Mój Świat Moje Uczucia

Nie wiedziałam, że życie jest tak trudne.

Gdyby ktoś w tym momencie zapytał mnie o to, czego boję się najbardziej, odpowiedziałabym, że życia. Nie czuję lęku na myśl o śmierci, ona jest ostateczna, zapisana od zawsze, jednak życie jest nieznane. Nie wiem, co mnie spotka, nie wiem czy będę cierpieć, czy ktoś mnie skrzywdzi, nic nie wiem.

Nie umiem. Czuję zbyt wiele na raz, to mnie wyniszcza od środka. Powoli zabija, rujnuje życie i nie pozwala mi odpuścić. Przejmuje się wszystkim, choć chciałabym, żeby to wszystko było mi obojętne. Nawet słowa obcych osób mnie ranią.

Nienawidzę tego momentu w życiu, gdy zostaję sama ze swoimi myślami i nie umiem sobie z nimi poradzić.

I mogłabym przysiąc, że tęsknię, że mi zależy i że chcę tylko Ciebie. Jednak gdy wzrokiem sięgam w przyszłość, widzę siebie i tylko siebie.

Kiedy zaczynałam tutaj pisać, byłam naiwnym dzieckiem. Teraz jestem dorosła i wciąż naiwna.

„Chciałabym, żeby ktoś zrozumiał, w moim skarbie odnalazł swój skarb.”

„I czasami chciałabym być kimś innym, kimś lepszym...”

Zniknięcie, chwilowe wyparowanie... tak jakbym nigdy nie istniała, nigdy nie oddychała, nigdy nie żyła.

I powiedział, że ją kocha, a ona odpowiedziała mu tym samym. Choć wiedziała, że kłamał... oni wszyscy zawsze kłamali.

Jest mi przykro. I chciałabym, żebyś zrozumiał, żebyś ze mną o tym rozmawiał. Pragnę móc ci zaufać i zdradzić sekrety, których nigdy nikomu nie wyjawiłam. Chcę się z tobą dzielić całą sobą.

A jeżeli miłość jest niema, nie wolno za dźwiękiem podążać, lecz sercem szukać. I jeżeli miłość jest bezwarunkowa, to czy wtedy dotyka się anielskiej dobroci? I jeżeli miłość jest czuła, a tęsknota za tym bolesna, to dlaczego tak bardzo pragnę twojego przytulenia?