My Dave ID

"Geocaching is a treasure hunting game where you use a GPS to hide and seek containers with other participants in the activity. Geocaching.com is the listing service for geocaches around the world."

"GeoGuessr is a geography game which takes you on a journey around the world and challenges your ability to recognize your surroundings."

Op 19 december kwam ik, na 4 maanden Nederland, weer aan in België. Over een paar dagen ga ik nog eventjes heen en weer om snel wat examens (of tentamens om het op z’n Nederlands te zeggen) te maken.

  Toen ik goed en wel aangekomen was op mijn kot in Leuven liet ik via facebook aan heel de wereld weten “home sweet home!”. Mijn vader reageerde hierop: “Home?”. Ik weet het niet meer…

De voorbije weken heb ik mijn kamer in Nederland ‘thuis’ genoemd, als ik tegen studievrienden in Leuven naar ‘mijn kot’ refereer, dan zeg ik ‘thuis’, maar ik woon nog steeds in Zomergem, bij mijn ouders, THUIS. Waar ben ik eigenlijk nog thuis?

  Wanneer ik na weken weer voor het eerst met de trein het ons overbekende station van Leuven binnenreed had ik een warm gevoel vanbinnen waarvan ik voordien dacht dat dit alleen bestond in films en boeken, heel vreemd was dat. Maar toen ik voor het eerst weer binnenwandelde bij ons thuis, langs de artiesteningang – de garage –, de wasmachine hoorde draaien en riep: “Ik ben thuihuis!” was dit gevoel nog sterker!

  We weten allemaal proefondervindelijk dat student zijn een rare fase is, je zit in een periode tussen het kind zijn, bij mama en papa en elke dag naar school gaan, én het alleen wonen, trouwen en huisje-boompje-beestje setting creëren. Vooral nu ik verloofd ben en veel bezig ben met dat laatste is het soms niet helemaal duidelijk meer.

Ik heb me thuis gevoeld in Leiden en mis het leven daar waarschijnlijk meer dan ik wil toegeven; ik voel me thuis in Leuven, waar nu ook Ann woont (met wie ik ‘thuis’ liefst definieer als de plaats waar wij samen zijn), waar ik studeer en waar ik veel vrienden heb; maar ik voel me zeker ook thuis in de plek die ik in deze zin niet anders kan noemen dan ‘thuis’ waar ik met mijn broers gek doe, mijn ouders help bij de afwas en ’s avonds in de zetel naar tv zit te kijken.

  Het enige dat ik weet is dat ik mij op al die plaatsen, altijd, heb thuis gevoeld bij de Heer. Ik wil Hem danken voor de fantastische tijd die ik heb gehad, de vele mensen die ik heb leren kennen, het feit dat ik vrienden op een andere manier heb leren kennen, voor alles wat ik geleerd heb, de vele ervaringen die ik heb opgedaan, maar bovenal dat Hij mij hierbij altijd heeft gedragen.

“Het maximum uit je erasmuservaring halen door vooral veel internationale vrienden te maken.” Dit was de boodschap die veel vrienden me op het hart drukten voordat ik naar Leiden vertrok. Natuurlijk heb ik hier, zoals altijd, mijn eigen draai aan gegeven.

  Nadat ik me goed en wel gevestigd had ging ik op zoek om elke avond helemaal te vullen met sociale activiteiten gaande van schaken tot film-en-bier avonden. Ik wou snel veel vrienden hebben zodat ik me thuis zou voelen.

  Ik had verwacht dat ik veel met uitwisselingsstudenten, mede-lotgenoten, zou omgaan. Toen ik echter op een avond naar hun activiteiten ging viel het me op hoe onpersoonlijk en gesloten de meesten waren.

Daarnaast besloot ik uit het overaanbod aan christelijke studentenverenigingen om naar Ichthus te gaan (min of meer vergelijkbaar met Ichtus in Vlaanderen), het was meteen prijs. Ik werd allerhartelijkst onthaald, direct ingedeeld in een kring en had nadien een heleboel boeiende gesprekken.

  Op een gegeven moment begon stil te staan bij wat ik allemaal aan het doen was. Ik stopte al mijn energie in sociale avonden hier en wat noodzakelijkheden voor de unief, maar ik begon mijn verantwoordelijkheden en contacten in België te verwaarlozen. Ik dacht terug aan die opdracht waarmee ik naar Leiden gekomen was en besloot die wat naar mijn hand te zetten. Internationale vrienden? Nederlanders dus, laat de andere erasmusstudenten maar, dan was ik wel naar Spanje ofzo gegaan. Veel vrienden? Een hecht groepje vrienden-voor-het leven ligt me meer. Erasmuservaring door vrienden? Studeren mag ook nog wel!

  Zo komt het dat ik ben gaan schrappen in sociale activiteiten, om niet minder druk bezig te zijn met wat ik nog overhield. Uiteindelijk leid ik twee levens, één in Leiden en één in België. Ik heb regelmatig contact met het thuisfront en heb tegelijkertijd bijna even goede vrienden hier in Nederland.

Hèhè, eindelijk even rust! We schrijven woensdag 24/10, in het midden van een weekje vakantie. Zij die op de lagere of middelbare school zitten (of kinderen hebben van die leeftijd) knikken begrijpend. Jullie Ichtianen, hogeschool en unief studenten kijken verbaasd op. Wat zegt u: Vakantie? We zijn pas begonnen!

Terwijl in Nederland alle studenten op 1 september naar hun colleges gaan, zit de Belgische student nog te genieten van de zon op een exotisch strand (of in de achtertuin bij de ouders als er van een vakantiejob – en dus geld voor een reis – niets terecht gekomen is). Wanneer de Belgische student dan eindelijk zongebruind terug in de aula zit, heeft de Nederlander al lang nood om een frisse neus te halen.

  En ik moet zeggen, ik had er nood aan! Het is druk geweest, de aanpassing was niet makkelijk en de administratie gaf ook nog eens een fikse tegenwind. Gelukkig (!) vond het internet hier bij mij ook dat het tijd werd voor vakantie. Bijna een week lang was ik afgesloten van de buitenwereld. Zelf heb ik geen enkele moeite gedaan dit contact te heropenen, een leven zonder internet is een zaligheid! Zo komt het dus dat ik deze week eens kan uitblazen.

  Nu het allemaal zo vredig en rustig is neem ik me voor om dit verder te trekken: als ik nu eens elke dag gedisciplineerd en braaf een klein beetje doe, dan zou het allemaal veel minder druk zijn. Periodes waarin het goed gaat gaan altijd gepaard met goede voornemens om het nooit meer anders te laten zijn. De Christelijke jan-met-de-pet snapt wat ik bedoel – niet? Als het goed gaat: we lezen dagelijks ons stukje uit Gods woord, we bidden dag en nacht, we zijn dankbaar en blij, we zetten ons in voor de mensen om ons heen – vreemden en bekenden, … Dan zal, mag en kan niets dit van ons afnemen! Totdat…

“Wist je dat in Nederland vrijwel elk gezin een Nederlandse vlag heeft? En dat de meesten zelfs een vlaggenstok en –houder voor hun voordeur hebben? Als een Nederlandse student geslaagd is voor de humaniora dan wordt de vlag gehesen en de schooltas aan de stok gehangen. Mensen (vaak onbekenden) die dat zien komen soms zomaar felicitaties of zelfs een envelopje geven.”

  Een goede vriend van mij, een Nederlander die in Leuven studeert, vertelde me dit en ik was er diep van onder de indruk. Ik ken niet een Belg die de nationale vlag op zolder heeft liggen, laat staan aan een stok voor de voordeur.

  Nu zit ik hier, een Belg tussen stuk voor stuk nationaliteitsbewuste Nederlanders. Het zet je aan het denken, in den vreemde leert men zijn vaderland kennen. De vriend waar ik het net over had heeft me een slinger met Belgische vlaggetjes gegeven die nu op m’n kamer hier in Leiden hangt, “omdat het een schande is dat Belgen niet eens hun eigen vlag in huis hebben.”

  Als Belg probeer ik tegemoet te komen aan de cultuur van het land waarin ik te gast ben. In Leuven ben ik een groot voorvechter van Nederlanders die zich aanpassen aan de Belgische cultuur. Nu ik zelf buitenlander ben zou het nogal hypocriet zijn om me daar zelf niet aan te houden. Maar tegelijkertijd wil ik ook duidelijk tonen dat ik Belg ben, op die manier ben ik hier in Nederland gaan houden van ons landje, heb ik België en haar inwoners beter leren kennen en kan ik gerust zeggen dat ik hier ‘Belg’ geworden ben.

  Kunnen wij als christenen – niet van de wereld, maar in de wereld – hetzelfde zeggen? Doen we moeite om ons hier tussen alle anderen extra te profileren en op te vallen in ons anders-zijn? Of houden we ons op de achtergrond zodat het niet opvalt dat we ergens anders thuis zijn, of dat zelfs niemand door heeft dát we er zijn?