sare'

Imisspingu.

Bazen içimde garip bir boşlukla birlikte taşan bir şeyler oluyor. Sanki birini özlemek sadece bir kişiyi değil, o kişiyle birlikte olduğum halimi de özlemekmiş gibi… Kalbim hem hafifliyor hem ağırlaşıyor aynı anda. İçime sığmayan o duygu, ne tam bir hüzün ne de mutluluk; daha çok, geçmişte bir yerde bırakılmış ama hâlâ benimle yaşayan bir anı gibi. Bir şeyler bitiyor ama bende bıraktığı his uzun süre susmuyor.

Belki bugun görmen gereken tek sey umut etmenin ücretsiz birsey olduğunu bilmektir. Artık bütün dünyan senin olsun, umut etmekten hic çekinmemem,cekinmemen dilegiyle.

Bazı anlar vardır, yaşanırken sıradan gelir ve fark edilmeden geçip gider, ama sonra bir fotoğraf karesinde yeniden karşına çıkar. O an bir duvar dolusu anıya dönüşür; gülüşler, sarılmalar, büyüyen yüzler… Zamanın ne kadar sessiz ama bir o kadar hızlı geçtiğini hatırlatır. Fotoğraflar sadece bir anı dondurmaz, aynı zamanda bir duyguyu saklar; o günkü kahkahayı, o anki huzuru, belki de fark etmeden yaşanan küçük mutlulukları… Geriye dönüp baktığında “ne çok şey yaşamışım” dersin ve anlarsın ki hayat sadece büyük anlardan ibaret değildir. Asıl anlam, o küçük karelerin içinde saklıdır. Belki bazı anlar geri gelmeyecek, ama hissettirdikleri hep kalacak; bir duvarda, bir albümde ya da kalbinin en sessiz yerinde… Ve iyi ki var fotoğraflar, çünkü unutmak insanın en kolay yaptığı şeyken, hatırlamak bazen sadece bir kareye bakar.

Bazen hayat, dışarıdan göründüğü kadar kolay olmuyor. İnsan gülerken bile içinde bir yorgunluk taşıyabiliyor. Kimse fark etmese de bazı günler sadece ayakta kalmaya çalışmak bile yeterince zor olabiliyor.