MukoFarmer

Bir kız var burda. Adı Çiçek. Çok ikonik ama annesiyle gelmiş kampa. Ama aklınız hemen bizim anadolunun bağrında olan analarımıza gitmesin. Çok rahat bir kadın. Anlayış ve tatlılık dolu benim gözlemlerim kadarıyla. Böyle bir anneye veya babaya sahip olabilmek için nelerimi vermezdim ki. Ama dedim ya işte hiç kimsenin hayatı mükemmel bir şekilde ilerlemez. İllaki her zaman bir taraflarımız bir şeylerden yoksundur. Çiçeğin de babası sıkıntılı. Alkolik bir adammış. Annesi ve babası boşanmış ve kız babasıyla sadece zorunlu olduğu için görüşüyor. Arada mecburiyetten oluşmuş bir kan bağı olduğu için. Baba travması benim en hassas olduğum konudur. Eğer karşı tarafla aynı yerden canınız yanıyorsa otomatik olarak bir yakınlık hissediyorsunuz. Çiçekle durumum tamamen bu. Dün gece çok fazla içtik ikimiz çok kalabalık bir ortamda. Hayatımdaki ikinci sarhoş anım falan. Anlatmayacağım şeyler anlattım, yapmayacağım şeyler yaptım, değişik değişik yetim esprileri falan. Çok saçmaydı her şey. Bence sarhoşluk anı aslında bilincin kapalı olduğu bir an değil. O an aslında belli şeyleri kontrol edebileceğini biliyorsun, istersen davranışlarını düzeltebileceğini de biliyorsun. Ama istemiyorsun. Sürekli kontrol halinde olmak insanlığını alıyor kişinin. O gece patladım işte bende. Bilmiyorum biraz da çevremin büyük etkisi vardı bu durumda. Biliyorum hiçbirimiz geçmişimizden kaçamayız ama ben çoğunlukla üstüne düşünerek yaşamayı tercih eden bir insan olmadım. Yeterince iyi hatırlayamadığım geçmişim bugünümü de zehir etsin istemiyorum. Ama şöyle bir durum var ki insanlar melankolikleşmeye hazır bekliyorlar. Ben de böyleyim, değilim diyemeyeceğim. Ama çevremde biri efkarlanmadığı sürece efkarlanmayı çok sevmiyorum. Çiçeğin bir sevgilisi var. İsmi Tunç. Anlaması zor değil ki ilişkileri toksikleşmeye başlamış. Mantıkla düşündüğün zaman bitmesi gerekiyor. Ama romantik ilişkilerde mantık hep geri planda kaldığı için ayrılık yorucu bir süreç haline gelir. Ama anlayamadığım bir durumda var. Aret... Aret'in abi ve ablası köyde görev aldıkları için bir haftalığına köye gelmiş öylesine. Anlayamadığınız anlatamadığınız durumlar olur ya. Tam olarak şu an oraya giriş yapıyorum. İnandığım bir şey var ki eğer birini gerçekten seviyorsan gözünün görebildiği herhangi başka birisi olmaz. Birinden etkilenemezsin, birinden bir şeyler bekleyemezsin. Eğer çiçekin şu an erkek arkadaşı olmasaydı Çiçek ve Aret'i couple ilan ederdim. İkisinin de birbirinden etkilendiğini gözlemleyebiliyorum. Aret'in ablası Çiçek'in annesiyle konuşmuş. Eğer böyle bir şey olacaksa bile bunu kardeşi için istemediğini söylemiş. Çiçek'e sebebini sorduğumda bilmediğini söyledi. Ama benim ufak tahminlerim var. Çiçek biraz problemlerini herkesin içerisinde açık açık anlatıyor. Babasından kaynaklı problemleri, sevgilisinden kaynaklı olanları vs. Burdan şunu anlayabiliriz ki, üçüncü göz olan ve olaylara mantıklı bakış açısıyla bakabilen herhangi bir insan kendisi ve en yakınları için sağlıklı ilişkiler ister ve diğer türlü bir tehlike sezdiği zaman buna engel olmak için elinden gelen her şeyi yapar. Ama tabii ki kızı da anlamak gerekiyor. Ailesinden özellikle babasından sevgi görmemiş tam tersi her zaman zarar görmüş bir kız çocuğunun asla sağlıklı ilişkiler kurmasını bekleyemezsiniz. Sadece aklımı karıştıran nokta ayrılırken hala sevdiğini söyleyerek ağlıyorsan nasıl bir başkasına da bir şeyler hissedebiliyorsun?

Hayat hepimize çok farklı kapılar açar. (Emin olmamakla beraber blogun başında söylüyorum ki belki bu blog biraz drama içerebilir.) Ama şöyle bir gerçek vardır ki hiçbirimiz açılan bu kapılardan tatmin olmayız. Her şeyin dört dörtlük olmasını bekleriz. Eğer eksik tarafımız herhangi birinde mükemmel bir şekilde işliyorsa tüm hayatımız başkalarına özenip belki de birazcık kıskanmakla geçer. Şimdi aranızda hayır ben kendi hayatımı ve kendimi çok seviyorum diyenler çıkabilir. Dürüst olalım arkadaşlar lütfen...

Volendam ve Zaanse Schans... İki kasaba hayal edin. Öyle yerler ki araba yakışmıyor resmen oraya ya. Olmamalı. İnsanları yöresel kıyafetle dolaşıyor. Ortamı cok farklı. Çok uzak benim yaşadığım o İstanbul'daki kaotik hayattan. Zaten genel olarak Amsterdam'ın hayatı, insanları çok farklı bizden. Hiçbir şey için aceleleri yok gibi sanki mesela. Hiçbir dertleri yokmuş gibi. Sakinler, huzurlular ve bence mutlular. İlk durak sabahtan Zaanse Schans'tı. İlk peynir fabrikasına gittim ve nasıl peynir üretildiğini dinledim. Adamlar her şeyden peynir yapmıslar. Pestolu, isli... hindistan cevizlisi bile var. Hepsini tek tek denedim. Birkaç tane eve götürmek için de aldım. İkinci yer olarak takunya dükkanını ziyaret ettim. Ve nasıl takunya yaptıklarını izledim. Hediyelik eşyaları alıp köyü en derinlerine kadar keşfettikten sonra ikinci durak olan Volendam'a doğru yola devam ettim. Voledam bir balıkçı kasabası. O yüzden gitmişken balıkta yedim tabii ki. Ben normalde deniz ürünleri çok sevmem. Ama balık sevmeyene balık sevdirir o derece bir şey. Bir de yanında Volendam'ın ünlü birasını denedim. Ya bu bira denen illeti bir türlü sevemedim. Orda denediğimde daha acıydı bir de bizimkine göre. Bana ekstra uymadı falan. Neyse hepsi tecrübe diyip yola devam edelim. Daha sonra ise tekrar Amsterdam'a geri döndüm. Girmedigim Anne Frank evi kalmıştı. Son olarak orayı da ziyaret ettim. Tabii bu tatil sürecinde biri Meksikalı, digeri Endonezyalı, beşi Türk olmak üzere arkadaşlar edindim, sohbetler ettim. Kim olduklarını bilmeden anlattım birilerine bir şeyleri. Umursamadan... Kaygılanmadan... Sonrası nolucak diye düşünmeden... Sonuç olarak her acıdan beni doyuran bir gezi oldu. Ne olursa olsun insan seyahat etmek için yasamalı. Maddi olan her şey gelip geçiyor. Geriye bir tek kalan yaşadıkların, anıların, o anıların içindeki insanlar, tattıgın yeni lezzetler kalıyor geriye. Ve ben bunlardan olabildiğince çok yaşamak istiyorum. Çok denemek istiyorum. Bazen her yerim adrenalin dolacak kadar çok korkmak, çok heyeacanlanmak istiyorum. Dopamini en derinlerinde hissedebilecek kadar mutlu olmak istiyorum. Ama hayır hayır. Gerçekler diğer türlü de olsa daha fazla üzülmek istemiyorum. Şimdi kendime teşekkür ediyorum. Tek başıma ortalama bir insanın çok üst seviyelerinde var olabildiğim için. Tek basıma mutlulugu en maks tepesinde hissedebildigim için.

Brugge... Oh my goş... Gerçek olmak için fazla güzelsin. Sokaklarına insan basmaya kıyamıyor. Resmen masal diyarı. Bir şehir bu kadar güzel olamaz. Uzun zamandır herhangi bir yerden bu kadar etkilendiğini hatırlamıyorum. Orda yaşayan insan yaşlanmaz diyorum ben. Abartmıyorum.. Dünyanın en iyi cikolatacısından çikolata aldım yedim. İçtiğim sıcak çikolatadan sonra mide fesadı falan geçirdim. Eminim ki gerçekten o çikolatalar dünyanın her bir yanına dağılsa obezite bu kadar fazla olmaz dünyada. Bizim yediğimiz çikolataların biri tam olarak tatmin etmediği için hep normal orandan daha fazla yiyoruz. Fakat ordaki has çikolata öyle değil. Hem inanılmaz lezzetli. Hem inanılmaz yoğunlukta. İçtiğim sıcak cikolatanın adı da death bu chocolate'dı. Adından anlamalıydım zaten aslında bir şeyleri. İçtikten sonra midem uzun bir süre kendine gelemedi. Uzun bir süre cikolataya tövbe etmiştim aslında. Ama tabii iki saat sonra Brüksel'de waffle yedim djdjdjdjd. Brüksel Brüj'e hiç benzemiyor. Orası tam olarak bir başkent. İnşası, mimarisi her şeyiyle. Ama bir meydanı var ki dillere destan. Dünyanın en güzel meydanı olarak kabul ediliyormuş zaten. Hakkı var yemin ederim. Fazla fazla estetik akıyor her binasından. Özellikle akşam görünüşü, o ışıklandırması... İnsanın göz zevkini inanılmaz derecede doyuruyor. O ünlü Belçika waffleını denedim tabi. Bu arada hiç bizdeki gibi üstüne muz çilek çeşit çeşit çikolata falan koymuyorlar. Waffle ekmeğini sade yiyen bile var. Bende bir tek çikolata (ki cikolatayı da ultra bol koymuyorlar zaten aman zaten koymasınlar) ve bir top vanilyalı dondurma koydurdum. Dondurma da cikolatayı biraz bastırsın diye. Ki ben bir tepsi baklavayı tek oturuşta yiyebilecek kapasitede bir insanım derken bir waffle da kesildim. Manyak bir şey bu ya. Bulandan Allah razı olsun. Derken Belçika turunu da tamamlayıp Amsterdam'a geri döndüm.

Gittiğimiz yer neresi olursa olsun, iyi ya da kötü belli yaşanmışlıklar belli anılar kalır arkada. Yeni bir seyahate daha çıktım... Yeni anılar oluşturabilmek için kendime. Yolculuk Amsterdam'a. Uçak inip otele yerleştikten sonra saat biraz geçe doğru yaklaşmıştı. Normalde o ülkenin hattını daha havaalanına iner inmez alırken bu sefer grubun diğer üyelerini beklemem gerektiği için havaalanında bunun için bir vaktim yoktu. Daha sonra otele geçtik. Fakat otel tam merkez kısmında yer almadığı için kart alabilecegim kolayca bir yer bulamadım. Aslında tam olarak turla gelmedim. Tur ama sadece öğrenciler için. Seni getirip o ülkeye bırakıyorlar gibi bir şey aslında. Çok mantıklı bence. Sadece üniversite ögrencileri katılabildiği için hem başka okullardan olan yaştaşlarımla tanışma fırsatımda oluyordu. Fakat benim grubumda maşallah herkes couple olarak gelmiş. Bir de öyle soğuklarki. Birkaç tane koçlu falan var aralarında. Ablamın abimin adını bile öğrenemedim daha. Ne denir bilemedim yani. Ama bizden bir gün sonra bir ekip daha geldi ve orda çok tatlı insanlarla tanışıp arkadaş oldum. İlk gün tek başıma Amsterdam'ı şöyle bir turlamak için dışarı çıktım. Benim telefonun şarjı hep ihtiyacım olduğu anda biter zaten. Metroyu kullanmayıp akşamın 12 sinde tek yürüme kararı aldım otele kadar. Suç oranının en düşük olduğu ülkelerden biri, ne olabilir maks mentalitesindeyim. Gerçi her şeyin legal olduğu bir ülkede suç oranının fazla olması hiç mantıklı olmazdı. Yol tam olarak 57 dk. Açtım Google haritaları. Son 25 dk sinde şarjım bitmesin mi. Etrafımda metro istasyonu falan da yok. Saatte geç zaten. Neyse dümdüz yürümeye devam ettim. Sonra biriyle karşılaştım. Gidip otelimin adını ve rica etsem otelin konumuna benim için bakıp bakamayacağını sordum. Baktı, yaklaş 20 dk yürüme mesafesi vardı. Ve o yolu benle yürüyebilecegini söyledi... İyi bir insana benziyordu, bir şey demedim. Havadan sudan sohbet ede ede hiçbir şey olmadan beni oteline kadar bıraktı sağolsun. İyi bir tatil dileyip gitti. Yeminle yaşlıların dediği gibi dünya dönüyorsa hala bu iyi insanların hatrına dönüyor. Ama biraz götüm kormadı değil. Daha ilk günden tanımadığım bir adamın peşine takılıp gittiğimde. Ertesi gün erkenden uyanıp Amsterdam'ı gezmeye başladım. Bisiklet kiraladım, müzelere gittim, kanal turu yaptım. Patatesin yedim trüflü mayonezli. Mükemmel bir sostu. Cookiesini denedim. Hayatımda bu kadar güzel bir şey yemedim. Hoş, hiçbir şeyi yemek için hayatımda bu kadar sıra beklemedim ama neyse. Değdi sonuçta. Hollanda'da çok fazla Türk var btw. Zaten nüfusun yüzde iki buçuk gibi bir oranı Türk'müş. Aq bu arada ben kapıdan geçerken baktı Türk'üm milyon tane soru sordu. Utanmasam ellerimi ayaklarımı açıp yemin ederim kalmıycam polis abi, okulum var evim var dönücem diye yemin edicektim. Her neyse flashback yapmaktan vazgeçip Amsterdam gezime döneyim. In Brugge filmini izlediniz mi bilmem ama orda oynayan cüceyle yan yana bisikletle kırmızı ışıkta bekledim kkdkdkdkd. Yolda yürürken az kalsın Deniz Baysal'la çarpışıyordum falan kdkdkdkd. Değişik anlardı. Ay bir de saclarım sarıya boyalı olduğu için Türk oldugumu düsünmüyor kimse zaten. Akşamına red light sokağına girmişim yanlışlıkla. Girmez olaydım. Yemin edicektim orda. Yeminle eskort değilim yanlışlıkla geldim diye jdjdjsj. Tuhaf tuhaf bakışlar.

Ben Niğdeliyim. Kapadokya'nın kültürü öyle çok uzak gelmez bana o yüzden. Ama farklılıklar var elbette. Bir kere burası çok turist aldıgı icin medeniyet diye nitelendirdiğimiz şey burda Niğde'ye göre çok daha fazla.

Hava soğuk, ev soğuk, duş aldığım su soğuk. Nerde ısınsın bu gariban. Saraybosna'da kaldığım ev gayet güzeldi, sıcacıktı. Fakat Mostar'da kaldığım evde donuyordum. Evde ısıtıcı yok, duştan da soğuk su akıyor. Hava da buz gibi zaten. Zatürre olmayayım diye dua ettim sadece. Hayır bir de ev sahibi o kadar tatlı bir adam ki şikayetlerimi de söyleyemedim. Her neyse dişimi sıka sıka kaldım iki gece. Son gün duş bile almadan çıktım evden. Her şeyin dönüşü hep sıkıntılı olmuştur zaten benim için. Cebimde son kırk kıyam kalmıştım. Onu da taksiye verip bu mevzuyu kapatacaktım. Mostar'dan Saraybosna'ya geldim. Taksiye bindim. Hayattaki en büyük mutluluk bazen taksicinin senden 40 değil de 30 kıyam alması ve sonrasında gelişenlerdir. Havaalanına geldim. Btw benim hemen dönüşte bir fizik bir de matematik vizem var. Bense onları amaan bir daha ne zmn 19 yaşında Bosna'ya gideceğim mentalitesiyle salıp tatile çıkmışım. Bir de duydum ki İstanbul'da hava kötüymüş. Uçaklar durmadan iptal oluyor ya da erteleniyor. Ben gelirken mis gibi açan hava ben dönerken boka sarmış. Bir taraftan korkuyorum tabii. Zaten çalışmamışım ama girememek ekstra sıkıntı. Bunun hesabını kim verecek sonrasında. Hyr sıkıntı cepte beş kuruş para da yok. Ben tutuşmaya başladım. İşte taksici abinin almadığı o on kıyamla sandwich alıp karnımı doyurdum. İki buçuk saat roter yapmasının ardından canım pegasusumun uçagı havaalanına geldi. Zaten Saraybosnada'dan on ucak kalkıyorsa dokuzu Türkiye'ye gidiyor. Bosna turizmi Türkler sayesinde yürütüyor. Her neyse düşe kalka geldim Türkiye'ye. İndim Sabiha'ya. Ohoooo... Daha yolu yarılamadık bile. Kim gidecek şimdi Koç'a. Her neyse bir şekilde geldim Hacıosman'a. Otobüsler bitmiş tabii. Saat gecenin on ikisi. Taksiye bindim. Koça geldim. Benim şarj bitmiş. Bir de aksi gibi benim kartta hicbir zaman para bulunmaz, hepsini düşük riskli fonlara çevirip günlük fon bozdurarak hayatımı idame ettiririm. Nakit param zaten yıllardır olmaz. Koçun içinde resmen hiçbir yerde nakit para geçmediği için. Taksiyi de kredi kartıyla öderim diye düşünüyorum. Koça geldik, abi demesin mi benim pos cihazının kağıdı bitmiş diye. E bende de nakit para yok. İnip çekiym desem kartta da para yok. İçimden dedim neyse gidip telefonu şarja takayım acılsın fonu bozdurup para çekip abiye vereyim. Bavulumu da abinin yanında bıraktım ki kaçtı gibi düşünmesin diye jdjdkdkd. Odaya geldim telefonu taktım ama aksi gibi telefonun acılmayacağı tuttu. Karşı odamda Sueda diye bir arkadaş kalıyor benim. Gecenin birinde kapısına dayandım. Aha torbacı geldi diye diye kapıyı actı. Ama onda da nakit yok. Sonra koridorda bulduğum hiç tanımadığım bir kızdan 200 lira alıp taksiciye parayı verip mevzuyu kapadım. Ama bu nakitsizlikten benim başım hep belaya giriyor. Bir türlü akıllanıp nakit taşımaya başlayamadım. Adrenalin seviyorum naparsınız.

Üzerinden birkaç ay geçtiği için sadece en çok hatırladığım anıları yazacağım buraya. Havaalanına ilk indiğimde şehir merkezine gitmem gerekiyordu. Airbnb yaptığım ev ordaydı. Ama taksiciler bizim Türklerden daha kazıkçı. Manyaklar on dakikalık yola kırk kıyam istiyorlar. Bu Türk parasıyla altı yüz liradan daha fazlaya denk geliyor. Neyse iki adamla anlaştım taksiye beraber bindik, taksi parasını üçe böldük. O kadar para vereceğime tek başıma beş km yol yürümeye razıydım. Hoş! O parayı dönerken verdim ama hadi neyse.

Aylar sonra yayınlıyorum aslında bu blogu. Oysa Bosna'ya gideli aylar oldu. Normalde yazmaktan vazgeçmiştim. Ama ben anılarımın kaybolmaması adına yazacağım. Bence insanın kendini en iyi keşfetmesinin, kendi potansiyelinin farkına varmasının yolu tek başına tatile çıkmasıdır. Hoş! Ben bunu bir defa yaptıktan sonra tüm tatillere tek başıma çıkmak isteyeceğimi nerden bilebilirdim. Bu iyi mi kötü mü tartışılır. Ama bana göre mükemmel bir şey. Eskiden bir yere gidebilmek için birilerinin benimle gelmesinin zorunlu olduğunu düşünürdüm. Eğer onlar gelmiyorsa da gitmekten vazgeçerdim. Ne kadar aptalmışım! Ve şöyle bir durum var ki, benim çevremdekiler için bir yerlere seyahat etmek, yeni yerler görmek hiçbir zaman para harcamak için öncelik meselesi olmadı. Gerçi öğrenci milleti fakir olur. Onlar napsın bir gidiş uçak biletinin üç hin lira olduğu şu dönemde. Normalde Bosna'ya gitmek için de bir arkadaşımla anlaşmıştık aslında. Her şeyin ayarlamasını da yapmıştık. Ama sonra belli sebeplerden ötürü o gelmekten vazgeçti. Onun gelmemesi beni başta biraz tırstırsa da ben güçlü bir kızdım 💪. Gideceğimden ailemin haberi yoktu. Gerçi onlar gitme dese gitmekten vazgeçecek bir yapım da yokki. Bu başına buyurganlığımla ben daha neler yapacaktım. Havaalanında annemi arayıp "anne ben Bosna'ya gidiyorum" dedim. Bizimkiler Niğde'nin Melendiz tarafının köylerinden birinde hayata gelmişler. Annem... Doğduğundan beri doğru düzgün çıkmamış o köyden. Nerden bilsin Bosna'yı. Okuma yazması da yok. "Başka bir ülkeye gidiyorum" dedim. Kimle gidiyorsun diye sordu. Tek gittiğimi duyunca cingar çıkardı. O zamanda İsrail-Lübnan savaşı var. Oraya falan bağladı konuyu. Alem bu kadın yemin ederim. Ablamsa apayrı bir konu. Konuşuyoruz, bana diyor gece senin hakkında kötü kötü rüyalar gördüm, içimde bir sıkıntı var. Hayır arkadaş! Sanki Şırnak'a komando olarak gidiyorum. Bu neyin telaşı. Neyse ne ya. Arada sınırları aşmak gerekiyordu. Ben Tunus'ta yaşamışım bir buçuk ay şurdaki Balkan ülkesine mı gidemeyecektim. Yav yemin ederim aileyi bir kenara koydum. Yolculuk insana illallah dedirtecek cinsten. Koç'tan Bosna'ya gitmek beş saat sürdü. Üç saatte Sabiha'ya iki saatte Bosna'ya gittim. Yok böyle bir matematik. Neyse atladım uçağa, indim Saraybosna havaalanına...

Yine uğradığımız bir taciz olayı daha... Adada gençlik merkezi diye bir yerde kalıyorduk. Dört kız bir odada, Arca'yla Başar'da farklı odalarda kalıyordu. Bu sayede arkadaşlarımız gelip gittikçe erkeklerin odasında kalabiliyordu. Fakat yine bir taciz olayı loading tabii ki. Yan tarafımızda dört polis vardı. TDK tanımına göre polis; kentte kamu düzenini, huzur ve güvenliği sağlamakla görevli kişi. Fakat bu adamlar huzursuzluk çıkarmak için doğmuslar. Body shaming yapmak istemiyorum ama hepsi de öküz gibiler. Her akşam içip içip sürekli ayyaş gibi geziyorlar ortalıkta. Yanlarından her geçmem de ısrarla selam veriyorlardı ve ben ısrarla sesimi çıkartmıyordum. Bizim kızları kenara çekip evli misin, müslüman mısın gibi sorular sorup; çok güzelsin, seksisin gibi ithamlar da bulunuyorlamış. Hatta arkadaşlarımıza bakire olup olmadığımızı bile sormuşlar. Gel de öldürme. Ben zaten bu söylediklerini duyduğum zaman inanılmaz öfkelendim ve kaldığımız yeri değistirmelerini talep ettim. Onlar düşünüyor ki beni seçebilirler, istedikleri kadını elde edebilirler. Hayır abi. Sen beni seçemezsin, fiziksel veya sözlü taciz edemezsin, kişisel alanıma müdahale edemezsin, o erkeklik nefsini benim vücudumla ben istemediğim müddetçe doyuramazsın. Ayy yazarken bile sinirlendim. Allah'ın belaları. O yüzden burda hep gittiğimiz raid cafe diye bir yer var. Oranın sahipleri ve çalışanları inanılmaz tatlı insanlar. Sahibinin kızı Lina'yla da arkadaş olduk. Kafelerinin üstü otel olarak kullanılıyor. Sağolsunlar durumu anladıktan sonra bizim gençlik merkezine yalnız dönmemize izin bile vermediler ve eşyalarımızı toplayıp otele geçiş yaptık.

Hayatımız boyunca ırkçılıktan şikayet ederiz. Çoğu kişiye bundan bahsedildiği zaman "hayır ben ırkçı değilim" diyerek bunu reddeder. Ama ne olursa olsun hepimizin içerisinde bir yerlerde olduğunu biliyorum. Dünya resmen ırkların birbirini aşağılaması üzerine kurulmuş. Avrupalılar, Türkleri; Türkler, Arapları; Araplar, Afrikalıları... Burdakilerle konuşup Türkler hakkında ne düşünüyorsunuz, ne biliyorsunuz diye sorduğum zaman, genelde Türklerin hiç misafirperver olmadıklarını ve onları istemediklerini söylüyorlar. İtiraz edemiyorum, biliyorum ki haklılar. Bazılarının bizi görünce fikirleri değişti ama bu durum gerçeği değiştirmez. Aslında bu şikayetlerine rağmen kendileri de öyleler. Tunus'ta özellikle Sfax'ta pek çok Afrikalı siyahiler var. Genel amaçları Sfax'tan Kerkennah Adasına, ordan da İtalya'ya gitmekmiş. İtalya Tunus'a bunu engellemesi gerektiğini söylemiş. Tunus'ta bunu engelleyecek parası olmadığını belirtince İtalya bu konuda Tunus'a sürekli para öder hale gelmiş. Polis baskısı yüzünden adamlar Sfax'ın dışarısına bile çıkamıyorlar. Her gün belediyenin onlar icin dağıttığı ekmek kuyruğunu bekliyorlar. Evsizler. Arkadaşlarım pek çok hastalık taşıdıklarını da söylüyorlar. Bunların haricinde sorguluyorum; bu insanlar ne için yaşıyorlar, hayat amaçları ne, bu durum böyle böyle nereye kadar gidecek? Dünya çok adaletsiz bir yer, bunu bir kere daha anlıyorum. O insanın benden veya bir Amerikalıdan hiçbir farkı yok aslında. Ama coğrafya kaderdir diye lanet olası bir gerçek var. Ve bazen o kaderi değistirmek için yapılacak hiçbir şey yok

Kaderimize karşı geliriz çoğu zaman. Başımıza bir şey geldiği zaman bu dünyanın yükünü bir tek biz yükleniyormuşuz gibi veryansın etmeye başlarız. Şükretmeyi bilmeyiz örneğin. Yemek yiyebilmenin, temiz suya ulaşabilmenin ne büyük bir lütuf olduğundan bihaberizdir. Boş yere duyar kasma, yıl olmuş 2023 diyenleriniz olabilir belki. Onlara da saygım var. Bugün Kerkennah'tan Mahdiya'ya giderken yolda şahit olduklarım... Ellerinde şişelerle su bulmak uğruna yola çıkanları gördüm, su şişesini göstererek arabaları durdurmaya çalışanları. Televizyonda gördüğüm, haberlerde işittiğim o hikayelere bizzat tanık oldum. Hepimizin insanlığını sorgulamaya başladım o an. İnsanoğlu olarak ne kadar bencil yaratıklarız. Birileri bir yerlerde yardım beklerken, başımızı nasıl yastığa koyabiliyoruz. Hep daha fazlası olsun diye nasıl hırslanabiliyoruz. Kendimden, vicdanımdan soğumaya başlıyorum sanırım.