Kendime yetebildiğim kadarım

— örümcek vinç (via unlubiryazar)

Buradayım. Yeniden. Ama eskisi gibi değil. Biraz saçlarım uzadı, biraz zayıfladım, biraz yaşlandım. Çokça düşündüm, çokça denedim, çokça olmadı. Yoruldum. Çok…

Ne yeni bir sayfa açmaya geldim ne de kaldığım yerden devam etmeye. Tek bildiğim/yapabildiğim yazmak. Okunmak için değil. Kendimden-ruhumdan- sıyrılabilmek için.

—

Oğuz Atay

Demek istediğim üç beş bir şey var.

Ben hayatımda hiç şanslı biri olmadım.Nasıl bir şey olduğunu hiç bilmiyorum.Her şeyi çabalayarak elde ettim.Yani tesadüfen benim olan bir şeyim olmadı.İnsanlara çok fazla güvendim.Kalın kalın duvarlar ördüm.Biri gelip o duvarları yıktı.Daha duvarlar tam yıkılmadan çekip gitti.Yıkılan duvarlar tekrardan daha kalın bir şekilde örülmeye başlandı.İnsanların hep elinin altında ihtiyaç malzemesi gibi bulundum.Ne zaman bir şey olsa “O zaten hep burada,yine gelir” cümlesindeki o oldum.Mutlu olduğum zamanlar çok nadir.Mesela insanlar kahkaha atarken onları çok kıskanırım.Bu akşam barda arkadaşımın sevgilisi geldi,sarıldılar.Tam karşımda oturup gülüştüler.Ben uğradığım ihaneti daha sindiremezken..Hayatımın en güzel yaşındayım.Ve ben baharın gelişinde düşünmemem gereken şeyleri düşünüyorum.Şimdi biri bana çıkıp dese ‘her şey güzel olacak’ diye “kimi kandırıyoruz?” derim.