misosupinathens

Του παρόντος οι μέρες στέκονται μπροστά σου, σαν μια σειρά από κάρβουνα αναμμένα -καυτά που τρίζουν, κόκκινα - γαλάζια . Οι ώρες που  πεινούν  και πίσω μένουν, χαρούμενες γραμμές από κάρβουνα που ζήσαν. Μην τα φοβάσαι, τώρα έλα σε μένα, στη μυρωδιά σου, λίγη τροφή να δώσω. Να βλέπω θέλω πώς τα μάτια λάμπουν, πώς ο καπνός τη σκέψη σου ταράζει.  Κοίτα μπροστά, τα κάρβουνα σου αναμμένα. Κοίτα και πίσω τη ζωή μετρώντας, με οσμές και λάμψεις το ίχνος συνεχίζει, με κάρβουνα αναμμένα που ακόμα δε θα σβήσουν.(Ποιήματα του Δρόμου)

Ξυπνάς γεμάτη τσίμπλες στα μάτιαΦοράς γρήγορα γρήγορα το υφασμάτινο παντελόνι που χθες λαδώθηκε στο γοφόΣκέφτεσαι την εκδοχή ν' αλλάξεις για δύο δευτερόλεπτα καθώς φοράς κάλτσες. Μετά ζωγραφίζεις τις δύο γραμμές που είναι τα φρύδιαΓια την ανάσα που σου μυρίζει, δεν ασχολείσαιΣυναντάς όμως στον πρώτο όροφο, την οδοντίατρο την ώρα που βγάζει το γέρικο husky της για κατούρημαΣτο πεζοδρόμιο μυρίζει το κάρβουνο του καφετζή και η σκόνηΗ στίβα με τα χαρτιά, σε περιμένει στη θέση του συνοδηγού σαν προστάτης Άγγελος της κόλασής σουΣτο ράδιο ακούγεται το Do you really want to hurt me και το ακούς όπως ακούγεται ο πρωινός παλιατζής που αναγγέλλει τις ιδιότητές του Δαγκώνεις το μισό κουλούρι από χθες και ξεχύνεσαι μπροστάΣ'αυτό που λέμε ΖωήΚαι που ώρες ώρες μόνο κάποιες οσμές της έχουν απομείνει,για ν' αποδεικνύουνΌτι ενώ ο κόσμος σου χάνεται,Το καλοκαίρι έχει έρθει ακάθεκτο!Ευτυχώς το φανάρι σε πιάνει στη σκιά μιας ταμπέλας. Τρίβεις τα μάτια σου που ακόμα βγάζουν τσίμπλες. Ψάχνεις στ αριστερά σου ένα χέρι που λείπει, Παίρνεις βαθιά ανάσα και συνεχίζεις. Λίγο πριν φτάσεις, σταματάς στην άκρη και βάζεις κόκκινο κραγιόν. Ξέρεις πόσο banal είσαι, αλλά η ζωή είναι σκληρή!Καλημέρα!!

Θέλω να χαθώ στο πλήθος. Θέλω να βρεθώ στην τσέπη ενός παιδιού, παρέα με ένα τσαλακωμένο σελοφάν από τσίχλες. Θέλω να βρεθώ πετραδάκι στη σόλα ενός νεαρού, την ώρα που αφήνει το καροτσάκι της δουλειάς και πάει κάπου αλλού - αλήθεια πού πάει; Θέλω να βρεθώ μέσα στην κοτσίδα μιας μαμάς με πέντε παιδιά, την ώρα που τηγανίζει αυγόφετες και μετά λύνει τα μαλλιά για να τα πλύνει - τότε ας με αφήσει σαν τσιμπιδάκι στο νιπτήρα. Θέλω να μπω σαν ψεύτικη πέτρα στο δαχτυλίδι ενός γέρου που πουλάει σκαραβαίους από τυρκουάζ. Θέλω να σταθώ σαν ξερό φύλλο που πέφτει από ψηλά, πάνω σε ένα μάλλινο κιλίμι που δεν το αγοράζει κανείς είτε γιατί είναι πολύ ακριβό είτε επειδή το μάτιαξε ο χονδρέμπορος γιατί εκεί κοιμήθηκε μια φορά η κόρη του, αφού του τραγούδησε ένα τραγούδι απ'το Αηδόνι της Ανατολής. Θέλω να γίνω καπέλο σε ένα γέρο με τρία χρυσά δόντια. Θέλω να ταξιδέψω ως το τέρμα αυτού του δρόμου, σα μικρή σφήκα, ένα μέτρο πάνω απ'τα κεφάλια όλως εκείνων που δεν μου δίνουν καμία σημασία για το μέγεθός μου. Θέλω να γίνω καραμέλα στο στόμα της. Θέλω να πω μια ιστορία που θα τους κάνει όλους, έστω για τρία δευτερόλεπτα, να την πιστέψουν.Η ιστορία θα έχει έρωτα, φόνο, λουκουμάδες, μια αράχνη, μια ποιήτρια που παθαίνει δυσεντερία, έναν κόκορα με βραχνή φωνή, μια άλλη γυναίκα που όταν φταρνίζεται κατουράει πάντα λίγο το βρακί της και ένα ζευγάρι τσόκαρα.Θέλω την πολυθρόνα του επιπλοποιού στην άκρη του δρόμου. Θέλω ένα ζευγάρι παπούτσια που να περπατούν περισσότερο και να λειώνουν λιγότερο. Θέλω να ξαναπάω εκεί μαζί σου, έστω και σαν μαντήλι στο λαιμό σου...