samobójcy to tchórze

Prywatne życie Pana Piotra również było sztuką. Używał sformułowań których masa nie rozumiała, bo były zbyt przepełnione artyzmem. Był przez to sam, wśród komórek współczesności. Miewał tego dość, więc często siadał nad jeziorem obserwując wodę, która wydawała mu się nazbyt ludzka, czuł się w ten sposób częścią szarego społeczeństwa. Raz pewna roślina zapytała go dlaczego jest cicho, skoro jest tak wyjątkowy. Piotr westchnął tylko obracając się do nieodbijającego lustra. Zrozumiał wtedy, że jest jedynym człowiekiem na świecie

Przyszła do mnie dusza. Nie widziałam jej, choć czułam, że tu jest. Bardzo chciała zostać wzięta do serca bo z niemiłości stała się przeźroczysta. Nie chciała jednak wejść do mojego. Chciała dać mi odczuć, że będę następną szybą niewidzialną. Moje uczucia wchłoniły kolor mojej własnej duszy - dawno barwnej, kolorowej, otwartej

Dopuściłam do niego boskość, którą obywatele państwa demokratycznego nazywali przeklętą. Nie była ona prosta. Skomplikowana i niepozorna. Była prawdziwa niczym realizm świata stworzonego na podstawie świeckości.

Na planecie Ziemia trwała wieczna wojna. Walczyły strony jasno-ciemne. Jasne poczęte ze słońca, uśmiechnięte, bogate, piękne, ciepłe, przyjazne i przyjemne. Zostały zesłane by prowadzić sukces, jednak tak zapatrzone w swoje zadanie, unikały wartości człowieczeństwa. Zabijały więc i poświęcały w imię swojego celu. Tworzyły przyjaciół by tego samego dnia podać ich na kolacyjnym talerzu. Strony ciemne natomiast pozbawione były uroczego promyka stron jasnych. Były przygnębione i patrzyły na wszystko z niewyjaśnionym, ostrożnym i często zbędnym dystansem. Ich powód obecności na ziemii to umoralnienie. Jednak po przybyciu na świat teorii antropocentrycznej zobaczyły, że nie zło będzie zwalczane ich siłą, a dobro. I tak walczą ze sobą na przemian od zeszło 289 miliardów lat, kochając i nienawidząc.

Płacz chciał się wydostać. Walił w ścianę czaszki, by otworzyła bramy dla łez, jednak jej pancerny obraz nie pozwalał na malowanie słoną wodą na jej nieskazitelnej twarzy. Zaczął nieudolnie szukać miejsca wydostania powodując piekący ból ciała, skóry i myśli. Czuła skrajność ale ponadto była emocjonalna ambicja wobec nieufności własnego obrazu. Ucieczka z jej umysłu zakończyła się niepowodzeniem. Zniewolony płacz gnił w jej głowie i jak wilgoć roznosił się na wszystkie części ciała, mając nadzieje że przebije się przez jej odporną otulinę.

Gorzkość świata odsłonięto dopiero wtedy gdy zaczęła wypływać nurtem rzeki jak rdza. Wtedy to spoglądano na nią krzywym wzrokiem, sugerując iż jest pejoratywnym zjawiskiem natury. Zaśmiano się głośno w komisji wszechświata, ułudna myśl was antropocentryków. Od wtedy właśnie, czekano na odwet.

zgnić umysłem, pojednaniem, myślą, mową i uczynkiem