Mir Aslan

gerçeğin değil

ibn Hazm“

Ruhlar arasında düşünsel bir iletişim vardır ve bu iletişim iki insanın konuşmadan da birbirini görüp anlamalarına imkan verir.

Bunun, insanların “Ruhların Dilini” konuştukları anlamına geldiği de söylenebilir…”

- Allan Kardec

Ancak o zaman kurtulabilirsin bilginin cehaletinden.”

Şems-i Tebrizi

Nurda yürü, Sırrını belli etme.

Yıl 1876.Osmanlı’nın son demleri.İstanbul’da bir konak.Paşa, konağın avlusunda oturur.

Kapının önünde sıraya dizilmiş insanlar vardır.

Herkes bir şey ister:

iş, torpil, affedilme, para.

Bir adam hariç.

Adam kapının önünde durur ama içeri girmez.

Kapıyı çalmaz.

Sesini yükseltmez.

Paşa fark eder:

— Sen niye bekliyorsun? der.

Adam başını kaldırır:

— Bir şey istemeye gelmedim.

Paşa sinirlenir:

— O zaman niye buradasın?

Adam sakin cevap verir:

— Gücünüzü görmek için.

Paşa güler:

— Gücüm ortada.

Adam başını sallar:

— Hayır.

— Güç, kapıyı çalmayana ne yaptığınızdır.

Avlu sessizleşir.

Paşa ilk kez ayağa kalkar.

Adamı çağırır.

— Gir içeri.

Adam geri çekilir:

— Girmem.

— Neden?

— Çünkü girersem

— sizin gücünüz değil, benim ihtiyacım konuşur.

Adam döner, gider.

O gün paşa herkese istediğini verir.

Herkesi memnun eder.

Ama yıllar sonra

paşa unutulur.

O adam unutulmaz.

İstanbul’da şu söz dolaşır:

“Kapıyı çalmayan adamdan kork.”

O memun değilse gerçek halk mutsuzdur.

Ve selam olsun…

Günümüzde de hâlâ kapıyı çalmayanlara.

Makam önünde eğilmeyenlere, onay dilenmeyenlere,

“bir rica” ile var olmayı reddedenlere.

Sessiz kalan ama susmayanlara.

İçeri girmediği için kaybeden sanılan,

ama dışarıda kalarak kendini koruyanlara.

Gücü alkışlamayan, gücü ölçenlere…

Selam olsun.

Çünkü her devirde azdırlar.

Ve tam da bu yüzden kıymetlidirler.