thought⋆catolog

Olanları anlatmak istemiyordum zaten, zehrimi atmak istiyordum.

Yazamıyorsun ki. Arayıp soramıyorsun. Katlandım. Nasıl dayandım bilmiyorum ama dayandım. Onun mutlu olduğunu düşünüp teselli ettim kendimi. Kendime onun mutluluğunu dilemeyi öğrettim.

Yapayanlış örülmüş bir hırka giymişim yıllardır, onunla ısınmaya çalışmışım gibi hissediyorum kendimi.

Olduğum yerde olmak istemiyorum ama olduğum yerden çıkıp gidemiyorum da.

Ailecek birbirimizi senelerdir düzenli olarak görüyor ama tanımıyorduk.

Kendimin içinden çıkıp gidemiyorum. Bedenim ruhumun betonu gibi, çık içinden çıkabilirsen.

Evet, sonunda hepimiz, başlangıçta kendisine isyan ettiğimiz o yetişkin haline gelmekle yüzleşiriz

80.

Serena şöyle yazmıştı: "Boş korkulara kapılan kişi kendine gerçek korkular yaratır."

Bu katı ve esiri nesnenin doğduğumuz andan beri bizimle olduğunu zannetme. Çünkü hepsi dün ya da önceki gün yediğin yiyeceklerden ve soluduğun havadan edinilmiştir. Demek ki değişip dönüşen bu nesne annenin meydana getirdiği değil, sonradan edindiğin şeylerdir.

Öyle bir zaman olur ki yapmamız gereken bir iş için yataktan çıkma fikri bize yeterli gücü vermez ancak eve gelicek misafirler karşısında pijamalar içinde mahcup olma duygusu yataktan bir an önce çıkıp giyinmemiz adına bize yeterli gücü sağlayabilir.

"Bu benim başıma geldiği için talihliyim, zira bana hiçbir zarar vermedi ve şu andaki, ya da gelecekteki yaşamım içinde korkmuyorum," demelisin. Çünkü herkesin başına talihsizlik gelebilir, ama herkes talihsizliği zarar görmeden atlatamaz.

"Gerçeğe duyduğumuz derin bağlılık sebebiyle, sevdiğimiz şeylerin gerçek olduğunu kendimizi ikna ederiz."

[20] Her şeyin kendine özgü bir güzelliği var, bizzat kendisinden gelen ve eksiksiz bir güzelliği vardır; övgü bu güzelliğin bir parçası değildir. Övgü, övülen şeyi ne daha kötü, ne de daha muhteşem yapar.

"Sürekli kriz geçiriyordu ve tımarhanede onu zincire vuruyorlardı. Artık kimseye zarar vermiyor, sadece krallar ve imparatorlarla uğraşıp duruyor."