Ήταν από εκείνα τα σχεδόν συννεφιασμένα, σχεδόν ηλιόλουστα πρωινά. Την είδα εκεί, στεκούμενη σε εκείνο το πεζούλι που χτυπούσε ο ήλιος. Με κοιτούσε, το ήξερα. Μπορούσα να νιώσω το χαμόγελό της στη πλάτη μου. Μόλις την κοίταξα, κοίταξε αλλού, κοίταξα κι εγώ αλλού.
Τη βρήκα ένα σαββατόβραδο έξω από εκείνο το τρομαχτικά μικρό μπαράκι με εκείνη την χαζή για εμένα μουσική. Πήγαινε για τη παρέα και μετά απλώς καθόταν έξω και κοιτούσε τη θάλασσα, τον κόσμο, το φεγγάρι. Το έβρισκα ηλίθιο. Αλλά εκείνο το βράδυ το είχα κάνει κι εγώ. Κοιταχτήκαμε, και με χαιρέτησε με ένα αμυδρό, συγκρατημένο χαμόγελο. Την πλησίασα και τότε έσκασαν σαν πυροτέχνημα οι γωνίες των χειλιών της. Ήταν ότι πιο γλυκό είχα δει εκείνο το Σάββατο, μέσα σε ένα χάος.
Ένα άλλο σαββατόβραδο αργά, την είχα πάρει τηλέφωνο πιωμένος, σχεδόν χαμένος. Η φωνή της γιατρικό, γλυκιά, σχεδόν ήθελα να υποκύψω σε αυτή τη ζεστασιά. Ζήτησε να με δει, αρνήθηκα κατηγορηματικά, επέμεινε σε σημείο που τότε μου φάνηκε αγενές. Η φωνή της ψύχρανε, συγκρατημένα για άλλη μια φορά.
Στιγμές μικρές, ελάχιστες όμως για να μπορέσω να της ανοίξω το ‘είναι’ μου. Δε μπορούσα να νιώσω όπως ένιωθε εκείνη.
Τελικά, ένα απόγευμα μπήκαμε στο ίδιο μικρό αστικό, και αυτό που αντίκρισα δεν ήταν εκείνη η κόκκινη, στοργική της αύρα. Είδα έναν χειμώνα, άκρως αντιφατικό. Το ήξερα, το δικαιολόγησα, εγώ έφταιξα. Κάθισα πίσω από εκείνη, η διαδρομή απελπιστικά αργή.
Αυτό που δε περίμενα, ήταν να βγει πριν καν τα μισά της διαδρομής κρύβοντας το πρόσωπό της. Έτρεξα μαζί της, και τότε το είδα.
Τη ρώτησα γιατί κλαίει, δεν μου απάντησε, απλώς προσπαθούσε να κερδίσει τον έλεγχο του εαυτού της, έμοιαζε σα να πνίγεται.
«Θυμάσαι πόσο περίεργο σου φαινόταν ότι σε αγκάλιαζα τόσο πολύ;» είπε
Απόρησα με αυτή την ερώτηση, σχεδόν με νευρίασε το πόσο άκυρη ήταν.
«Ο άνθρωπος, σε στιγμές ταραχής, σύγχυσης, θλίψης, έχει ανάγκη κάτι να τον σφίξει. Το νευρικό του σύστημα θα νιώσει αυτό το σφίξιμο και θα το μεταφράσει ως μία ασπίδα προστασίας, θα νιώσει τη ζεστασιά, και σιγά σιγά θα πάψει να αναπαράγει αδρεναλίνη. Όσο πιο πολύ σφίγγεις και για αρκετή ώρα, ο ταραγμένος άνθρωπος θα ηρεμήσει. Αυτό το σφίξιμο, είναι αυτό που λέμε ως αγκαλιά, είναι ο λόγος που τόσο απεγνωσμένα ήθελα να σε αγκαλιάζω. Πάντα ήσουν κατά βάθος φουρτουνιασμένος, ανήσυχος… Ήθελα, ήθελα να σε ηρεμώ…»
Απλώς την κοιτούσα, μη ξέροντας τι να κάνω και τι να απαντήσω πάνω σε αυτό. Απλώς κοιτούσα τα υγρά της μάτια και τα σφιγμένα της δάχτυλα, να κρατάνε τη τσάντα της. Αυτή η σιωπή κρατούσε τόσο πολύ. Κεραυνοί άρχισαν να ηχούν. Έκλεισε τα μάτια της βουρκώνοντας και κούνησε το κεφάλι της απογοητευμένα.
Και ξαφνικά το κρύο ήταν πολύ πιο δυνατό, ο αέρας ανυπόφορα ψυχρός, και ο θόρυβος της καρδιάς μου διαπεραστικός.
Την άρπαξα και την αγκάλιασα, όσο πιο σφιχτά μπορούσα. Η πλάτη της έτρεμε. Χαμογέλασα αμυδρά.
Και ήξερα πως χαμογέλασε και εκείνη, με τα δάκρυά της να γεμίζουν τα μαγουλά της. Ένιωθα την ζεστασιά της, τόσο δυνατή. Ρούφηξε τη μύτη της και η φωνή της έγινε ένας απαλός ψίθυρος.
«Δεν μπορώ να προσποιούμαι, δε μπορώ, δε μπορώ..»
Μακάρι να μπορούσα να πω κι εγώ το ίδιο. Το ήξερε, το ήξερε καλά. Έφυγε από την αγκαλιά μου αργά, και έτρεξε σαν άνεμος, η πλάτη της χάθηκε μέσα στη νεροποντή που μόλις είχε ξεκινήσει.
Μακάρι να ήξερε πόσο δεν ήθελα να γίνει αυτό.
Εμπνευσμένο από το τραγούδι «Can’t Pretend» του Tom Odell και ένα βαρύ παράπονο.
origamiaround
romaincrisis
tangentwithtanner
kianamaiart
prguitarman
2087
