Gringa

Aynaya bakıyorum, bir şey var, görüyorum. Beğenmiyorum. Neyini beğenmediğimi de bilmiyorum, belki de onu göremiyorum. Başkalarının beni gördüğü benin, benim gördüğümden güzel bile olduğunu biliyorum. Keşke bu kadar taraflı biri yerine, herhangi birinin gözünden görebilsem kendimi.

Bu kadar acımasız olmazdı, eminim. Hiçbir şey olmasa vicdanı izin vermezdi bu kadar sert konuşmaya benimle.

Birden yükselen yüksek sesli yaylı müziğiyle sesiyle gözlerini araladı. Loş salonda televizyondan gelen beyaz ışık gözlerinin arkasına keskin bir ağrı veriyordu. Gözlerini tekrar yumdu, zihninin ayılmasını bekledi.

Duvardaki saate baktı, üçe yaklaşıyordu. Doğrulmaya yeltendi fakat boynu, biri demirle vurmuşçasına ağrıyordu; yine televizyon açıkken uyuyakalmıştı. Boynunu tutarak doğrulup oturdu, sersemliğin geçmesini bekledi. Uykunun getirdiği susuzlukla yutkundu, kalkmaya karar verdi. Kumandaya uzanıp televizyonu kapattı.

Sarsak adımlarla mutfağa gitti, davlumbaz ışığının altında kendine bir bardak su koydu, elini mutfak tezgahına dayayarak suyu büyük ve ağır yudumlarla içti. Saçının üstündeki bir tutam, bigudiden kurtularak önüne düştü, çok iyi tutturamamış olsa gerekti. Baş ucuna koymak için bir bardak daha su doldurdu, yemek masasına bıraktı ve banyoya gitti.

Bigudiden çıkan saçı tuttururken gözü onun traş bıçağına ilişti, hala çöpe atamayışının verdiği küçük utanç, bir nefeslik sürede yerini keskin bir burukluğa bıraktı. Küçük bir hesap yaptı: ses olsun diye açtığı televizyonun karşısında gecenin bir saatinde uyanmalar on bir yıldır böyle devam ediyordu. Bu evde toz pembe saten geceliğiyle şakacıktan kaçıp kendini memnun bir teslimiyetle onun sert kollarına bıraktığı, yapılı göğsünün altında nefesi onunkine karışarak o hoş ağırlığını hissettiği; saçını sarmayı, kremini sürmeyi tatlı bir şımarıklıkla ihmal edip bütün gece deliksiz uyuduğu geceleri, ürpererek kanepede uyandığı geceler takip etmişti. “Ne yakışıklıydı ayol, dağ gibi herifti” diye iç geçirdi. Hem de doktordu, prensesler gibi bakmıştı ona, Büyük Kulüp’teki davetlerden Tarabya Oteli’ndeki yemeklere kadar İstanbul’da boy göstermedikleri yer kalmamıştı. Aralarındaki yaş farkını hiç problem etmemişti fakat Ferit’in hiç hesaba katmadığı ölümünden sonra sorun olacakmıştı meğer.

Aynaya baktı, dudaklarının kenarları aşağı kıvrılmış, göz kenarları kırışmış, yanakları çene kemiğinden aşağı doğru sarkmıştı. İki elini yüzünün iki yanına dayayıp hafifçe geri ve yukarı çekerek yüzünü gerdirdi, bir an eskiyi andıran bir yüz gördü ve iyice keskinleşen anılar yüzüne soğuk bir rüzgar gibi esti. İrkildi ve üstündeki ev sabahlığının iki yakasını sıkıca birbirinin üstüne kapatıp yatağına gitti.

Başını yastığa koyup tavana baktı. Suyu masanın üstünde unuttuğunu fark etti.

Bol bol su iç. Vitaminlerini al. Yürü. Egzersiz yap. Evrene pozitif mesajlar gönder. Olumsuz konuşma. Bu cümleyi bile kurma. Negatif ekler kullanma. Su iç. Kitap oku. Konsere git. Erken yat. Erken kalk. Bir şeyler üret. Pozitif hisset. Pozitif bak.

Yoruldum.

Kendimi toplamaya çalışmaktan yoruldum, bariyerlere çarptım işte, yoldan çıktım, şarapnele yuvarlandım. Kabul etsene. Tırnaklarımı taşa toprağa geçiriyorum, düzlüğe çıkmaya çalışıyorum ama tırmaladığım topraklar aşındı, tutunduğum yerler dökülüyor. Hiçbir şey gerçek değil, neye tutunacağım? Neşem bile histerik artık.

Geceleri severdim, geceler beni bitiriyor. Sigarayı severdim, sadece kötü hissimi tetikliyor. Sevdiğim müzikler bile kötü hissettiriyor; kaç kez bu şarkıyı dinleyip aşırı gaza geldim ve sözler verdim kendime? Kaç kez tutmadım? Yine tutmayacağım.

İyi hissederken “bak, iyi hisssediyorsun, her şey kötü değil” dediğimde bile hiçbir şeyin iyi olmayacağı hissi dürtüyor, güzel manzaralardan, keyiflerden, güzel olaylardan bile sıkıldım. Umutlandıysam umutlandım, yine çakılacağım. Filizlenecek her şey, açamadan dona uğyrayacak ölecek filizlerim. Açamayacaklar, olgunlaşamayacaklar. Bu his. Bu yumru.

İnsanlarla yaşamak konusunda başarısızım. Doğduğumda tanışıp ta o zamandan beri dibinde yaşadığım insanlara bile uyum sağlayamıyorum ki hiç sağlayamadım zaten. Kimsenin benimle yaşamak için ekstra bir çabaya ihtiyacı yok aslında ama ben hep bir ekstra çabaya sokuluyorum. Kimseden bir beklentim yok; her şey nezaket kılıfında bir emrivakiyle yapılıyor, ben de bunlara karşılık vermediğim için azarlanıp duruyorum. Gerçekten, geçen gün evde olmadığım fark edilmemiş, evdeyim sanmışlar, geldiğimde kapı kilitliydi. Küçükken bir yerden dönerken arabada mıyım diye kontrol etmek zorunda kalınırdı. Görünmezim doğduğumdan beri, ama görünür olmam için çaba sarfediliyor sürekli.

Bu ucubelik günden güne artıyor, biri bana sarılırken uyuyamıyorum bile artık. Nefes sesleri, sakız çiğnemeler, tırnak yeme sesleri, her şey sinirime dokunuyor.

Saatler sonra devam edebildim bu yazıya. Hayatımın ilk sağlam panik atağını geçirdim insanlar sorunlarını bağırarak halletmeye bayıldığı için. İlk önce durdurulamaz bir hızlı nefes alış, ağlama ve akabinde göz seyirmesi, üst dudağın uyuşup kasılıp kalması, ellerin kasılıp yumruk olması ve yarım saat boyunca açamayıp olduğum yerde sadece ağlamam. Sadece biraz susun istiyorum. Sadece.

Sana hayran olduğumda büyülü ezgiler yükseliyordu boynundan. Önüne bakarak gülüşün hatta, bahar yellerinin kıpraştırdığı çınar yaprakları gibiydin.

Sonra tanımaya başladım seni. Kuşların özelliklerini bilirsin. Kanarya ötmesi ile farklıdır. Türkçen biraz bozuk, bazen anlamasam da gülümserim. “Manzara neden hoşumuza gidiyor” sorusunun cevabını bile bilirsin. Elleri uzun ince, dudakları güle benzeyen naif çocuk. Seninle bir yerlerde saklansak ya.

Sonra daha da çok gördüm. Bildiğin insansın. Ben sanıyorum ki serçelerle muhabbet ediyorsun, geceleri gökten yıldızlar toplayıp küçük çocukların pencerelerinin önlerine bırakıyorsun. Yürürken aslında, biz ölümlülerin fark edemeyeceği kadar alçaktan uçuyorsun. Gel gelelim yanımda cigara sarıyorsun, üstünde on beden büyük eşofmanlarla. Arkadaşın komik bir şey söyleyince “ahahahahassiktir ya” diye gülüyorsun. O sigarayı uzatıyor, bir nefes çekiyorum, sana uzatıyorum. 60′lar Malezya müziği dinliyoruz.

Bir şekilde o anlarda bile karşımda duruyor kalbindeki zarafet.

Evin en karanlık yerine koşup yazımı yazmaya koyuluyorum. Karanlık benim evim, kelimeler arkadaşlarımmış meğer, bunu kim bilir kaçıncı kez anladım; kim bilir yarın kaçıncı kez unutacağım. Uzun zaman tuşlara el sürmemiş bir piyanist gibiyim, sürekli yanlış notaya basıyorum, içten içe beni yeniden dünyalarına kabul etmelerini diliyorum sözlerin.

Geçen gün kebapçıda bir yıldır uyanmakta olduğum bir şeye uyandım, uyandırıldım diyelim. Bir yıldır keşfine çıktığım şeyin son halini gösterdi bana birinin sözleri.

Bütün değer yargılarım, inanışlarım bir bir yıkıldı yirmi yaşımda. Kendi kendimin kurallarına, gelenek-göreneklerine bir bir isyan ettim. Kim sokmuştu ki bunları kafama? Bir hayat yaşamamı engelliyor, beni tedirgin ediyordu. Sırça Saray der Fyodor, "Siz, sonsuza dek varlığını sürdürecek bir sırça saraya inanıyorsunuz; gizlice de olsa dil çıkarıp nanik yapamayacağınız bir saray... Ben ise bu saraydan, sırçadan olduğu ve yerle bir edilemeyeceği için gönlümce hiç nanik yapamayacağımdan korkuyorum.”

İyi okullarda okuyup hobi kurslarına yollanan, yaşı geldiğinde iyi bir eş bulup evlenen ve evine mutlaka ankastre mutfak yaptıran türden insanların ve popüler romantik romanları, filmleri yazanların nedense gözümüzde yarattığı bir Sırça Saray. Burada bana yer yokmuş ki, böyle bir yerde sıska, dudaklarının ve tırnaklarının kenarlarını kemiren birinin ne işi olabilir? Üstelik cildini de bozmuş artık kafasını neye takıp da ne zıkkım içtiyse. Çürük. Neyse, ben bunun farkındayım, muhafızlar kollarımdan tutmadan da giderim zaten. Üstelik de sallamışsınız her şeyi ve zehirlemişsiniz biz keriz hayalperestleri, böyle bir yer de yok.

İlk seksimi hatırlıyorum. Sırça saraydan yeni çıktığım dönemlere denk geliyor, biliyorsunuz ki orada ilk seksler büyük aşklarla yapılır ve çok romantik olur, sevişen kişiler birbirlerine daha fena aşık olur falan filan. Erotik bir estetikle anlattılar bunları bize, yarı kapalı yarı açıktır ve bu yüzden erotiktir, kapalı yerleri açık olsa porno olurdu.

Ki hayatın kendisinin mahrem yerleri güzel kumaştan örtülerle örtülü olmadığından, onu da porno sayabiliriz.

Ben saraydan çoktan atılmış olduğumdan, ne zaman geleceği hatta gelip gelmeyeceği belli olmayan bir aşkı bekleyerek evde örümcek bağlamaktansa dışarı çıkıp kendi işimi kendim görmeye karar verdim, zira aşk zaten vereceği zararı vermişti. Gidip hiçbir şeyi ölçüp tartmadan, sorgulamadan, devamını düşünmeden yaşadım çünkü zaten sırça saraya naniğimi çekmiştim. Kendi gerçekliğimi bulacaktım. Oranın görgüsüyle beni onaylamayan insanlara ve öncelikle kendi içimdeki susmak bilmeyen neneye karşı muzur gülümsemeler atıyordum sadece.

İşte olay burada patlıyor. Hayat, sarayda tıpkı masallardaki gibiydi. Dünyaya indiğimde tüm çıplaklığıyla etten kemikten bir erkekle seviştiğimin farkına vardığımda aklım çıktı. Her şey gerçekti, o sesler, salgılar, ter, yüz ifadeleri. Kebapçıda konuştuğum çocukla konuşana kadar bu konuda ben tekim sanıyordum; değilmişim oysaki. Onun kafasına da aynı masalsılığı sokmuşlardı ve en nihayetinde doğamızın birinci gereğini yerine getirirken aniden iğrenir olmuştuk. İnsanlar tüm bunları nasıl görmezden geliyordu allah aşkına? Nasıl yazılıyordu o şiirler, her şey yüzde yüz masalmış ve estetikmiş gibi? Anlamam uzun sürmedi. Bu çıplak gerçekliğe de alışılıyormuş meğerse, fakat maalesef eskisi kadar asil değiliz. Islak prezervatiflerimiz, kayganlaştırıcı jellerimiz ve birbirimizin üstünde tükürüklerimiz, romantizm patlamasının aksine ameliyat havasında geçen ilk sekslerimiz var. Ve sırça saray sakinleri, artık odalarınızda sakladıklarınızı biliyorum ve bunların hiçbiri olmamış gibi davranmalarınıza güleceğim. Tıpkı silinmiş makyajımla, yeni ayılmış kafamla sabah 6.30′da sarılıp uyumalarına katlanamadığım herifin tekinin yanından kalkıp boş caddede otobüs ararken kendi kendime yediğim boka kıkırdadığım gibi. Siz olsanız şimdi buna bir sürü anlam yükler ve evinize gidip pişman olurdunuz, ruhunuz kirlendi falan sanardınız. Merak etmeyin benimki mikrofiber, kir genelde üstünden akıp gidiyor. Eminim ki benim gerçekliğim, yani bütün kusurlarıyla benim kendi masalım daha yakınlarda bir yerlerde artık. Gözlerim açık. Bulacağım.

Arkadaşlığı beceremedim, sevgililiği hiç; evlat, kardeş olmayı beceremedim. Çalışan olmayı bile beceremedim. Tek becerebildiğim şey öğrencilik, onda da öğreneceğin şey yapacağın şey belli. Gerisinde elimde haritam yok ve ben ne kadar yol varsa hepsinde kayboldum.

“Ses çıkarmadım, toz kaldırmadım, yine de kimselere yaranamadım” diyor ya şarkıda, o hesap. Vurup kırıp dağıtan kim varsa sandalye kapmacada kendilerine bir sandalye buldular, ben hoaydaa diye ayakta kaldım.

Yirmi yaşım. Tırnaklarımın kenarları yenmiş, ellerim titrer, hep vitaminsizdim, dikkatsizim, sakarım. Çok sevdim; hiç sevilmedim. Her zaman hızla heveslenilip hızla vazgeçildim. Arkadaşlarıma layık değilim. Ailem, ailem olmasaydı beni hiç sevmezlerdi, huysuz, çekilmez ve terbiyesiz falanmışım.

Yirmi yaşım. Yüzüme baktığımda kapkaranlık ve cansız bir çift göz görüyorum. Bütün kıyafetler hep sizde güzel duruyormuş bende çirkin gibi, hep her şeyi siz yapabilirsiniz de ben yapamazmışım gibi.

Yirmi yaşım. Adıma yeni alıştım. Duyunca utanırdım. Ama evet. O benim. Sarsak, saf, çokça pot kırıp rezil olan, olan evet. Evet o kara kuru, baygın bakışlı, uzun elli uzun ayaklı kızım. Tipimi daha yeni görebiliyorum.

Nedenöylededin. Nedenöyleyaptın.

Soramadım. 

Yıldızlar vardı gökdelenle ağaçların ardında. Işıklar parlak, gökyüzü camdandı. Sesten burun deliklerim ve ciğerlerim titriyordu.

Soramadım.

Her şey yine çok güzel görünüyordu. Göz alıcı. Hem günler olmuştu bu kollar etrafımı sarmayalı. Kaç bira mı içtim? Sıfır. Hepsi kendi sırnaşıklığım. En son da tavanda yıldızlar vardı. Yine yıldızlı lambanı mı getirdin yoksa. Yukarısı ışıl ışıl.

Bir ara kalabalığın içinde kaybolduk sonra buldum seni. Ordasın. Işıklı yere bakıyorsun.

Her şey göründüğü kadar güzel olsaydı ama değildi. Yıldızlar da gerçekti. Her şey gerçekti. Hissizlik buz gibi. Ezbere dokunuşlar. Hepsi soğuk. Cam kırığı gibi keskin.

Ben de soramadım.

Yalan mı duysaydım. İyi olmayan şeyler ya da.

Sadece durdum. Kolların karnımın üzerinde kavuşmuş.

Günler oldu, dedim. O hissi özledim.

Ekmeği yerken kırıntılarını yere dökersin ama karıncaların onla karınları doyar. Bunun gibi düşün.