe pytanie o własną tożsamość, co szybko mnie gubi. Nieustanne tworzenie różnych wersji siebie, wybieranie zdjęcia profilowego, zdjęcia w tle, linków piosenek, jakie wrzucę, sposób, w jaki pisze posty, a już w szczególności zdjęcia wrzucane na instagram – to wszystko prowadzi do zadawania sobie niezdrowej ilości pytań o to, kim jestem. I zamiast być sobą, nieustannie kreuję jakiś wizerunek. W realnym życiu też to robię, ale to online różni się m.in. tym, że jest wymuskane do granic możliwości. Ciągłe obcowanie z takimi obrazami oraz porównywanie się do innych może spowodować depresję.

Dosłownie ostatnio po raz pierwszy od bardzo długiego czasu zobaczyłam, kim tak naprawdę jestem. Zaczęłam wrzucać na instagrama zdjęcia z filmów, sesji itp. z lat 90. Mam dużo pomysłów na własne kadry, ale stawanie przed obiektywem nadal rodzi we mnie niepokojącą liczbę pytań o mnie samą. Zamiast tego chciałabym przestać robić zdjęcia w domyśle na instagrama i po prostu żyć. Chcę zacząć robić zdjęcia dla siebie, ale rozwój mediów społecznościowych i aparatów w telefonach wypaczył moje widzenie.

Jest jeszcze jedna kwestia, być może najważniejsza, którą powoduje bycie online. Bardzo często nie czuję, że jestem. Myśli mam rozproszone, mój nastrój to huśtawka emocji – zalewa mnie tyle bodźców z mediów, a każde z nich porusza inną moją strunę. Ten stan jest u mnie tak częsty, że wydaje się naturalny. Całe dnie mam zorganizowane wokół komputera: rano włączam jogę, potem sprawdzam nawykowo promocję na zalando-lounge, pracuję, obiad jem z serialem, później nie mam już na nic siły, więc marnuję kilka godzin na łażeniu po internecie, na końcu oglądam seriale. Mniej więcej tak to wygląda. I jestem wdzięczna za zepsutą rękę, bo teraz muszę nauczyć się żyć inaczej.

Jeśli chodzi zaś o bycie tu i teraz, to kiedy zamiast kilku godzin na niby rozrywce w internecie poświęcę na realne działania, jak choćby rozpisanie konspektu do pracy magisterskiej – ręcznie, na wielkiej płachcie papieru – czuję się niesamowicie. Zaczynam wtedy dostrzegać otoczenie. Dosłownie, dociera do mnie, gdzie jestem, jakie przedmioty są dookoła mnie i że za okno można gapić się dłużej, niż 5 sekund. Czuję to i wiem, że jeśli przez miesiąc nie miałabym internetu, to odkryłabym prawdziwe życie – że jest coś więcej, jakieś inne emocje, niż zestaw emotikonek.

Rok temu spotkało mnie podobne doświadczenie, kiedy przez złe ustawienia w laptopie przez właściwie miesiąc miałam utrudniony dostęp do internetu. Wiecie, jak to się skończyło? Irytowało mnie, kiedy nie mogłam swobodnie pracować, ale to była drobnostka przy jednym ogromnym pozytywie. Kiedy wracałam do domu, nie włączałam automatycznie komputera, bo wiedziałam, że nie ma sensu. Zamiast tego robiłam wszystko to, co miałam do zrobienia i dzięki temu zawsze miałam wolny wieczór i czas na odpoczynek.

Z jednej strony przydaje się zdrowy rozsądek, ale internet jest tak pochłaniający, że równie dobrze mogłabym mieć telefon przyklejony do ręki. Mam dość tego, że kiedy chodzę na koncerty, nie mogę skupić się na tym, co odczuwam. Że ludzie jednak trochę przestali ze sobą rozmawiać, bo są wpatrzeni w ekrany. Że nie dopuszczamy do siebie takiej zwykłej nudy, pobudzającej kreatywność.

Uwielbiam oglądać filmy i seriale z lat 90. Choć można by wymieniać, że był wtedy kult supermodelek, a dzisiejszy internet pozwala szerzyć feminizm, to zawsze urzeka mnie jedna rzecz. Najbardziej to chyba widać w „Przyjaciołach”. Ten serial kręci się wokół tego, że bohaterowie cały czas się spotykają. Była wtedy telewizja i szał na reklamy. Ale życie było trochę wolniejsze, niż dzisiaj. Pomimo hołdowaniu perfekcyjnej urodzie i sylwetce, to był to także okres mody na nienoszenie stanika, minimalizmu w ubraniach i braku makijażu. Era photoshopa nastała później. Choć dzisiaj mamy silny ruch body-positive, to instagram w większości reprezentuje jednak odmienne poglądy.

Lata 90. to był taki czas spotkań. Nie było internetu w takiej formie, jaka jest dzisiaj. Telefony komórkowe to też wtedy rzadkość. Było życie tu i teraz, a jednocześnie bardzo nowoczesne, najbardziej zbliżone do tego, co znamy dzisiaj. Ale minimalnie wolniej, inaczej. Między innymi dlatego jestem zakochana w tej dekadzie.

Nie chcę idealizować żadnych czasów. Tak naprawdę, choć nienawidzę internetu, to go jednocześnie kocham. Mogę zarabiać dzięki niemu na życie, rozwijać swoje zainteresowania i załatwiać mnóstwo spraw. Stał się on jednak masowym uzależnieniem. Zamiast tylko ułatwiać życie, zaczął je zabierać. Dlatego marzę o miesiącu offline, żeby odkryć, jakie życie jest naprawdę. Tym czasem muszę być nieustannie podłączona.

Czym dla ciebie jest internet? Potrzebujesz od niego odpocząć czy jest dla ciebie naturalną codziennością?

To były pierwsze Oscary po wybuchu wielkiego skandalu w Hollywood, ale i na całym świecie. Oczekiwania były ogromne. Już same Złote Globy były bardzo jednoznaczne – solidaryzujemy się i walczymy z tym, co się dzieje. Wszyscy byli ubrani na czarno, a gala odbiła się bardzo głośnym echem. Organizatorzy Oscarów, ale i większość gości postanowiła milczeć.

Ogłoszone nominacje dawały nadzieje. Greta Gerwig była piątą kobietą w historii nominowaną za reżyserię. Pojawiły się też kobiety w innych kategoriach tzw. technicznych. Zaś większość filmów reprezentowała świeżość, autorskość, ale i też rozbudowane wątki kobiece (zdecydowanie zabrakło tutaj nominacji dla „I, Tonya” jako najlepszego obrazu).

Greta Gerwig

Nadal jednak dominowali mężczyźni. Nierówność w Hollywood po raz kolejny ukazała się bardzo boleśnie. Dlatego też nagrody nie podzieliły się równo. Przy mikrofonach głównie stawali mężczyźni, mówiąc przede wszystkim o problemach imigrantów. Tak, to bardzo ważny temat. Szkoda tylko, że dominował. W zeszłym roku było więcej inspirujących przemówień.

Gala raziła wręcz przemilczeniem. Był blok poświęcony metoo i akcji timesup –  Mira Sorvino, Ashley Judd i Salma Hayek zapowiedziały we łzach krótki filmik dotyczący nie tylko sprawy nierówności kobiet i mężczyzn, ale też dyskryminacji ze względu na kolor skóry. Dlaczego to nie było dla mnie wystarczające?

Salma Hayek

Odniosłam wrażenie, że organizatorzy odhaczyli tę tak ważną kwestię dotyczącą kobiet i usiedli z zadowoleniem. Ten temat powinien na gali dominować, wylewać się z każdego miejsca. Jest to kwestia paląca i na ustach całego świata. Nic nigdy nie będzie okej, jeśli nie będziemy mieli równości płciowej. Każdy (podkreślam każdy) problem na świecie wynika z tego, że nasza rzeczywistość praktycznie w każdym zakątku kuli ziemskiej jest zbudowana na patriarchacie. Jak Oscary mogą być fair, jeśli kobiety nie dostają pieniędzy na swoje filmy (dobrze napisała o tym Zwierz Popkulturalny)?

Jennifer Lawrence

Wśród gości na gali również również zabrakło tej rewolucyjnej fali, która przelewa się obecnie przez kulturę i społeczeństwo. Jedynymi bohaterkami były Emma Stone i Francis McDormand. Pierwsza, zapowiadając nominowanych za najlepszą reżyserię powiedziała „Oto 4 mężczyzn i Greta Gerwig, który stworzyli przepiękne filmy”. Jej komentarz uderzał prosto w nierówność płciową. Nominacje w tej kategorii dla kobiet są ekstremalnie rzadkie, wręcz niemożliwe. McDormand z kolei, cała podekscytowana, poprosiła wszystkie kobiety z branży o powstanie. Tym samym je doceniła, ale zabieg ten sprawił również, że można było dosłownie zobaczyć, jak mało kobiet ma szansę przebić się i pracować w tej bardziej znanej stronie przemysłu filmowego.

Emma Stone

Oprócz tego, że gala była bez fajerwerków, nadal dominowało na niej męskie spojrzenie. Większość nagradzanych to mężczyźni, brak inspirujących przemówień, przemilczenie kwestii kobiet, a także Jimmy Kimmel ponownie jako prowadzący. W zeszłym roku bardzo dużo żartował. Teraz wydawał się przysypiać. Zresztą, w zaistniałych okolicznościach może warto byłoby dać możliwość prowadzenia kobiecie, bo tutaj również nierówność kole w oczy. Prawie wszyscy prowadzący w 90-letniej historii Oscarów byli mężczyznami.

Gal Gadot vel. Wonder Woman

Oburzyłam się przede wszystkim dlatego, że Oscary mają dużą moc polityczną, społeczną i kulturową. To była szansa na to, by postawić ogromną kropkę na i, tym samym dając ostateczne zielone światło do walki o prawa kobiet. Unosimy się teraz na niesamowicie wysokiej fali feminizmu i nie możemy zatracać tak wielkich szans na zmiany. Nie chcę, by Oscary przypadkiem wygasiły ten entuzjazm. Wiem, że tak się nie stanie, bo chęć zmian weszła bardzo głęboko. Ale boli to, że Oscary, które są tubą na świat, sprawiają wrażenie, jakby specjalnie milczały, zamiast określić się jasno i stanowczo.

Margot Robbie

Dlatego w tym roku gala zainspirowała mnie, ale do tego, żeby więcej walczyć o prawa kobiet, bo jest jeszcze dużo do zrobienia, skoro na tak ważnej ceremonii brakuje wyraźnego głosu. Podziękować mogę Emmie Stone, Francis, ale również Grecie Gerwig. Choć nie dostała statuetki jej nominacja, ale również sposób, w jaki tworzy – nie wielkie, hollywoodzkie produkcje, tylko łapie za kamerę i kręci – dały mi motywację do tego, by tworzyć i doskonalić się w tym, co lubię. Czasem mam z tym problem, dlatego to dla mnie ważna inspiracja.

Vogue Polska w zapowiedziach bardzo inspirował do komentatora społecznego. Już sama okładka wywołała niemałe zamieszanie i to nie na gruncie mody. Zamiast jednak ambitnego magazynu, dorobiliśmy się międzynarodowych… kampanii reklamowych.

Nareszcie to mamy. Reklamy z zagranicy w polskiej gazecie (bo nie wiem, czy wiecie, ale zazwyczaj dostajemy takie biedniejsze wersje). List od redakcji, który zazwyczaj jest na pierwszych stronach, tutaj znajdziemy dopiero na 50. Najpierw musimy przedrzeć się przez reklamy, by potem… znów przedzierać się przez reklamy.

Może to nie jest gazeta dla nas, przeciętnych? Może jest tylko dla tych, którzy interesują się modą? Tylko dlaczego mówienie o niej musi się ograniczać do wstawienia reklamy Gucci?

Oto, co znajdziemy we wstępie:

Praca nad pierwszym numerem trwała kilka bardzo intensywnych miesięcy. Każdy materiał powstał od zera, każdą sesję wyprodukowaliśmy sami. Bo choć to międzynarodowy tytuł, każda edycja na świecie ma być wyjątkowa. Nie ma szablonu.

Kilka miesięcy? Wszystkie z sesji? Naliczyć można ich dwie, trzy jak w przeciętnym Elle.

Nie podoba mi się główna sesja, czyli ta z Anją Rubik. Sam motyw przewodni jest dobry. Polska jest jaka jest: ziemniaki, cebula i człowiek człowiekowi wilkiem. Ale położenie modelki na kilogramie ziemniaków jeszcze nie jest dobrym rozpoczęciem rozmowy na ten temat. Sesja jest zbyt dosłowna. Zamiast grać symbolami, stworzyć artystyczną strukturę, pokazuje nam wszystko na tacy jak w filmiku gimnazjalistów zadanym na lekcję. O co mi chodzi, możecie zobaczyć na przykładzie sesji Emmy Watson dla Vanity Fair.

To, co mnie zawsze irytowało w vougach i tego typu gazetach, to że nie jestem w stanie wizualnie wyłuskać artykułów. Zazwyczaj, kiedy szybko przerzucasz strony, jesteś w stanie zobaczyć, jakie tematy są poruszane w danym wydaniu. Tutaj zaś gdzieś umykają pojedyncze kartki z tekstem.

Reklamy nie mówią o modzie. One tylko sprzedają i wydają się być potężnymi zapychaczami w Vogue. Mam wrażenie, że więcej artykułów o modzie jest w Glamour.

Problem polega na tym, że gdy spojrzę na wydania zagraniczne, to nagle się okazuje, że Vogue Polska aż tak blado nie wypada. Mamy więcej literek, niż flagowe wydanie amerykańskie, w którym już praktycznie o niczym nie piszą. Okazuje się więc, że cały tytuł jest nieco śmiechem na sali.

Polskie wydanie jednak też stawia się samo na celowniku. Z jednej strony chwalą się, ile to nie narobili się przy wydawaniu Vogue’a, z drugiej przez całą gazetę króluje tylko jeden motyw: Juergen zrobił zdjęcie na okładkę, Juergen zrobił sesję z Anją Rubik, Juergen zrobił portrety ludzi kultury. Koniec. Nie wiem, co redakcji zajęło tyle miesięcy, kiedy na innej stronie chwalą się, że fotograf tak szybko zrobił sesję, a te portrety to nawet w pół godziny strzelił i to telefonem! Super.

Pochwalić mogę jedynie za artykuł „Nowa władza” i (bardzo) krótki, ale inspirujący artykuł o Edzie Filipowskim. W pierwszym artykule została poruszona m.in. kwestia molestowania w świecie modelingu. Brakuje jednak rzetelnego wniknięcia w temat, o czym za chwilę.

Dochodzimy również do dualizmu, który reprezentuje każde z czasopism „dla kobiet” (bo Vogue również nie zmienia tej narracji płciowej). Na jednej stronie mamy:

Przywitała nas w czarnych jeansach i granatowym golfie. Nieumalowana, z rozpuszczonymi włosami, naturalna.

by na kolejnej przeczytać:

Już nie tylko z wiekiem na szyi pojawiają się zmarszczki. Młode dziewczyny też mogą je mieć (…). „Najgorsze, co mogę zrobić, to nie dbać o szyję w ogóle”.

Choć Vogue próbuje nawiązać sporadycznie do nienormatywnych typów urody, twierdzi wręcz, że modelki mogą dzielić się swoimi przeżyciami i problemami, bo „dawniej mówiąc prawdę, ryzykowały utratę pracy, wykluczenie. Teraz już nie muszą się tego obawiać”, to zewsząd bombarduje zdjęciami spod Photoshopa.

Vogue Polska nie szokuje, nie przyciąga po więcej. Grzecznie się przedstawia, trochę stoi w kącie. Nie wydam kolejnych 16,90 zł na 5 artykułów (nie na krzyż, po prostu 5), do których jest dołączony cały katalog reklam. Wątpię, że taki format przyjmie się w Polsce, gdzie lubimy płacić za coś konkretnego. Nie dowiedziałam się niczego nowego o modzie, oprócz tego, że bardzo chce moich pieniędzy z portfela. Przykro mi Vogue. Jeśli chodzi o magazyn reklamowy, to numerem jeden jest niezmiennie katalog Ikei.

Vogue próbuje aspirować do komentatora kultury, jednak jest to bardziej śmieszne, niż poważne. Zdanie:

Bez „Vogue’a” moda, kultura, a pewnie i nasze codzienne życie byłyby inne.

bawi. Nie przeceniajmy wpływu tego tytułu. Nie wiem, w jaki sposób Vogue miał wpłynąć na moje codzienne życie, a tym bardziej na szeroko pojętą kulturę. Oczywiście, tytuł ma wyrobioną markę i ma swoje wpływy, ale mam wrażenie, że to wszystko jest trochę wirtualne, istniejące jedynie w świecie blichtru i okładek magazynów. Tu, na ziemi, Vogue nie ma takiego znaczenia.

Najciekawsza jest sekwencja zdjęć z Anją Rubik, wywiadem z Lechem Wałęsą i portretów ludzi kultury. Wymieszane tworzą jakiś obraz Polski i po raz pierwszy oglądając Vogue czuję coś znajomego, do czego oczy same lecą. Przez chwilę czuję energię, której nie da się wytłumaczyć. Choć nienawidzę tej polaczkowatości, ziemniaków pod zlewem obok śmietnika i szarości typowej dla naszego kraju, i choć chcę stąd wyjechać, to jednocześnie ta dziwna mieszanka z etykietą „Polska” mnie tu trzyma.

Nadal jednak będę twierdzić, że sama sesja z Rubik jest zbyt prosta. Wiem, że o to chodziło, bo taka jest Polska. Ale można to pokazać w bardziej zagadkowy sposób.

Vogue musi zdecydować, czym chce być. Jeśli aspiruje do komentatora społecznego, to chciałabym konkretów, zaangażowania. Jeśli chce pisać o modzie, to niech pisze, a nie zalewa mnie reklamami. Jeśli chce pisać o kulturze, to niech to robi, ale wtedy staje się magazynem o kulturze. A jeśli chce takim być, to niech zgłębi się, wedrze porządnie w tematykę. Tak, żeby to miało ręce i nogi, a nie trochę tego, trochę tamtego.

360 stron, z czego na oko patrząc przynajmniej 300 to reklamy. Nie wiem, jakim cudem Vogue osiągnął taki wpływ na świecie. Może kiedyś było więcej treści. Przedzieranie się przez reklamy, żeby dotrzeć do jednej kartki artykułu jest irytujące.

Polska to takie miejsce, w którym nadal dużo się dzieje na poziomie społecznym. Wszystko jest jeszcze nowe i stare jednocześnie. Vogue okładką i migawkami z sesji z Anją robił nadzieję na ukazanie tej polskości, na komentarz, na bycie naprawdę interesującym magazynem. I choć aspirację miał, to postawił na kopiowanie zagranicznych kolegów. Jest jakoś tak mało, nijako. Rozrzucone ziemniaki na podłodze to jeszcze nie komentarz społeczny.

Czujecie czasem ten dystans pomiędzy światem obywateli a polityków? Wymieniają się stanowiskami, ale jakby nie było za tym większej idei. Być może pomysł, by prezydentką była osoba zrodzona z nas, obywateli, jest dobry.

Polityka to nie zabawa, ale jak powiedział Ezra Miller, którego bardzo lubię, „Patriarchat jest powodem wszystkich problemów świata”. Oprah mogłaby dać nam prawdziwą wolność, przebudzenie na całym świecie.

Okej, nadal są zagrożenie wojenne, ale tak jak mówiła Oprah w swoim przemówieniu „(…) na horyzoncie jest nowy dzień”. Za tym horyzontem kryje się zupełnie inny świat niż ten, który znamy. Zupełnie inna struktura społeczna. Struktura, w której faceci nie wypowiadają wojen, żeby udowodnić, kto ma większego. Struktura solidarności, siostrzeństwa, w której przemoc jest, ale w o wiele mniejszym stopniu.

Polityka jest kojarzona z agresją, bo taką ją stworzyli mężczyźni (wyjątek potwierdzający regułę: Robert Biedroń). Spójrzcie na całą historię ludzkości, zawsze tak było. Ale polityka może być też asertywna, skupiona na zupełnie innych celach jak odzyskanie sprawczości politycznej przez kobiety, czyli ponad 50% społeczeństwa!

Celem państwa powinno być zapewnienie bezpieczeństwa obywatelom, a nie wywoływanie wojen. Powinno być sprawienie, że żadna z grup nie jest uwięziona w strukturach, które odpowiadają za zło tego świata.

Oprah ma coś, czego nie ma większość polityków – potrafi słuchać ludzi. Czy nie marzy się nam właśnie taki przywódca, który nas wysłucha, a nie będzie tylko myślał o pieniądzach i władzy samej w sobie? A Stany Zjednoczone wyznaczają trendy w polityce całemu światu.

„I siła kobiet to jedyna siła,która jest w stanie zatrzymać tę falę nienawiści”.

Brakuje nam mądrych przywódców. W czasach, kiedy odrodził się nacjonalizm, powinniśmy działać szybko. I siła kobiet to jedyna siła, która jest w stanie zatrzymać te falę nienawiści. Niczym Leeloo w „Piątym Elemencie”.

Dorastacie i myślicie, że świat jest straszny, ale to mężczyźni go takim stworzyli. Oczywiście, kobiety też dopuszczają się przemocy i nie wszyscy mężczyźni to nieczuli bandyci. Ale spójrzcie: gwałty, wojny – tam prawie wszędzie są tylko mężczyźni. Kto wymachuje bronią, kto obejmuje większość stanowisk politycznych? Cały świat jest męską narracją i to tą najbrutalniejszą wersją.

Dlatego czas na herstory.

Można zarzucić, że Oprah nie jest polityczką. Czy Donald Trump jest politykiem? Jest celebrytą, za którym stoją rasistowskie i nacjonalistyczne idee. Za Oprah stoi wiara w nosze lepsze jutro, w którym wszyscy jesteśmy równi.

Przyzwyczailiśmy się do polityki, jaką znamy, ale ona ewoluowała. Nie zawsze był trójpodział władzy, nie zawsze była demokracja. Teraz stoimy w miejscu, bo choć systemy te mają szlachetne założenie, to w praktyce są narzędziem w rękach tych, którym na dobru nie zależy. Co więcej, często nie widzą problemów, o których coraz głośniej mówią kobiety.

Oprah paradoksalnie ma większe szanse na zostanie prezydentką, niż Hillary Clinton. Właśnie dlatego, że polityczką nie jest. Jakie polityczne brudy można by wobec Oprah wyciągnąć? Co można by więcej powiedzieć o kobiecie, której bolesną biografię znają wszyscy? Oprah to symbol, być może na tyle doskonały, by stanąć na czele państwa. I zainspirować kobiety na całym świecie.

Nie robiło mi to wielkiej różnicy. Sto razy gorsze były komentarze „nie jedz tego, bo utyjesz jeszcze bardziej”. Największym problemem jest to jednak, że nie mieszczę się w prawie wszystkie swoje ciuchy. Od pół roku chodzę w dresie, „bo przecież zaraz schudnę, nie opłaca się kupować nowych spodni”.

Wczoraj zorientowałam się, jak wiele we mnie umarło, odkąd nie noszę ulubionych ubrań. Pobiegłam kupić nowe spodnie i aż popłakałam się, bo odzyskałam SIEBIE.

Wiecie o co mi po prostu chodzi? Nigdy nie byłam chudziną z okładek, ale utożsamiałam się jako szczupła. Czy byłam 10 kg lżejsza czy cięższa, zawsze z sympatią patrzyłam na swoje ciało, wykluczając wspomniany wczesny wiek nastoletni.

Teraz, bijąc rekordy swojej wagi, nie widziałam siebie jako grubej. Nie widziałam w ogóle, że jestem tak duża. Miałam świadomość, że być może nie jestem w stanie zatrzymać swojego tycia, bo nie widzę, że tyję czy też nie robi mi to jakiejś większej różnicy w życiu.

W przedostatnim poście pisałam, dlaczego utyłam i dlaczego chcę schudnąć i pomimo, że lista jest długa, absolutnie nie ma na niej „dopasować się do kanonu piękna”.

Wczoraj po raz pierwszy uświadomiłam sobie, jakie jest moje ciało i że, co nieprawdopodobne przy mojej pewności siebie, ukrywałam je.

Mój styl zamienił się w „w co akurat się zmieszczę”. Noszę dresy, duże koszulki i jakąś bluzę. Swoje ciało traktowałam jak zbyt małe okazje, by wyciągnąć drogą zastawę. Byłam jakby w stanie przejściowym. Nie byłam sobą, choć zupełnie nie miałam tej świadomości. Wszystkie atrakcje czekały na „lepsze szczupłe jutro”.

Wczoraj zmierzyłam się z moją nową ja. Stworzyłam na pintereście folder o znamiennym tytule „czy jestem teraz gruba? / moda lat 90.”. No bo czy jestem?

Kupiłam wczoraj spodnie w rozmiarze 40, ale według tego, co podaje mi świat jestem „plus size”, jakby „size” był tylko jeden, uniwersalny – szczupły.

Zakrywałam swój wystający brzuch komunikując „to nie ja. Ja jestem szczupła, tylko teraz coś mi wyskoczyło”. Wczoraj pierwszy raz dopuściłam myśl, że może szczupła już nie jestem i czas przestać to ukrywać, ale nie tylko dlatego, że przecież każdy widzi, jak jest, ale przestać to ukrywać przed samą sobą.

Nawet, kiedy masz dużo samoakceptacji, ten mały głosik w głowie mówi ci, że „lepiej” być szczupłą. Takie sygnały wysyłają ci media, nawet twoi najbliżsi, dla których twoja waga jest nagle największym problemem.

Nadal wiele osób, które mnie znają nie widzieli mnie po tym jak utyłam… i boję się bardzo z nimi spotkać. Cały czas mam dziwne myśli, że skoro przybrałam na wadze, to ludzie pomyślą, że jestem głupia i nie będą się chcieli dalej ze mną przyjaźnić. Nagle okazuje się, że nosimy w sobie tyle lęków! A przecież jestem feministką, piszę magisterkę o selfie-feminizmie, czyli tak naprawdę o ciało-pozytywności (body positive), mam ciekawe życie i mnóstwo przyjaciół.

A jednak jestem gruba według świata. Mam na to nowe określenie: jestem SOBĄ. Jestem sobą niezależnie od wagi. Gdybyśmy nie fiksowali się na tym punkcie, pozbylibyśmy się tyle problemów. Nie promuję otyłości, ale cholera, noszę tylko rozmiar 40, a nagle stałam się słoniem w pokoju.

Dlatego stworzyłam folder na pintereście, żeby zobaczyć, że niezależnie od rozmiaru, mogę nosić ubrania w swoim stylu.

W moim środowisku byłam świadkiem, kiedy ktoś z małego rozmiaru nagle utył. I widzę, że nadal ładnie wygląda, nadal jest sobą.

Seriale oglądam odkąd pamiętam, ale teraz robię to zdecydowanie częściej. Netflix, HBO – seriale świętują w ostatnim czasie triumfy i zdają się być popularniejszą formą rozrywki, niż oglądanie filmów. Na studiach zaczęłam serialom poświęcać bardzo dużo czasu. Jestem tym typem osoby, która woli w kółko oglądać jeden tytuł, niż wkręcać się w nowe. Moją miłością są seriale z lat 90., z przełomu wieków lub po prostu sitcomy. Dlatego na tapecie są u mnie nieustannie „Przyjaciele”, „Seks w wielkim mieście”, ale też coś nowszego „Teoria wielkiego podrywu” czy „Dwie spłukane dziewczyny”. Znam też dosyć dobrze „On, ona i dzieciaki”, a odkąd miesiąc temu zaczęłam subskrybować Netflixa, uzależniłam się od „That 70s Show”, czyli „Różowych lat 70.”.

Jak wspomniałam we wstępie, w ciągu 4 tygodni obejrzałam prawie 6 sezonów. Każdy ma po 25-27 odcinków, które trwają ok. 21 minut. Na pewno nie tylko ja mam takie rekordy na koncie, ale uważam, że jest to pewne osiągnięcie. Zaczęłam się więc zastanawiać, czy nie spędzam za dużo czasu na serialach. I tak i nie.

Jeśli zadałabym sobie to pytanie rok temu, odpowiedź byłaby zdecydowanie na „tak”. Był to dla mnie ciężki okres i pierwszy rok magisterki spędziłam na oglądaniu seriali. Ciężko pracowałam, miałam dużo stresów i jedyne na co miałam ochotę, to zawinąć się w kołdrę, odciąć się od świata i włączyć seriale, w których do dzisiaj upatruje „medialnych przyjaciół”. Wtedy seriale były dla mnie odskocznią.

Nie wiedziałam tego, ale sądzę, że zdecydowanie mogłam mieć epizody depresji. Na początku 2016 roku przez dwa miesiące nie ścieliłam łóżka, żeby było gotowe na mój powrót ze studiów/pracy/skądkolwiek. Jeśli miałabym celować w konkretną chorobę, to albo była to dystymia (coś pomiędzy nerwicą a depresją), albo poważne skutki hiperprolaktynemii, o której nie miałam pojęcia. Myślę, że były to obie te rzeczy. Dzisiaj, pomimo leczenia na drugą chorobę, nadal zmagam się czasem z poważnymi obniżeniami nastroju, ale o tym napiszę osobny post.

Obecnie moja sytuacja życiowa wygląda zupełnie inaczej. Nareszcie mogę się poświęcić temu, co kocham. Jestem w stanie kierować własnym życiem. Wcześniej kierowała mną praca i stres. Przez ostatni rok szukałam też intensywnie tego, co jest charakterystyczne dla mnie. Na pewno, jak pomyślicie o jakieś konkretnej blogerce czy blogerze, jesteście w stanie opisać coś, co jest charakterystyczne dla tej osoby. Szukałam swojego stylu, tego, co jest mną. Twierdziłam, że moja pasja do seriali i lat 90., to przecież nie może być to. Kojarzy się z lenistwem, nicnierobieniem. Aż nareszcie dojrzałam do tego, by przyznać sama przed sobą, że, oprócz prawdziwych dni leniuszka, kiedy oglądam coś, bo nie mam na nic siły – na co dzień żyję latami 90. i serialami. Napisałam dwa zdania wcześniej o „pasji” do tych rzeczy, ale wcześniej tego tak nie postrzegałam. Dzisiaj wiem, że to właśnie jestem JA.

Oczywiście, jest jeszcze kilka innych MNIE, równie silnych, ale moja miłość do lat 90. rzutuje na to, jak się ubieram, jakiej muzyki słucham (choć tutaj spektrum rozciąga się też na inne lata), jacy chłopacy mi się podobają (!), styl życia itp. A cytatów z seriali używam prawie na każdym kroku.

Jeśli, więc znowu zapytać, czy spędzam za dużo czasu na serialach, odpowiedź brzmiałaby: 90% nie, 10% tak. Skąd to 10%? Zawsze jest ten moment, kiedy powinniśmy się skupić na jakimś zadaniu. Zdarza się, że zamiast tego pracuję 5 minut, a przez kolejne 20 oglądam serial. Nie jest to jednak wina serialu samego w sobie, ale tego, że czasem moja motywacja leci na łeb, na szyję. Nowy rok przyniósł mi mnóstwo energii, moje wahania nastroju zaczynają trochę odpuszczać, dlatego liczę, że teraz to, co robię będzie bardziej zbalansowane w czasie.

Dlatego to nie wina seriali. Długo zastanawiałam się, czy właśnie tak chcę spędzać życie. Oglądając dużo seriali. Dzisiaj wiem, że odpowiedź brzmi tak, ALE tylko wtedy, kiedy nie zawalam innych części mojego życia. Jeśli pamiętam też o innych formach rozrywki, które lubię i o zadaniach, które mam zrobić, nigdy nie będzie za dużo seriali. Co ważne, nie uważam się za nerda. Po prostu robię to, co lubię.

Seriale są dla mnie bardzo ważne. Ostatnio stwierdziłam, że pełnią w moim życiu funkcję terapeutyczną i pozwalają wyjść z niejednego doła czy po prostu problemu, zagwozdki. Dużo uczą mnie o życiu i darzę je ogromną sympatią. Dla niektórych to „tylko seriale”. W końcu wszystko jest scenariuszem. Ale życie człowieka, przez całe jego trwanie, odkąd nauczył się mówić, jest zbudowane wokół opowiadania sobie historii. Lubimy słuchać, opowiadać. Rozejrzyjcie się dookoła. Wszędzie jest opowiadana historia. Teraz też wam coś opowiadam. Seriale z kolei opowiadają, jak dla mnie, jedne z najlepszych historii, jakie słyszałam.

Po raz pierwszy w życiu chce mi się. Chce mi się ćwiczyć, zdrowo odżywiać, osiągać to, co sobie zaplanowałam. Po raz pierwszy wchodzę w nowy rok z większą ekscytacją, niż kiedykolwiek. Choć nadal borykam się z różnymi przeciwnościami organizmu, staram się dawać z siebie, jak najwięcej. Poniżej kilka wskazówek, jak zacząć wreszcie wypełniać swoje postanowienia noworoczne.

Widzę osoby, które postanowienia przestały robić. Mam jednak podejrzenie, że część z tych osób zrezygnowała z tego, bo nigdy nie udało im się ich wypełnić. Sama też byłam tego bliska, ale jednak nie mogę się powstrzymać. Tym razem zmieniłam swoje podejście.

1. Nie przywiązuj do postanowień zbyt dużej uwagi

W naszej kulturze istnieje niesamowita presja na spisanie postanowień, a najlepiej, żeby dotyczyły one naszej wagi. Dieta, ćwiczenia i w miesiąc chcemy mieć figurę modelki. W rzeczywistości już 2 stycznia sięgamy po pączka i szybko się demotywujemy. Po pierwsze – skoro zjedliśmy pączka, to czy jest sens kontynuować dietę? Po drugie – nie spełniliśmy swojego postanowienia, co za porażka! Radzę jednak spuścić trochę ciśnienia i to nie tylko w kwestii postanowień. To że z dnia na dzień nie udało nam się utrzymać diety, to nic nowego. Zamiast jednak poddawać się, co zakładam robi spora część osób, codziennie próbujmy dalej. W końcu przestaniemy podjadać. Zmiany trzeba wprowadzać sukcesywnie i tyczy się to wielu rzeczy.

2. Znajdź dobrą motywację

Jeśli chcemy zmienić coś w swoim życiu tylko dlatego, że kolorowe magazyny wmawiają nam, że tak mamy żyć, to istnieje duże prawdopodobieństwo, że nie uda nam się tego zrobić (chyba, że naprawdę potrafimy coś sobie wmówić i robić coś, nie zważając na koszta). Czy moją motywacją do schudnięcia są zdjęcia modelek? Być może gdzieś na głębokim poziomie mojej podświadomości. W końcu wychowałam się na gazetach typu „Cosmopolitan”. Ale moimi motywacjami są:

1. Zdrowie. Od pewnego czasu dokucza mi biodro i im więcej ćwiczę, tym mniej mnie boli. Udało mi się już nawet spowodować, żeby mój mięsień nie był cały czas napięty. Teraz pracuję przede wszystkim nad stawem.

2. Zdrowie jeszcze raz. Borykam się z hiperprolaktynemią, anemią i niedoborem witaminy D. Ktoś złośliwy mógłby powiedzieć, że to dlatego, że nie jem mięsa. Mój problem jest jednak bardziej złożony, a hiperprolaktynemia wzięła się od stresów na przełomie 2016 i 2017 roku. Przede wszystkim nie chodzi zaś o mięso, ale o to, że w ogóle kiepsko jem. Mam dni, kiedy piję koktajl z jarmużu, a są i takie (i jest ich większość), kiedy jem makaron z mlekiem roślinnym, a na koniec zagryzam pizzą.

3. Chęć niekupowania nowej garderoby. Utyłam (również przez hiperprolaktynemię, ale potem przez złą dietę) o prawie 3 rozmiary i nie mieszczę się w 97% rzeczy z mojej szafy. Ponieważ jest ona w miarę przemyślana w duchu slow fashion, tęsknię za noszeniem tych ubrań. Mam nawet parę, których nigdy nie założyłam. Najciekawszy jest przypadek spodni – kiedy je zamawiałam byłam przekonana (po sprawdzeniu wymiarów), że będą pasować, a kiedy przyszły, ledwo je dopięłam. Kolejny tydzień później dużo mi brakowało, żeby w ogóle je zapiąć, tak szybko tyłam.

4. Uwielbiam modę lat 90. Wiem, że są duże dziewczyny, które również ubierają się w tym stylu, ale mnie najzwyczajniej podoba się bardziej w spodniach z wysokim stanem smukła sylwetka. W moim przypadku jest tak, że choć biodra i brzuch rozrastają mi się o kilka rozmiarów, to talia zawsze pozostaje w rozmiarze 36. Bardzo trudno jest mi teraz znaleźć spodnie, dlatego cały czas chodzę w dresie i dosyć mocno mi to już przeszkadza.

5. Chcę zobaczyć siebie szczupłą. Nigdy nie byłam smukła i bardzo lubię swoje ciało. Ale cały czas coś we mnie mówiło, że chciałabym się zobaczyć w innej wersji (lepszej?). Nie mam nic przeciwko luźnemu stylowi, brzuchowi itd. Młodość jednak ma swój określony termin przydatności i chciałabym po prostu zobaczyć inną wersję siebie. Postanowiłam nawet używać makijażu i to dużo. Nie dlatego, żeby coś ukryć. Traktuję to raczej, jako sztukę, którą mogę dodać do swojego ciała.

3. Zaplanuj to, co jest w miarę realne

Jednym z moich postanowień jest podróż do Nowego Jorku pod koniec roku. Jedno z najśmielszych moich postanowień. Jednak obok tych, mam jeszcze: sukcesywnie pracować nad swoją karierą. W konsekwencji chciałabym zarobić wystarczająco dużo pieniędzy, by nareszcie spełnić marzenie.

Pomyślałam sobie, że ojej, to takie duże marzenie, ale potem stwierdziłam, że albo je zaplanuję, albo będę odkładać w nieskończoność. Ilu z was ma tego typu marzenia? Napiszę książkę, pojadę na wakacje itd. Pewne rzeczy trzeba jednak dobrze przeanalizować. Wiem, że prawdopodobnie nie napiszę książki. To dlatego, że będę pracować nad moją karierą, która, jeśli się rozwinie z powodzeniem, pozwoli mi pojechać do Nowego Jorku. To marzenie nie jest odrealnione, bo wiem, jak chcę do niego dojść.

4. Zastanów się, czy wszystko z tobą okej

Czy twoje lenistwo jest tylko lenistwem czy może jest spowodowane chorobą lub reakcją na leki, które bierzesz? Może potrzebujesz terapii, albo przynajmniej tuzina książek z dziedziny psychologii i samorozwoju? Sama jestem w podobnej sytuacji i w Nowy Rok wchodzę z książką, która liczę, że mi pomoże. Mam na oku też psychoterapeutkę, którą trzymam na czarną godzinę. Mój stan umysłu zawsze był karuzelą, ale szczególnie przy hiperprolaktynemii nie jest łatwo. W Polsce pokutuje przekonanie, że jeśli idziesz do terapeuty, to znaczy, że jesteś świrusem. Udało mi się we mnie ten strach przewalczyć. Dlatego poprawa mojego stanu mentalnego to dla mnie takie ogólne postanowienie, które stoi obok wszystkich innych. Stan umysłu wpływa na resztę postanowień, dlatego tak ważne jest zadbanie o siebie.

5. Po prostu zrób to, bo tylko ty możesz to zrobić

Kiedy zadbasz o resztę, musisz po prostu znaleźć w sobie energię. Zamiast zastanawiać się, czy ci się coś chce, po prostu to zrób. Nie zawsze się uda, ale próbuj. W końcu wyrobisz w sobie nawyk. Ja zarezerwowałam w bibliotece książkę „Siła nawyku”, bo bardzo dużo o niej słyszałam i liczę, że pomoże mi umocnić energię i motywację, którą znalazłam w sobie jakiś czas temu. Być może w niedalekim czasie napiszę o niej osobny post, aby wspierać was w wypełnianiu postanowień.

Podsumowując, musicie być świadomi, że jesteście odpowiedzialni za swoje życie i jak sobie pościelisz, tak się wyśpisz. W pewnym momencie naszła mnie refleksja, że to ja decyduję, czemu i komu chcę poświęcić czas. Oczywiście, czasem trzeba wybrać mniejsze zło i nie wszystkiego da się uniknąć – np. mogłabym rzucić studia, ale tytuł magisterski może pomóc mi w karierze. Staram się jednak pamiętać, że to moja decyzja. Wtedy łatwiej zrozumieć, że przecież w każdej chwili możesz ruszyć w świat i żyć zupełnie gdzie indziej. Dla mnie działa to motywująco. I nie, nie stać mnie teraz na kupno vana, albo podróż. Ale po to robię postanowienia noworoczne, żeby za rok było mnie stać.

Czasem dochodzę do wniosku, że więcej czasu spędzam na myśleniu o życiu, niż na faktycznym życiu. Ale to myślenie często jest wywołane presją, stresem, próbą wymyślenia czegoś na szybko. Pieniądze się kończą, studia wkurzają – do głowy musi więc przyjść jakiś inny pomysł na życie. Długo jednak nic się nie dzieje.

Musicie wiedzieć, że istnieje różnica pomiędzy lenistwem, krótkim odpoczynkiem, a prawdziwym odpoczynkiem. Lenistwo, to wtedy, kiedy leżycie na kanapie, bo nie chcecie zabrać się do tego, do czego powinniście. Krótki odpoczynek to leżenie na kanapie po zjedzonym obiedzie. Prawdziwy odpoczynek, to kiedy wyznaczacie sobie, że tego dnia, choćby nie wiem, co się działo, będziecie leżeć na kanapie, oglądać swój ulubiony film i nie myśleć o niczym innym, tylko o relaksie. To różnica.

Na Święta mam zawsze ten sam plan i jest to opcja numer 3 z powyższego akapitu. Tak się złożyło, że w Pierwszy i Drugi Dzień Świąt miałam cały dom dla siebie i mogłam robić, co zechcę. Miałam zaplanowane leżenie, jedzenie i oglądanie filmów. Jak można było się spodziewać, kiedy można zrobić wszystko, to nie wiadomo za bardzo, co robić. Dopadła mnie więc parę razy nuda, ale nie poddawałam się jej! Zamiast zabrać się za coś poważnego, trzymałam się mojego planu: leżenie, jedzenie i oglądanie.

Miałam silną ochotę wziąć mój notes i specjalne listy, na których zapisuję rzeczy do zrobienia i drugą listę z dniami tygodnia, która służy mi jako kalendarz. Przyniosłam je nawet do salonu (gdzie była kanapa, jedzenie i telewizor oraz ja), ale szybko odłożyłam na bok. Cały czas miałam w pamięci porady w stylu slow life – chcesz być kreatywny, wynudź się! Rada, którą ciężko zrozumieć, ale której trzeba spróbować.

Nie chodzi o nudzenie, które jest lenistwem. Nie chodzi też o takie krótkie, które nie wprowadza nas w stan relaksacji. Chodzi o zaplanowaną przerwę w myśleniu. O zrobienie przestrzeni w umyśle na nowe pomysły. Albo po prostu na wyciszenie nieustającej gonitwy myśli.

Chciałam zrobić coś innego, więc wyjęłam Drugiego Dnia Świąt moją „Książkę do zrobienia” i ozdobiłam brokatem, folią aluminiową, srebrną wstążką i markerem napis „DUPA”. Sądzę, że wyszło uroczo. Coraz bardziej przekonuję się, żeby wszędzie używać brokatu. Najpiękniejszy kolor? Brokatowy. Wszystko, co błyszczy jest od razu ładniejsze. Może dlatego, że kojarzy się ze Świętami?

Ważne jest, że udało mi się wynudzić. Zostałam na koniec trochę z różnymi myślami. Kiedy wyciszyłam wszystko w głowie, nadal okazało się, a nawet zwiększyło się we mnie przekonanie, że chciałabym robić coś, powiedzmy „szalonego”. Każdy film czy serial pokazywał mi ludzi, którzy utknęli w rutynie i chcieliby to zmienić. Zaczęłam powoli zastanawiać się nad wszystkim i stwierdziłam, że obecnie nie zmierzam donikąd. Oczywiście, nie znam przyszłości. Ale to, co robię dzisiaj, to za mało.

Nie zgłębiałam się jeszcze w te myśli szczegółowo, ale cieszę się, że się pojawiły. To idealny moment, bo zaraz koniec roku – czas podsumowań i wielkich planów na przyszły rok. Dlatego przez następny tydzień będę zastanawiać się nad tym, gdzie chciałabym dotrzeć w przyszłym roku, co mogę zrobić, by to spełnić i trzymać kciuki za to, że będzie mi dane to dokonać lub wylądować w jeszcze lepszym miejscu.

Dlatego tak ważny jest zaplanowany odpoczynek. Pozwolenie, by wszystkie myśli schowały się po kątach naszego umysłu tak, by została niezmącona przestrzeń. Święta to ważny czas w roku, tak samo Sylwester i Nowy Rok. Cykliczność tych świąt pozwala nam na zaktualizowanie swojej tożsamości, na podsumowania i plany. Szkoda byłoby to zmarnować. Inaczej w postanowieniach noworocznych nadal będziecie wpisywać, że chcecie schudnąć, zamiast zapisać prawdziwe cele i marzenie, ale również, jak chcecie je osiągnąć.

Zamierzam jeszcze trochę poleżeć, pooglądać i pojeść, ale powoli będę już otwierać swoje notesy. Wybiorę się też do herbaciarni, bo tam przyjemnie się pracuje. (Znając życie pewnie zostanę w domu, ale może akurat ;)). Zamierzam spędzić ten ostatni tydzień roku na odnajdywaniu pustki i zapełnianiu jej potem przemyśleniami. Trafniejszymi, niż te wywołane w pośpiechu.

Jak Wy spędziliście Święta? Czy też lubicie odpocząć wtedy bez żadnych wyrzutów?

Pamiętajcie, że kurierzy to tak naprawdę elfy Świętego Mikołaja, więc zdążycie jeszcze z zamówieniem.

Wybrałam rzeczy, które sama chciałabym dostać lub które już mam. Uważam, że są idealne na prezent i śmiało możecie zaryzykować zostawienie ich pod choinką.

Kołderka i seriale

1. Ciężko znaleźć dobrą piżamę, ale jest polska marka, która takie produkuje. Na stronie Lunaby znajdziecie różne wzory, ja wybrałam ten w róże. Oprócz tego na stronie są śliczne kosmetyczki czy ciepłe kapcie – 240 zł

2. Ostatnio znowu usłyszałam o tzw. zdrowych świecach. Popularne są sojowe, nie wydzielające toksyn. Dzisiaj zamówiłam waniliową, właśnie na prezent. Wymyśliłam, że świece można palić również przy porannym i wieczornym oczyszczaniu twarzy, więc to idealny dodatek do zestawu kosmetyków – 44 zł.

3. Oglądanie seriali w zakątkach internetu to nie to samo, kiedy ma się je w porządnej wersji na dvd. Znam „Przyjaciół” na pamięć, ale nie pogardziłabym takim zestawem! Ani „Seksem w wielkim mieście” czy innym kultowym serialem – ok. 65 zł.

4. Gdybym miała porządną wannę, zaraz obok miałabym kosz z kilkudziesięcioma kulami do kąpieli. Dzisiaj dowiedziałam się, że są kule w kształcie muffinek! – ok. 15 zł.

Dusza towarzystwa

1. Uwielbiam grać w Monopoly, ale standardowa wersja trochę mi się znudziła. Ta z Gwiezdnymi Wojnami od razu wpadła mi w oko i nie znalazłam ładniejszej od niej – ok. 175 zł.

2. Nie jestem fanką alkoholu, ale jestem fanką designu i rockowej symboliki, jaką niesie za sobą Jack Daniels. Możecie do niego dołączyć zimową herbatę (kombinację dostępną w każdej herbaciarni). Ta herbata, Jack oraz duża łyżka miodu smakują naprawdę dobrze! – ok. 65 zł.

3. Świąteczne swetry są urocze i sama mam ich parę. Ten z miejsca podbił moje serce, a znalazłam go tu. Sprawdzi się każdy inny sweter ze świątecznym motywem. Szukajcie ich na przykład na vinted, gdzie ceny zaczynają się już od 25 zł. Ten z Guns N Roses jest w przecenie – 164,90 zł.

Girls Power

Niech nie zmyli was nazwa, bo te prezenty mogą dostać również mężczyźni. O ile bielizna jest dostosowana do kobiet, tak reszta jest dla wszystkich.

1. Dziewczyńskie majtki właśnie wyparowały z magazynu, ale haftowana bielizna jest bardzo elegancka. Upewnijcie się tylko, by miała przynajmniej 95% bawełny. Takie porządne gatki znajdziecie już od 15 zł.

2. Ten zeszyt jest super! Ozdobiony rysunkami i hasłami jak „Wszyscy powinniśmy być feministami” – 15 zł.

3. „Radości z kobiecości” od razu wpadły mi w oko w księgarni. Ładnie wydana książka z kategorii edukacji seksualnej. Współczesna, ciekawa, rozwijająca. Uczy kontaktu z własnym ciałem, ale też jest w niej dużo konkretów jak anatomia kobiety. Dla mnie książka rewolucyjna – ok. 27 zł.

4. Uwielbiam rozdawać magazyn G’rls Room, który jest jedną z najpiękniejszych i najciekawszych gazet. Jest na rynku dopiero rok, a już bardzo dużo zmienił w podejściu do ciała. Każdy numer traktuje o czym innym, ostatni jest o menstruacji. Znajdziecie w nim m.in. okresowe historie dziewczyn, w tym moją! Do kupienia także w empiku – 9 zł.

Mam nadzieję, że podobało wam się to zestawienie. Jeśli tak, dajcie znać, która propozycja najbardziej przypadła wam do gustu!

Powtórzę to, co mówią inni, ale pamiętajcie, że w Święta nie chodzi o prezenty. Według mnie, najbardziej liczy się to, żeby zastanowić się nad tym, co drugiej osobie może się spodobać. Wysiłek, który spędzamy na szukaniu prezentów pokazuje, że nam zależy. Nawet, jeśli prezent nie okaże się do końca trafiony, zawsze będzie o wiele lepszy, niż kupiony na szybko zestaw kosmetyków z marketu!

Pa!

Jaki wątek spaja każdy film? Miłość. Czy w letniej atmosferze czy w pod ostrzałem podczas II wojny światowej, zawsze pojawia się wątek miłosny. To, że zazwyczaj heteroseksualny to temat na inny post.

Chłopak poznak dziewczynę lub na odwrót. Wielokrotnie powtarzał to mój były profesor od filmu. Nie ważne, czy film jest drugiej klasy czy oscarowym dziełem. Gdzieś tam zawsze musi się pojawić zakochana para.

Na Thora poszłam dlatego, że to najlepszy relaks pod Słoncem. Zabawny, lekki, ale nie głupi, a do tego Chris Hemsworth (specjalnie dla K. – tak, również Tom Hiddleston, ale Chris forever).

Thor się rozkręca. Z każdą częścią jest coraz lepszy i czekam na więcej, a film daje obietnicę czwartej części.

Obsada oczywiście super, tak samo realizacja. Może czasami miałam wrażenie, że oglądam Gwiezdne Wojny, ale to połączenie ostatecznie nie zaszkodziło filmowi.

Najważniejsza kwestia, jaka mnie uderzyła w filmie, to że historia NIE jest oparta na zakochanej parze. Patrząc na przemysł filmowy, jest to posunięcie rewolucyjne!

Uwaga, tu mogą być małe spoilery. W pewnym momencie pojawia się postać kobiety, z którą wydaje się, że Thor nieco flirtuje. Przez resztę filmu trzymałam kciuki, żeby nie skończyło się romantycznym pocałunkiem.

Udało się. Bohaterka odgrywa istotną rolę w dalszych wydarzeniach, ale nie są to wydarzenia miłosne, tylko bohaterskie. W głównej roli jest relacja braterska – Thora i Lokiego. Poszłam na film o losach bogów i dostałam opowieść o ich niesamowitych wyczynach, a nie romansach.

Co się stało z Jane graną przez Natalie Portman w dwóch poprzednich częściach? Okazało się, że rozstali się z Thorem. Po początkowym żalu zrozumiałam, jak świetny jest film bez wątku zakochanej pary. A Chris Hemsworth mógł pozostać tylko dla mnie 😉

Przez lata filmy wpajały nam, że każda/y może mieć swojego księcia/swoją księżniczkę ot tak. I że będzie to najlepsza wersja człowieka, jaka może istnieć, a my sami będziemy szczęśliwsi, niż kiedykolwiek. Nareszcie nie doznałam uczucia, że twórcy chcą mi na siłę wpoić mało realną historię. Tak, wiem, Thor to film fantastyczny. Ale nie każda opowieść musi kończyć się podbojem serca. Bo tak nie jest w życiu. I częściej mamy okazję do bycia bohaterami, niż przeżywania zakochania po kres czasów i wszechrzeczy.

Dlatego nowy Thor jest dla mnie rewolucyjny. Z wielkiego romansu zostawił flirt, by ostatecznie porzucić ten wątek i skupić się na tym, co interesuje widza najbardziej – relacji dwóch braci.

To właśnie przeszkadzało mi trochę w Igrzyskach Śmierci. Uwielbiam Katniss za siłę, ale gdy już później pojawiał się temat miłości, stawała się miękką bułą. Ale tutaj jeszcze można to wybaczyć. Bohaterowie byli w takim wieku, że łatwo o zakochanie. Poza tym cały proces (tutaj spoiler) miłosny prowadził do tego, by Katniss mogła żyć „normalnym życiem”, którego tak nie doceniamy.

Trzecia cześć to taki moment, że albo film będzie powielał wątki, albo będzie gorszy od poprzednich, albo będzie wyjątkowo dobry i świeży. I ta ostatnia sytuacja ma miejsce tutaj. Twórcy nie muszą nas już wprowadzać powoli do świata Thora. Tutaj jest miejsce na pełne rozwinięcie z dużą ilością epizodów innych superbohaterów. Wybieram się na film jeszcze raz!