actually why?

Γιατί να μην σε γνώριζα άλλοτε;

Μια μέρα άλλη.Ένα μεσημέρι στο κέντρο, να ήσουν ιδρωμένος στο απέναντι πεζοδρόμιο και να μίλαγες με εναν φίλο σου.

Να ερχόμουν να σου πω πως τα μάτια σου φωτίζουν ετσι και γιατί μια ψυχή τέτοια ταράζεται.

Να με πέρναγες στις επαφές σου ''η κοπέλα απο το κέντρο'' και να με έπαιρνες τηλέφωνο να μου έλεγες ενα αστείο.

Να βγαίναμε για πρώτη φορά και να μου έλεγες ότι μένεις εδώ, ότι εδώ είναι το σπίτι σου, οτι δεν ψάχνεις διαρκώς ενα μέρος να πετάξεις.

Να σε μάθαινα απο την αρχή και χίλιες φορές να ήθελα να σε φιλήσω ξανά όσο μιλούσες.

Να ζούσαμε χωρίς να τρέχουμε.

Να μην αναρωτιόμασταν που θα βρει ξανά ο ενας τον άλλον. Να ξέραμε οτι μας βρήκαμε.

Και να άκουγα συνεχώς για την δύσκολη ζωη σου. και να μου γκρίνιαζες και να έκλαιγες στην αγκαλιά μου.

Και να σου έδειχνα ποια είμαι και οτι ποτέ δεν θα σε προδώσω.

Και να δεις πόσο μου αρέσεις απο το πρώτο λεπτό που σε είδα στο απέναντι πεζοδρόμιο μεχρι το λεπτό που με άγγιξες.

Και να καταλάβαινες πόσο μου αρέσει οταν με ακουμπάς, και να έχανα τον κόσμο ξανά και ξανά όταν με φιλούσες.

Και να σε πήγαινα ταξίδια, να γυρίζαμε τις θάλασσες μαζί, οχι χώρια. Ας μέναμε στις θάλασσες. Ας μέναμε στα λιμάνια και τους δρόμους.