Ne zaman canın yansa buradayım, bir yabancı ne zaman üzse seni omzumda ağlayabilirsin.

Ne garip hep seni düşünmek , kalbimden atamamak.

Bak böyle basit değil. Yani ellerinle tırmana tırmana çıktığın o yolun sonu uçurum bile olsa manzarası güzeldir ne bileyim.‬ 

Bir şeyler olması gerektiği gibi değil, olması gerekenin de ne olduğu belli değil. Öyle boşlukta süzülüyor gibi.

Senin yaptığın kötülüğe bile senin omzunda ağlamak istedim. 

“Bir gün herkes birine geç kaldığına, ya da birinden erken gittiğine pişman olacak.”

Varlığımı feda ederek var olabildim. 

Artık kendimle barıştım Troya, ama hala uyuyamıyorum.

Ağzınızdan kelimelerin çıkmasına gerek yok. Bakışlarınız bile rahatsız ediyor. Kendimi yargıladığımız yetmezmiş gibi anlamsız yargılarınızla daha çok yükleniyorsunuz. Yıkılana kadar paramparça olana kadar uğraşıyorsunuz.

"Olmazların aksine olmak isterdim,saksıda büyüttüğün çiçeğin.Hani o her gece derdini anlattığın...Yahut başucundan ayırmadığın ve okumaya doyamadığın kitabın olmak isterdim.Dinleyip dinleyip,başa aldığın müzik listendeki en sevdiğin şarkı olmak.Yağmurdan sonra çıkan gökkuşağını gördüğünde, yüzünde oluşan tebessüm olmak isterdim."

Hissizleştim ve pisleştim.

her mânâya eğildim, bu ihtirassız çağı reddettim, sıyıramadım kendimi şu dünyadan hâlâ. sancısı kaldı ağrılarımda, sessizlik çağı ağır roman, bolca duman.

Ben gökyüzümü kaybettim, sen hala serçedesin.

‘ben, güzelliğini kaybetmiş bu dünyada sana şahit oldum’

İlk defa çirkin hissettiğimde, karşımda bir ayna yoktu.

herkesin soğuyup sıkıldığı biri olmaya alıştım.