Mijn eerste week in Guatemala ben ik relaxed in Antigua gebleven. Sinds ik Nederland had ingeruild voor Canada, was ik bijna non-stop an het werk geweest, en dus die eerste week voelde dan ook als absolute vakantie. Opstaan zo laat als je wilt, beetje cappuccino’s drinken, bedenken wat je gaat eten en rond slenteren door Antigua (wat met al haar pracht architectuur en geschiedenis een waar genot was).
Langzaamaan begon ik bekend te raken met de wegen van het Guatemaalse leven. Hoe bestel je je eten, nog belangrijker waar bestel je het goede eten, hoe kom je ergens, hoe begroet je iemand en al dat soort dingen meer. Dingen waar je normaal niet eens meer bij stil staat, worden dan weer kleine uitdagingen en ontdekkingen. Je komt weer in de fase waar in je was als een kind. Alles is een verrassing en een ontdekking. En ik moet zeggen, het is een uiterst vermakelijke fase om je in te bevinden.
En het toffe was dat je iedere dag dat soort kleine ontdekkingen had. Bijvoorbeeld: hoe bassaler het restaurant lijkt, hoe beter het eten. Zo stapte ik op een dag een klein winkeltje binnen in het centrum van de stad. In Guatemala zijn dit soort winkeltjes overal, ze heten tiendas (wat letterlijk winkel betekent), en ze verkopen praktisch alles wat je nodig hebt om maanden lang alleen op een eiland te overleven. Krasloten, chips, pennen, gekke koekjes, flessen water, tandenborstels, eieren ga zo maar door. Als je niet weet waar je iets moet vinden, waarschijnlijk heeft een tiende het. Back to the story. Achter de toonbank bevond zich een deuropening, naar een voornamelijk lege niet al te fris lijkende woonkamer, waarin een aantal tafels met stoelen stonden. Wat bleek, hier kookten een paar guatemaalse oma’s de lunch voor de mensen, en als je wil kon je zo aanschuiven. Nieuwsgierig als ik ben, deed ik dat natuurlijk. En voor ik het wist, stond er een dampende kom met gestoofde kip en rijst die gedrenkt was in saus voor mijn neus. Verse tortilla’s en een hele avocado werden door een oud oude vrouw, wiens handen diep gerimpeld warend door jaren hard werk, naast me neergezet. En voor je het weet heb je een prachtmaaltijd uit het niets. En dus voor 2 euro zat ik barstensvol met malse kip, tortillas en avocado. Ik heb in Nederland helaas meer voor twee avocado’s in de bonus betaald, dus dit deed mijn hart een sprongetje maken van blijdschap. Het was geen keurig restaurant, het was niet super schoon, nog had het comfortabel meubilair. Maar koken konden ze daar, verstopt achter die tienda, zeker wel.
vaporwave
origamiaround
izzy806
theartofmadeline