06.04.2016

Jestem tym „może”.

Tym „odezwę się później”.

Tym „jeśli nikt inny nie będzie mógł”.

Pojawiam się w wolnym okienku, między czyimiś planami, między ważniejszymi ludźmi.

I zawsze znajduję czas.

Bo głupio wierzę, że może tym razem ktoś wybierze mnie nie z braku innych możliwości, ale po prostu… mnie.

Czasami czuję się jak przystanek.

Miejsce, przy którym można się zatrzymać, kiedy wszystkie inne drogi są zamknięte.

A kiedy znowu się otworzą, zostaję sam.

I chyba najbardziej boli nie samotność.

Boli świadomość, że dla wielu jestem planem B.

Zastępstwem.

Opcją na gorszy dzień. Nigdy pierwszą myślą. Nigdy pierwszym wyborem.

A przecież ja też chciałbym kiedyś usłyszeć:

“Mam czas właśnie dla Ciebie.”

Nie dlatego, że inni nie mogli.

Nie dlatego, że nic lepszego się nie trafiło. Po prostu dlatego, że ktoś naprawdę chciał wybrać mnie.