bulutları az geçince.

Şu satırları hala unutamıyorum

Ya çok seviyorum oğlum.

Seni de sikerim, o konuştuklarında sikerim. Benle konuşucan benle.

Seni içimde hissettim ben, en derinde. Kimsenin dokunamadığı bir yerlere dokundun sen, yüreğimi siper aldın her sözünde, farkında değildin belki ama her söylediğin sözde bir şeyler buluyordum ben, saçma sapan anlamlar yüklüyordum, bilemiyorum belki de benim anlamlarım yanlıştı, belki de ben kendimi kandırdım, biliyordum hatta, kanıyordum ben. Senin bir şey dediğin yoktu. Anladığım şeyler anlamak istediklerimdi sadece. Varlığını hissediyordum evet, hemde en derinde ama sonra birden yok oluyordun, her seferinde, her gidişinde biraz daha yaralanıyordum ben. Biraz daha parçalanıyordum. Kendime sorduğum sorularla baş başa kalıyordum. ”Varlığını bu denli hissettiğin biri nasıl olur da bir anda seni bırakır?” diyordum, belki isyandı bu, bilemiyorum. Ama evet her seferinde yalnız bıraktın beni. Görüyordum işte, hissediyordum. Varlığın yoktu artık, ben vardım, benim içimdekiler ve benim hesaplarım bir de o tarifi olmayan acı vardı. Artık varlığını hissetmiyordum ben. Sadece geceleri uyurken ve gözlerimi ilk açtığım zaman aklımda oluyordun. Evet emindim, varlığını yitirmiştim, sadece kendime sorular soruyordum. Seninle ilgili beni bırakıp gitmeyen tek şeyse acıydı. O acı beni asla bırakmadı. O acı beni en mutlu anlarımda bile yakaladı, kahkahalarımın ardına bir burukluk koydu hep, kimi zaman saklandı, kimi zaman buna gerek duymadı. Beni yiyen, içten içe bitiren sadece acı değildi, bir de aklımda o kahrolası soru vardı;