Torn

ηλάζ μου

ιδεογράμματα ο έρωτας σου

σαν μ'αγκαλιάζεις

μαθαίνω να μιλάω τη γλώσσα σου

τι παράξενο αυτό το χέρι μου

ή που θα απλώνει ή που θα πεθαίνει

κι αυτό το άλλο

στο άγγιγμα βελούδο, στο πέρασμα αγκάθι

τόση έχει ζωή ένα χέρι άδειο

κοίτα ζάλη μου πώς όλα μα ΌΛΑ

καταρρέουν

πώς σκορπίζουν οι στερεότυπες έννοιες και τα ιδανικά

μπροστά σε δυό ιδρωμένα βράχια

που τα γλείφει αδιάκοπα και πρόστυχα

μια θάλασσα

γιατί πώς να εξηγήσω τη μυρωδιά του αέρα

τη γεύση της ζαχαρούχας ευτυχίας

τη δροσιά της κελαριστής διάφανης πηγής

που από μέσα της τρέχουν

χείμαρροι καύλας

αφού στη διαλεκτική της ολότητας

του έρωτα μας

τίποτα δεν ερμηνεύεται ορθά

οι ήχοι είναι ένα κουβάρι κλωστές υγρών αναστεναγμών

από το στόμα δεν βγαίνουν λέξεις

παρά χελιδόνια

φτερουγίζουν μ'άγρια χαρά πάνω από τα κεφάλια μας

σαν να βρήκαν μια όαση λιακάδας

μετά από έναν ανηλεή χειμώνα

τιτιβίζουνε μελωδικά

γιατί επιστρέψανε στη φωλιά τους

και πάντα θα επιστρέφουνε

γιατί όσο υπάρχει στον ονειρικό κόσμο τους πηλός

όσο μακριά και να'ναι

το πεπρωμένο θα τα σπρώχνει

ακούσια σχεδον

να αφήνουν κάθε άγνωστο τόπο

για να σμίγουνε με τη μοίρα τους

όλοι μας έχουμε παρελθόν.. follow your heart

έξω από τείχη ψηλά

η αγάπη περιμένει

απορώ με την επιμονή

και παρατηρώ επισταμένως

ποιος πολιορκεί

και ποιος είναι ο πολιορκημένος

my whole life i have ate my tongue.

ate my tongue.

ate my tongue.

i am so full of my tongue

you would think speaking is easy.

but it is not.

for we who keep our lives in our mouths.

Nayyirah Waheed, salt.

αν ήταν στο χέρι μου

δεν θα ήταν έτσι τα πράγματα

αναπάντεχα απερίσκεπτα και προσωρινά

θα υπήρχαν ανέκαθεν

και δεν θα τελείωναν ποτέ

αυτή είναι η ερμηνεία της φαντασίας

να ονειρεύεσαι πως βιώνεις τρεις λέξεις μη πραγματικές

μπαίνω στον εαυτό μου και ξενοιάζω

εκεί που το ποτέ το πάντα και το τέλος

είναι εφαλτήριο ονείρων

πέρα από τον αστικό ρεαλισμό σου

εκεί που οι λέξεις είναι επουλωτικοί διάλογοι

αντί για πρόκες

εκεί που το να μην είσαι απόλυτα σώφρων

θεωρείται συνειδητή επιλογή

εκεί που ο τρόπος δεν επινοείται

αλλά υφίσταται

εκεί που ο φόβος είναι πορνογραφία

και το απαγορευμένο η συνθήκη

εκεί είμαι μια επίδοξη σταρ

σε μια ταινία που δεν επιλέχθηκα

τίποτα - τίποτα

φτάνει

το φως δεν περίμενε

βρήκε μια τρύπα στην ψυχή μου

και ξέφυγε δικαίως

γιατί στην ουσία είμαι φρικτή

ολόκληρη μια περασμένη μόδα

που θέλω μόνο εσύ

να μου φιλήσεις τα πόδια

μία μόνο μέρα

θα γίνω λέξη στο χαρτί σου

στο μυαλό σου μια μουντζούρα

να με ντύσεις όπως θέλεις

μια γυμνή καρικατούρα

στο στόμα σου η γεύση

νότα στα αυτιά σου που θα παίξει

στον τοίχο σου χαζό στιχάκι

μήπως κάτι και αλλάξει

θα σταθώ ένα βήμα πίσω

να ψηλώσεις θα σ'αφήσω

θα γίνω βότσαλο να ρίξεις

κι εγωισμός να τον πατήσεις

στο δάσος σου το δέντρο

της καρδιά σου πάντα κέντρο

μια άσφαλτος ευθεία

δρόμος άνευ σημασίας

βρωμοθήλυκο θα γίνω

το στόμα σου αχόρταγα να πίνω

την επομένη ξανά στο βήμα

για όλους τους άλλους χωρίς ρίμα

μία γυναίκα

ρόδο αμάραντο η μνήμη

ευωδιάζει νοσταλγία

και η Ζωή καρφωμένο αγκάθι

επάνω σου, οδύνη,

αν το ξεριζώσεις, πέθανες

κόκκινη λίμνη το κρεβάτι

σου μήνυσα

φεγγαροπρόσωπε

φονιά της νύχτας

λουσμένος πορφύρα

με αλυσίδες στα πόδια

θα πληρώνεις σταυρό

στα χείλη σου χώμα

για το νυφικό κατάλευκο σώμα

που στράγγιξε και των ματιών το γάλα

- πρόσεχε -

αν διψάσεις, πέθανες.

απ' το πρόσωπο τα δάκρυα ξεπλένεις

κι όσο κρατάς μια χούφτα νερό στο χέρι

σκέφτεσαι,

από πού ήρθες εσύ

και πού πας όταν φεύγεις

κι ύστερα λες, αυτή είναι η ζωή μου

μια σταγόνα στον υπόνομο

που στέκεται όσο μπορεί σε λερωμένα χέρια

χωρίς να γυρεύει θάλασσα

όμως από στεγνά χέρια γράφεται η ποίηση

για μια φευγαλέα, κάποτε καθαρή σταγόνα

που χάθηκε,

λέει ο ποιητής, μακριά του

σε μια θάλασσα

βγαίνω από τον εαυτό μου

στέκομαι ακίνητη απέναντι του

κοιτώντας αποσβολωμένη

το μέγεθος της καταστροφής

κι ούτε ουρανός να στραφώ

ούτε γη

να οικτίρω την ειμαρμένη μου

μέσα στα ερείπια μου ολισθαίνω ολοταχώς

που κάθε απόπειρα ανοικοδόμησης

κάθε προσπάθεια υποστύλωσης

καταρρέει στην πρώτη ριπή ανέμου

κι είναι η ζωή μου ένα αέναο μελτέμι

αδιάκοπα να με σηκώνω και να με ρίχνω

επίμονα να με φυσάω και να με γκρεμίζω

μέχρι να απομείνω αυτό που παντοτινά νιώθω

έγινε η απογοήτευση ρουτίνα και κανόνας

που ζητάμε από το μηδέν το ένα

γύρε αλύγιστε με στοργή

χαϊδεμένο μου σώμα

ζεστό μου άγαλμα

από μέσα σε τρώει ο πλάστης

σαν σου δίνει σχήμα

κι έφτιαξε τα δάχτυλα σου μακριά

για να υποκλίνομαι

μα ξέχασε πως

το πολύ των ανθρώπων - αβάσταχτο -

σε πήλινα χέρια

στο ναρκοπέδιο του πολυσύνθετου έρωτα

ξυπόλυτη παίζω κουτσό

με αγγίζω κάθε που ξημερώνει να δω αν ζω

κοιτάζω πίσω μου, βλέπω κρανίου τόπο

κι απορώ

πώς ξεγέλασα και σήμερα το κτήνος

τις νάρκες, όλες, τις έβαλα εγώ..