DEATH.

Paradoks mojego życia? Nic nie robię i ciągle nie mam czasu.

Będę z Tobą, nawet jeśli nie będzie mnie obok.

Odnaleźliśmy się w tym samym gorącym pragnieniu, aby odwrócić wytknięty bieg zdarzeń, aby zaprzeczyć światu, który nas skazał na chorobę i przedwczesną śmierć. Nie byliśmy już sam na sam z buntem, z cierpieniem, potęgowanym bolesną kontemplacją. W miłości mieliśmy znaleźć siłę, która wprawdzie nie powróciła nam zdrowia, ale uleczyła naszą chorą wiarę. Wierzyliśmy, że jeśli tylko zechcemy, potrafimy być zdrowi.

Chciałabym tylko zobaczyć, że jesteś obok, kiedy się rano obudzę, a wieczorem opowiedzieć Ci wszystko, co się stało w ciągu dnia, popatrzeć Ci w oczy i przytulić się do Ciebie.

Depresja nie zawsze jest o 3 nad ranem, czasem uderza w ciebie o 3 po południu gdy siedzisz ze znajomymi i w połowie śmiania sie po prostu przestajesz.

Będę stawać w Twojej obronie, nawet wtedy kiedy będziesz winny.

To nie będzie łatwe. Bedzie naprawdę ciężko i bedziemy musieli pracować nad tym każdego dnia. Ale ja chcę tego, bo chcę Ciebie. Chcę Ciebie całą. Na zawsze. Dzień po dniu.

Nie martw się Nie mam czasu zakochać się w kimś innym Moja głowa jest przepełniona Tobą

“I znowu sam siedzę, w sumie nie chcę nikogo. W sumie nie chcę nikogo, nikogo poza tobą.”

Nie wiem co czuję, chyba pustkę. Nie mam już na nic ochoty. Chcę tylko spać. Albo umrzeć.