n.v

"Bugün, tam şu anda balkonda soğukta nefesimin ve sigaramın dumanını izlerken asıl yananın sigara olmadığını fark ediyorum."

"Herkesin içinde sızlayan, zaman zaman kabuk bağlamış yaraların kavladığı anlar ve zamanlar vardır. Ve bazı yaralarımız sevdadandır. "

"Yorulmuş olman bir şeylere yaklaştığımızı gösterir." Her yorulduğunda hatırlat kendine yıldızlara çok yakında ulaşıp umuda sahip olacaksın. Sorumsuz davranışları düzeltip geleceğe ışık tutacaksın. Bak gökyüzüne ve fısılda: "Yıldızlar benimle oldukça yorulsam da kaderin arkasına saklanmayıp geleceğimi aydınlatarak kazanan ben olacağım."

Birileri yazdıklarımı okusun, anlasın isterdim. Artık nasılsın sorusunu bile istemiyorum birileri beni benden okusun. Savaşımı, kırgınlığımı, kızgınlığımı, sönen yıldızları anlasın istiyorum. Haykırmıyor muyum yazarak? Anlaşılmak kolay ama bir o kadar da imkânsız bir şeymiş değil mi?

"Bir insanı severek var eden ve önemli kılan biziz. Sevmeyerek, değer vermeyerek, düşünmeyerek yok edecek ve onu içimizde öldürecek olan da biziz. Ölmüş ve bu dünyada olmayan bir insan gerçekten ölmüş mü oluyor? Biz onu severek içimizde yaşatmıyor muyuz? Sevdiğimiz için ölü olan onun yanına gidip konuşmuyor muyuz saatlerce? Nasıl ölenler gömülünce ölmüş olmuyorsa, yaşayanların da ölmek için gömülmeye ihtiyacı olmuyor."

Hani bir söz vardır ve her vuslat gerçekleşmediğinde deriz ya 'Seninle buluşmamız başka baharlara kaldı.' Burada bahsedilen gerçekten bahar mıdır yoksa kavuşma olacağı için mi bahar olur kışlar?

Sevgili 10;

Her insan bir şey katar deriz hayatımıza ama her filmin, her kitabın, her müziğin bir şey kattığını unuturuz hep. İnsan: çok insan tanımak yerine, az insanla yetinmeli bazen. Ve çokça kitap okumalı, bolca şarkı dinlemeli ve kalemini elinden düşürmemeli. Ondan derler ya: "Az insan çok huzur" diye. Şimdi otur, yıldızlara bak ve düşün haklılarmış değil mi?

Sevgili 9;

Ağla belki son kez değil ama ağla istediğin kadar. Ağla ve anla artık bir şeyleri. Senin yanında sadece yıldızlar var, yıldızlar dışında kimse yok. Bir gün yıldızlar da gittiğinde kalacaksın tek başına. Sen bu dünyada yalnız kalacaksın, yapayalnız.

Evdeki sessizliği fırsat bilip usulca odanın birine çekildi ve yavaşça oturdu koltuğa. Aklına gelen tüm sahneleri elinin tersiyle itip açtı bembeyaz sayfayı. Yazdı, yazdı, yazdı... Anlamsız kelimeler; anlamsız cümleleri, anlamsız cümleler; anlamsız paragrafları oluşturdu. Bir yandan bembeyaz sayfanın yazılarıyla kirlenişini izledi, diğer yandan da artık temiz olmayan sayfadaki yazılara baktı. Gerçekten aklı bu kadar karışık mıydı?

Kalemi elime, kağıdı önüme her koyduğumda umutlu satırlar yazmak için çabalıyorum, düşünüyorum, zihnimi karalıyorum ama olmuyor. Her geçen gün içimdeki şeyler büyüyor. Bir yazımın içinde haklılık payı oldukça fazla olan bir cümle vardı. "Gülmek diye bir şey var aynaya bakarken asla olmuyor tebessüm oluşmuyor yüzde. Çünkü insan kendine yalan söyleyemiyor." O kadar haklı ve o kadar güzel gelmişti yazdığımda fakat öyle gelmiyor artık. Kendime de yalan söylemeye başladım. Sürekli içimden iyiyim, geçecek, bir müddet sonra unutacağım diyorum ama her seferinde duyduğum gerçeklerle sarsılıyorum. Bazı şeyler öğreniyorum ve keşke duymasaydım, öğrenmeseydim diyorum.