უბრალოდ მდგმური

“დახატულს გავს, არა?!” - ლომის მთიდან წინ გადაშლილ ჩამწკრივებულ მთებს გამცქერალს ჩამესმის ჩემი მეგობრის სიტყვები.კი, ნამდვილად დახატულს გავს ბორჯომ-ხარაგაულის ეროვნული პარკი. აი, ისეთად დახატულს, თვალს კი არა მხოლოდ, გულს, სულს და მთელს არსებას რომ გიტკბობს ერთიანად.. ისეთ ნახატს, შინ დაბრუნებულს მკაფიო შთაბეჭდილებებად რომ მოგყვება თან:..თვალებს ვხუჭავ და შემოდგომის მზის სხივებთან მოთამაშე წიწვოვან ტყეში შერეულ გაყვითლებულ, ხანაც გაწითლებულ ხეებს ვხედავ. ვხედავ შემოდგომისფერი ფოთლებით მოქარგულ ბილიკებს, ჩემს ფეხქვეშ სასიამოვნოდ რომ გაუდით ხრაშა-ხრუში.ვხედავ ბუმბერაზ ხეებს, თავი ცამდე რომ მიუწვდენიათ, როგორ მედიდურად ჩამომყურებენ ბილიკზე მიმავალს და აღფრთოვანებასთან ერთად, საოცარი სიპატარავის შეგრძნებას მიტოვებენ.ვხედავ, ჰაერში მოფარფატე ფერად ფოთლებს, ნელ-ნელა როგორ ტოვებენ ხეებს და წიწვებზე ეფინებიან ნაძვებს, თითქოს მომაკვდავთ სურთ კიდევ ერთხელ დაამშვენონ დედამიწა..ვხედავ მონატრებულ, ოცნებად ქცეულ, ვარსკვლავებით მოჭედილ, კამკამა, უღრუბლო ცას, რომელიც კოცონით განათებულ ლომის მთის ტურისტულ თავშესაფართან და ფერად-ფერად კარვებთან ერთად შთამბეჭდავ სანახაობას ქმნის..ამ ბუნებაზე სურათებით შეყვარებულს, როგორც იქნა, პირადად გაცნობის საშუალებაც მომეცა. ჰო და, კიდევ ერთხელ და უკვე მერამდენედ დავრწმუნდი, რომ ერთი გასაოცარი თვისება აქვს ამ ჩვენს ბუნებას - ჯერ შორიდან გხიბლავს, ბევრ მოლოდინსაც შეგიქმნის წინასწარ, იმდენს იზამს, თავისთანაც აუცილებლად მიგიყვანს და არც არასდროს გაგიცრუებს შექმნილ მოლოდინებს - ყოველთვის მოწოდების სიმაღლეზეა!ამ ორდღიანი გალაშქრებიდან უკან დაბრუნებულს, ჩვეულ სევდასთან ერთად, ის სასიამოვნო შეგრძნებაც გამომყვა, რომ ბორჯომ-ხარაგაულის ეროვნული პარკი დახუნძლულია ასეთი ბილიკებით და ხედებით, რაც იქ კიდევ არაერთხელ დაბრუნების ბევრ მიზეზს იძლევა..

მე ლაგოდეხში დავიბადე, მაგრამ მაშინ იმ პატარა გოგონამ სულ არ იცოდა, რომ იქვე, იმ ტყის მაღლა, სადაც ბავშვობაში მდინარეში ჭყუმპალაობდა და გაზაფხულზე ენძელასა და იას საკრეფად მიდიოდა, არსებობდა ადგილი, რომელიც ბევრი წლის მერე გონებასა და გულში ღრმად ჩაბეჭდილი კადრებითა და ემოციებით აავსებდა. ბევრი არა, მხოლოდ სამი დღე გავატარე ლაგოდეხის დაცულ ტერიტორიებზე, მაგრამ უკან იმდენი და ისეთი სიმძაფრის ემოციით დავბრუნდი, რომ დაუფიქრებლად გავცვლი ამ 3 დღეს უამრავ სხვა დღეზე ერთად. არც ისე მარტივი გზა ბევრი აღმართითა და იმდენივე დაღმართით ხან ვაი-თ და ხან ვუი-თ გავიარე(თ), მაგრამ ყოველ ნაბიჯზე ვგრძნობდი უდიდეს სიხარულს, რომ როგორც იქნა დიდი ხნის ოცნების ასრულების გზაზე მივაბიჯებდი..ყოველ ნაბიჯზე მქონდა კიდევ უფრო დიდი, სასწაული სიამაყის შეგრძნება, რომ ყველაფერს რასაც ვხედავდი ჩემი სამშობლო და მეტიც, ჩემი საკუთარი მხარე მთავაზობდა. ბევრჯერ მქონდა მოსმენილი იმ ადამიანების შთაბეჭდილებები, რომლებსაც შავი კლდეების ტბა და მთლიანად, ეს ტურისტული ბილიკი ენახათ, ბევრი სურათიც მქონდა ნანახი და ბევრი მოლოდინითაც დავადექი მეც გზას. რაღა დაგიმალოთ და გულში ოდნავ შიშიც მქონდა, ვაითუ ეს წინასწარი მოლოდინები იმდენად დიდი არ მქონდეს, რომ რეალობა ვერ გაუტოლდეს მეთქი, მაგრამ სულ ტყუილად..იმდენად მრავალფეროვანი, მსუყე, თვალწარმტაცი და საინტერესო იყო მთელი გზა და ის ტბები, რაც ზემოთ ვიხილეთ, რომ ჩემს ბუმბერაზ მოლოდინებს არამცთუ გაუტოლდა, მარტივად - გადააჭარბა.ჩემი და მთის სიყვარულის ამბის შესახებ ყველამ, ვინც მიცნობს, იცის.. ჩემი ემოციურობის ამბავიც არ არის უცხო, ჰოდა ყოველ ჯერზე როცა მთიდან ვბრუნდები მინდა სულ ვილაპარაკო და ემოციებად დავიღვარო, მაგრამ ეს ფორმატი და ჩემი წერის უნარები ამის საშულებას არ მაძლევს.. ვერც სურათები ასახავს იმას, რაც იქ დაგხვდებათ და მითუმეტეს ვერც იმ შეგრძნებებს. ამიტომაც უბრალოდ სიტყვაზე მენდეთ - აუცილებლად მოიკრიფეთ ნებისყოფა, მოუხმეთ ბუნების სიყვარულს და დაადექით შავი კლდეების ტბის ბილიკს ..