Münzevî

Erzurumlu İbrahim Hakkı Hazretleri’nin Şakir ve Zakir adında iki oğlu vardır. Zakir adı gibi sürekli hakkı zikirle meşgul salih bir evlattır. Şakir ise meyhaneden çıkmayan, ayık dolaşmayan biridir. Bir gün İbrahim Hakkı Hazretleri Zakir’i alır yanına birlikte bir yere gideceklerini söyler. Giderlerken meyhanenin önünde Zakir’e beklemesini söyler, içeri girer. Oğlu Şakir masa başında sızmıştır. Meyhaneciye, oğlunun ne kadar borcu olduğu sorar ve tüm borcu kapatır, Zakir❜le beraber yola devam ederler. Babasının çıkmasının ardından Şakir uyanır, borcunu ödeyip kalkacaktır. Meyhaneci "borcun yok, baban ödedi" dediğinde, müthiş biri hâya duygusu kaplar benliğini ve peşlerine düşer. İbrahim Hakkı Hazretleri ve Zakir bir uçurumun kenarındadır ve babası oğluna: Kırklar’dan biri vefat etti, atla, kırklara karışasın, der. Havada da otuzdokuz tane kuş dönmektedir. Zakir o ilme rağmen bir an tereddüt eder. Tam o anda Şakir, hakkını helal et baba, bismillah, der, atlar ve göğe, kırklara karışır. Zakir’in şaşkınlığı arasında, Erzurumlu İbrahim Hakkı Hazretleri meşhur sözünü söyler:

“Harâbat ehlini hor görme zâkir

İşte çiğnetmedi nâmûsunu, çiğnetmeyecek.

| Mehmet Âkif Ersoy |

Yalan söylediler bana,

Hep bir maske yüzlerde,

Merhamet, vicdan vs.

Hep "miş" gibi yaptılar,

Merhametli'ymiş gibi,

Vicdan var'mış gibi,

Ağla'mış, acı'mış gibi.

Değildi oysa, değildi.

Hakikat öyle değildi.

Rahmân'ın rahmeti,

Yüzlerden çekilmişti.

Dualar vardır! Gözsüz, dilsiz! Garipleri bulur...

Dualar vardır! Sinelerde, gözyaşında

Perdesiz...

Dualar vardır! Parasız, pulsuz! Adresi bulur...

Filistin gibiyim işte!

Bir yanım işgal edildi, diğer yanım direnişte...

Ey Yüce Râbbim!

Ey Yerin Göğün Sahibi Râbbim!

Benim kimseye karşı bir hükmüm yok. Ben aciz bir kulum.

Senin her şeye, her zerreye gücün yeter.

Sen bu ümmete merhamet ver. Acıma, şefkat duygusu ver.

Yazıklar olsun bize!