moja dłoń odnajdzie Twoją nawet we śnie

Znów urządzam się w Tobie jak w domu, w którym kiedyś wybuchł pożar i dalej nie zamontowałam czujnika dymu.

Boję się, że gdy któregoś razu wstanę i obudzę się w świecie, w którym Ciebie nie ma.

być dla kogoś miejscem, w którym może zrzucić swój ciężar i odetchnąć

czas płynie jak rzeka, która nie czeka na tych, stojących na brzegu i liczących fale

Boję się, że jeśli znowu znikniesz i rozpadnę się na kawałki, których już nie dam rady posklejać.

widzieć czyjeś blizny i nie chcieć ich leczyć na siłę, tylko być obok, to właśnie jest miłość

Mogę Ci obiecać, że zostanę, gdy na Twoim niebie pojawią się czarne chmury, przysłaniając słońce.

Jesteś mi niebem, które zeszło na ziemię. Moim rajem w ludzkiej postaci.

Od lat goniłam za motylkami w brzuchu, myśląc, że tego właśnie mi trzeba, ale już nie szukam fajerwerków. Potem zrozumiałam, że chodzi o spokój w sercu. Coś, co czuję przy Tobie.

Gdybym była zwierzęciem, zostałabym niedźwiedziem. Zapadłabym w hibernację. Przespała cały ten depresyjny nastrój. Może wtedy na wiosnę poczułabym się lepiej.

A co, jeśli nigdy nie będę normalna? Jak już zawsze będę się czegoś doszukiwać, sprawdzać, analizować, patrzeć? Czy pomimo tego i tak będziesz kochać?

możesz uważać, że “kochasz mnie bardziej”, ale to ja darzę Cię taką miłością, jakiej nigdy wcześniej nie zaznałeś

bycie z Tobą otula moje serce i koi nerwy

Pokaż mi wszystkie swoje niedoskonałości, a każde z nich pokocham najczulej, jak potrafię.

Może jakbyśmy spotkali się wcześniej, to by coś dało? Może jakbym przechadzając się ulicami, wpadła na Ciebie, już wtedy byśmy zaczęli tworzyć naszą wspólną przyszłość? A może właśnie nie? Co jeśli tak musiało być, byśmy byli w stanie rozpoznać w sobie to, za czym cały czas goniliśmy? Co jeśli bywaliśmy w tych samych miejscach, lecz o innych porach, bo wtedy jeszcze nie byliśmy gotowi? Może właśnie teraz, kiedy już na siebie wpadliśmy i nie możemy oderwać wzroku, to jest nasz moment?

Nie cofniemy czasu, ale możemy zadbać o to, byśmy w przyszłości już nigdy nie musieli się rozdzielać.