See Space

วันนี้แบงค์พาไปซื้อไมโครเวฟกะโต๊ะวางไมโครเวฟ ตอนแรกนึกว่าจะไม่ได้ไปซะแล้วว ก่อนจะซื้อสองอย่างนี้ก็ได้ไปเดินดูรองเท้ากัน แบงค์อยากได้รองเท้าแตะอีกสักคู่แต่พอไปดูแล้วก็ไม่มีคู่ที่ถูกใจ ต่อไปก็หาดูของนุ่นบาง แบงค์ถามหลายทีละเมื่อไหร่จะซื้อรองเท้าใหม่ ฮ่าๆๆ ได้มาหนึ่งคู่ สีเผือก อันนี้แบงค์เรียก ฮ่าๆๆ 

ต่อไปก็ถึงเวลาไปเลือกไมโครเวฟ ตัวที่อยากได้มันก็หมดไปซะละ อีกตัวก็แพงไป เลยเอาอีกตัวที่โปรโมชั่นเหมือนกันราคาโอเคเลย จ่ายตังเรียบร้อยก็ลงไปเรียกแท็กซี่กลับหอ ค่าแท็กซี่ 50 บาท ถูกกว่าที่ต้นบอกตั้งครึ่งนึงแหนะ 

พอถึงหอก็ช่วยกันยกไมโครเวฟและโต๊ะขึ้นไป นุ่นว่าโต๊ะมันหนักมากเลยนะ เป็นโต๊ะคอมแบบที่ยังไม่ได้ประกอบ พอขึ้นมาถึงห้องก็นั่งหอบกัน ฮ่าๆ เหนื่อยเลย สักพักก็มานั่งประกอบโต๊ะกัน นุ่นเป็นลูกมือให้แบงค์ช่วยกับประกอบจนเสร็จ ดูเวลาก็เที่ยงละ ถือโอกาสประเดิมของเล่นใหม่ เวฟมาม่าใส่ไข่กินกัน :D ส่วนมื้อเย็นไปกินแคนตันเฮ้าส์ที่ Terminal21 อย่างอิ่ม อิอิ 

พยายามคิดอะไรแล้วก็จะพูดไป ไม่อย่างนั้นอีกฝ่ายก็คงจะไม่รู้

ตอนประมาณสี่ทุ่มกว่าๆ มีโทรศัพท์เข้า หน้าจอเขียนว่า "ก้อย" นี่คือเพื่อนเก่า ที่สนิทกันมากตอนประถมตอนปลาย ยาวมาเรื่อยๆ ถึงแม้ว่าตอนม.ปลายได้อยู่คนละห้องกัน 

ก้อยถือว่าเป็นเพื่อนที่สนิทกันมาก เคยไปบ้านกัน พ่อแม่ยายรู้จักกัน มีของฝากมาให้กันเสมอเมื่อยามก้อยกลับบ้านที่หนองบัวลำภู

ช่วงชีวิตมหาลัยเราแทบจะไม่ได้ติดต่อกันเลย ก้อยเรียนพยาบาลอยู่ม.รังสิต ส่วนเรานั้นอยู่ขอนแก่น ประมาณได้ว่าทรหากันปีละครั้งเท่านั้นเอง รู้สึกดีใจที่ก้อยโทรมา ได้ถามความเป็นอยู่ของกันและกัน แน่นอนว่าไม่เจอกันนานขนาดนี้จะต้องนัดเจอกันแน่นอน คงจะได้เจอกันเร็วๆนี้ อิอิ 

ฮี่ฮี่ วันนี้ไปเที่ยวยูเนียนมอล์มา ชอบๆ ของเยอะดี พื้นที่ทางเดินกว้าง เลิกซื้อของง่ายกว่าแพลตตินัมเยอะเลย ราคาก็พอๆกัน แพลตนัมมันเหมาะกะการซื้อหลายๆที่ร้านเดียว ซึ่งจะตกตัวละ 120-130 ประมาณนั้น แต่ถ้าซื้อแยกตกตัวละ 150 เหมือนๆกะซื้อที่อื่น ความหลากหลายที่ยูเนียนหลากหลายกว่า การเดินทางไปก็สะดวกดีนะ BTS ต่อ MRT ถึงเลย

-------------------- มะมาดูกันช๊อปอะไรไปบ้างงงง -----------------

แบงค์ประเดิมก่อนจัดไปกางเกงยีนส์และกางเกงขาสั้นอย่างละตัว และเดินกันเรื่อยๆ นุ่นหาเสื้อคลุม ไปเจอร้านแรกก็โอเคนะ แต่ยังไม่ถูกใจเท่าไหร่แต่ซื้อ ซื้อเพราะเจ้เจ้าของร้าน เจ้แกเปิดเพลงจัดของไปเต้นไปอย่างฮา เจ้แกอารมณ์ดี มองแล้วมีความสุข :) จัดไปเสื้อคลุมสีอิฐ ไม่รู้จะได้ใส่ตอนไหน ต้องหาโอกาสใส่ซื้อมาแล้ววว

-------------------- โซนของมือสอง ------------------

จากการที่น้องบอสบอกแบงค์มาว่ามีโซนของมือสอง เราก็เดินหาจนพบ มันอยู่บนชั้น 5 นั้นเอง เดินไปเจอร้านขายเสื้อคลุม 100 บาทร้านนี้ได้เสื้อที่ถูกใจมากๆมาหนึ่งตัว เห็นเสื้อคลุมสีเทา บางๆ แบบที่ต้องการ ถูกใจสุดๆ

เท่าที่เดินกันมาก็เริ่มเหนื่อยกันละ ที่ตั้งใจไว้นุ่นอยากได้เสื้อใส่เล่นสักสองตัว เพราะที่มีอยู่ใส่จนเบื่อแล้ว เสาร์-อาทิตย์ไม่สีแดงก็น้ำเงินแหละ ฮ่าๆ  และก็รองเท้าใส่ทำงาน อยากได้ที่หน้าเปิดละมีส้นนิดหน่อย ส่วนแบงค์ก็อยากได้เดฟอีกสักตัว เลยมุ่งไปหาเดฟ 290 พอเจอแล้วก็จัดไป นุ่นก็ได้มาตัวนึง อิอิ

ด้วยความเหนื่อยและหิวจึงยอมแพ้ แล้วไปหาของกิน ตอนแรกจะกินก๋วยเตี๋ยวไข่หวานกัน แต่คนเยอะมากก ต่อคิวอ่ะ เลยไปหาอย่างอื่น อย่างอื่นคนก็เยอะ ของกินมีให้เลือกไม่มากนักจึงตัดสินใจเดินไปเซ็นลาดมุ่งลงไปที่ร้านอาหาร อันนี้ก็คนเยอะเหมือนกัน ได้ต่อคิวอ่ะ และสุดท้ายลงเอยที่ Pepper Lunch กินอิ่มก็เดินทางกลับกัน

------------------- กลับละจ้า --------------------

วันนี้ขึ้นรถเมล์กลับบ้านเหมือนหลายๆวัน รถเมล์วันนี้คนก็เยอะเหมือนเดิม ขึ้นไปก็ได้ยืน ยืนไปซักพักก็เริ่มรู้สึกว่าวันนี้เราจะขึ้นรถเมล์กลับบ้านไม่สนุกอีกแล้วหรอ... ก็ทำไรไม่ได้ ขึ้นมาแล้ว รถก็ติด ดีที่ยังมีลมพัดบ้าง

ยืนมาพักใหญ่ค่อยได้นั่ง นั่งริมหน้าต่างด้วย มีป้าคนนึงมานั่งข้างๆ รถก็ยังแน่นเหมือนเดิม นั่งไปได้แค่แปปเดียวก็หันไปมองป้าข้างๆ ป้ามีอาการแปลกๆ ก้มหน้า พยายามหายใจเหมือนคนหายใจไม่ออก ดูท่าไม่ดีเท่าไหร่ นุ่นเลยบอกให้ป้ามานั่งริมหน้าต่าง อากาศจะได้ถ่ายเท ป้าขอบคุณจากนั้นเราก็สลับที่กัน

ป้านั่งริมหน้าต่าง พยายามหายใจลึกๆจนอาการดีขึ้นแล้วป้าก็หันมาขอบคุณเราใหญ่เลย ป้าก็เล่าให้ฟังว่าวันนี้ไปทำงานวันแรก หลังจากที่หยุดมา 10 วัน เหมือนป้าจะทำอาชีพแม้บ้านอยู่ตามห้าง โรงแรมหรือบริษัท ป้าบอกว่าวันนี้ทำงานหนักมากเครียดและกดดัน ป้าจะมีอาการมีเกร็ง หายใจมีออก เหมือนใจจะขาด

ป้าบอกว่าป้าไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าถ้าเป็นแบบนี้แล้วต้องทำยังไง ทุกครั้งที่ป้าเป็นป้าจะสวดมนต์ ป้าไม่เคยรู้ว่าต้องนั่งที่มีอากาศถ่ายเท ป้าจบแค่ป.4

ตลอดทางป้าก็เราให้ฟังว่าป้าเป็นโรคอะไรบ้าง ป้าเป็นโรคกระดูกเสื่ิอม เป็นมะเร็งมดลูก ตลอด 9 เดือนที่ผ่านมาป้ามีเลือกออกตลอด ซึ่งเดือนนี้อาการพึ่งดีขึ้น ไม่มีเลือดออกแล้ว ป้าบอกว่า มันเป็นกรรมของป้า ทุกวันพระป้าจะใส่บาตรและสวดมนต์ ป้าไม่เอาเปรียบใคร ไม่อิจฉาใคร

วันนี้ป้าบอกว่าป้ารู้สึกโชคดีที่ได้นั่งข้างนุ่น เพราะไม่อย่างงั้นไม่รู้ว่าป้าจะเป็นยังไงบ้าง นุ่นบอกไปว่าที่ป้าเป็นเขาเรียกว่าโรคไฮเปอร์ ป้าต้องอย่าเครียด และเมื่อมีอาการ ป้าต้องอยู่ในที่ที่อากาศถ่ายเท หายใจลึกๆทำใจเย็นๆ

ป้ายิ้มดีใจและถามนุ่นว่าหนูเป็นพยาบาลหรอทำไมวิเคราะห์โรคได้ตรงหมดเลย นุ่นยิ้มนึกในใจ(ทั้งหมดที่บอกไป นุ่นก็พึ่งรู้ตอนปีหนึงว่าโรคไฮเปอร์มันเป็นยังไงจากการเข้าห้องเชียร์)และตอบไปว่า ป่่าวคะ หนูเป็นโปรแกรมเมอร์ป้าหัวเราะ แล้วก็บอกว่าป้าไม่รู้จัก ป้าจบแค่ป.4

การสนทนามีมาตลอดทางจนถึงพระโขนงซึ่งป้าจะต้องลงป้านี้ ก่อนป้าจะลง ป้าก็ขอบคุณเราอีกครั้ง และนุ่นก็ได้บอกป้าไปว่า "ป้าอย่าเครียดนะคะ" ป้ายิ้มแล้วก็ลุกไป

สวัสดีปีใหม่ ปีของนุ่นเอง วันนี้แบงค์เลี้ยง HOT POT ด้วยล่ะ อิ่มอร่อย 

ความรักหัดให้เรายิ้มได้  และสอนให้เราร้องไห้เป็น