wszystko jest po coś

Najbardziej boli moment, w którym patrzysz na osobę, dla której zrobiłabyś wszystko... i nagle rozumiesz, że ona już dawno przestała walczyć o ciebie. A ty dalej kochasz. Dalej czekasz. Dalej masz nadzieję. I właśnie wtedy serce pęka najgłośniej w kompletnej ciszy.

Można żyć osobno, a mimo to wciąż należeć do siebie kawałkiem serca

Dziś zobaczyłem w galerii swojego telefonu kogoś obcego. To dziwne, bo kiedyś znałem ją na wylot i była dla mnie najważniejszą osobą na świecie

I w końcu przychodzi moment, w którym nie masz już pytań, nie dlatego, że wszystko rozumiesz, tylko dlatego, że nie oczekujesz już żadnych odpowiedzi i to jest chyba najbardziej surowa forma pogodzenia się z tym, co się nie udało.

Najgorsze w tym wszystkim jest to, że gdzieś w środku nadal wierzysz, że w innym czasie, w innym układzie, to mogłoby się udać i ta myśl nie daje ci zamknąć tego do końca.

Najtrudniejsze jest patrzenie na to, jak ktoś powoli przestaje być częścią twojej codzienności, jak rozmowy się skracają, jak zainteresowanie cichnie i jak wszystko, co kiedyś było naturalne, zaczyna wymagać wysiłku tylko z jednej strony.

Czasami odpuszczenie nie jest wyborem tylko koniecznością, czymś, co robisz nie dlatego, że przestało ci zależeć, ale dlatego, że nie masz już siły walczyć z czymś, na co nie masz realnego wpływu.

Najtrudniejszą sytuacją w życiu jest ta, gdy twój mózg musi wytłumaczyć sercu, że nie wolno mu już dłużej kochać pewnej osoby.

Mała część mnie wciąż czuje, że wrócisz. Wiem, że nie powinienem mieć takich nadziei, ale nic na to nie poradzę. Jeśli kiedykolwiek wrócisz, wiem, że rzuciłbym każdego i wszystko, żeby tylko się z tobą ułożyło.

Widzę obcego w oczach, w których kiedyś widziałam cały świat.

Ten rok nauczył mnie, że każdy może się nagle zmienić, bez znaczenia, jak bliska jest więź.