🍉

Evet bugün zibilyonuncu kez televizyonda lalalande denk geldim ve denk geldiğimde geçmediğim filmlerden biridir. (Arrival, bourne ve kramer&kramer da onlardan) Düşünüyorum da Emma Stone gerçek hayatta da Mia olabilir bence cevizli kekim andrew örümcek oğlanı bırakıp gidip başka sanat sepet bir adamla evlendi de anne oldu. Partiden sonra aracı tam evin önünde olmasına rağmen kızla yürüyebilmek için tepeye çıkan, kütüphanenin karşısındaki evi unutmayıp arabayla kız için kilometrelerce yol tepen, mekanına kızın önerdiği ismi veren adamı bırakıp gittiği için Miayı asla affetmiyorum. 2 yıllığına gidip geri dönebilecekken veya Seb'i yanında götürebilecekken seni hep sevicem diye drama çekip gidip evlendin be zilli. Exit tabelası, gün batımı dansı, sebin dairesinin kasvetli renklerden aydınlığa dönmesi, caz mekanındaki yakınlıktan konser alanındaki uzaklığa geçiş gibi filmdeki incelikler o kadar hoştu ki bu haksızlığı hazmedemiyorum. Herkes hayalini yaşamak için kendi yoluna gitti denilebilir belki ama böyle profesyonel bakış açılarından hiç hoşlanmam. Çok ruhsuz, bağsız ve çabasız.. Yine de yapabilirlerdi ikisi de çok uzak bambaşka dünyalarda yaşamıyorlardı sonuçta. Hele ki finaldeki ihtimal sahnesini vermeleri beni tamamen hançerledi. O yüzden acısı bitmeyen yine de her şeye rağmen sevdiğim bir filmdir. 😄🤷🏻‍♀️

Bu insanlar sade yaşayan; çoğu, inançları olan klasik halk tipleriydi. Ben duygusal olarak bir aidiyet söz konusuysa hep o tarafa meylederdim. Hep o insanlara bir sevgi duyar, onlarla bir ittifak kurmaya çalışırdım, hep onlara sığınırdım. Onların anlayışına, onların sevgisine... Ta baştan beri böyle bir şey vardı. Kendimi onlarla aynı safta görürdüm. Çok tuhaf bir şekilde daha sonra bu insanların hallerinde, gözlerinde, davranışlarında hep bir yumuşaklık görmüştüm. Bu nerden geliyor? Tabii ki İslam'dan gelen bir şey. Yani çok taklidi bile olsa bizim halkımızda gelenekten gelen bir yumuşaklık, bir tabiilik var. Bir acıma, bir merhamet, bir affedicilik, bir hakseverlik...

Annem bunları yaşadığı için geleneksel ahlaka üstü kapalı da olsa büyük bir bağlılığı var; ahlakçı bir yapısı var. Ama bu ahlakçı, bu geleneksel yanın o kadar özendiği ve o kadar taklit etmek istediği Batılı yeni toplum modeliyle nasıl bağdaşacağına dair en ufak bir tefekkürü yok. Hiç düşünmeden bir şey bırakılıyor ve öbür tarafa atlanmak isteniyor. İşte bu, bir facia, toplum için büyük bir facia. Muhasebesi yapılmamış bir değişim. Hala bu, zincirleme reaksiyon gibi sürüp gitmektedir.

Toplumda köylü diye tabir edilen büyük bir kesim görgüsüzlükle itham ediliyor, lümpenlik iddiası atılıyor ortaya, bunlar şehirli zümreye ayak uyduramıyor deniliyor. Köylü denilen zümre ne olursa olsun çoluğuna çocuğuna Kur'an öğretiyor. İyi kötü geleneği naklediyor. İyi de şehirli zümre neydi? Benim çocukluk yıllarımda bile bu zümre geleneği kökten reddeden, yeni diye düşünülen her şeye kucak açan ve dolayısıyla geleceğe nakledeceği hiçbir şeyi olmayan insanlardan oluşuyordu. Görgü nedir? Görgü bir nakil işidir. Sen geçmişten aldığın bir şeyi geleceğe devredersin. Böyle bir devir yok. Çocuklarına bale dersi, piyano dersi aldırıyorlar, yabancı dil öğretiyorlar, "bonjur, bonsuvar" demeyi öğretiyorlar. Ama hiçbir manevi, hiçbir dini telkin yok. Ben buna görgü, bu insanlara da görgülü demekte zorlanıyorum. İşte bütün bu Batılılaşma modasının trajik bir maraz olarak ortalığı kemirdiği bir döneme denk düşüyor benim çocukluğum. Tam bir değer keşmekeşi içindeyiz.

İnsanlardan iyice uzaklaşmıştı. Onlara düzgün davranmak her geçen gün daha zor geliyordu. İnsanların varlığı Martin'i huzursuz ediyor, onlarla konuşma çabası asabını bozuyordu. İnsanlardan rahatsız oluyor ve biriyle yan yana geldiği andan itibaren ondan kurtulmanın çaresini aramaya başlıyordu.

Beni kendim olduğum için istiyor olamazlar çünkü hâlâ eskiden istemedikleri kişiyim. Demek ki beni başka bir şey için, benim dışımda bir şey için istiyorlar! Sana bu şeyin ne olduğunu söyleyeyim mi? Gördüğüm kabuldür bu. Halbuki o kabul ben değilim. İnsanların kafalarındaki bir şey o. Bir de kazandığım ve kazanacağım paralar için istiyorlar. Halbuki o para da ben değilim. Para bankada duran, herkesin cebinde olan bir şey. Sen de mi bunun için, kabul ve para için mi istiyorsun beni?

Böylece Martin, kendi gelişimi içinde kendini ekonomik ahlakla, daha doğrusu sınıf ahlakıyla karşı karşıya buldu; kısa sürede onun en korkunç canavarı olacaktı bu. Kendisi düşünsel anlamda ahlakçıydı ve etrafındakilerin tuhaf bir ekonomik, metafizik, duygusal ve taklitçi karışımdan oluşan döküntü ahlaki yaklaşımları, basmakalıp laflardan ibaret kendini beğenmişliklerinden çok daha sıkıntı veriyordu ona.

Neredeyse şarkının sözlerini mırıldanmaya başlayacakken, karşısında konuşan adamın ona kuzey alizelerini, kuzeybatıdan güneydoğuya esen sürekli, serin ve sert rüzgârları hatırlattığını fark etti. Dengeli, güvenilir biriydi, ama insanı şaşırtan bir şey vardı onda. Alizelerin hiçbir zaman bütün şiddetiyle esmeyip her zaman yedekte biraz güç tuttuğunu hissetmesine benzer biçimde, onun da içini asla tamamen açmadığı duygusuna kapıldı.

Ama o anda konuşmasının acınacak ölçüde yetersiz olduğunu fark etti. Tanrım! Gözlerinin önünden geçenleri ona söyleyebilecek kelimeleri bir araya getirmeyi ne kadar isterdi! Sonra hasret sancısı gibi bir anda uyanan kıpırtıyı, davet edilmeden gelen ve aklının aynasında beliren görüntüleri resme dökme arzusunu hissetti içinde. İşte buydu! Sırrı ucundan yakalamıştı. Büyük yazarların, usta şairlerin yaptığı da aynen buydu işte. Onların birer dev haline gelmelerinin nedeni de aynı şeydi. Düşündüklerini, hissettiklerini ve gördüklerini nasıl ifade edebileceklerini biliyorlardı.

Direnen halkların; kendi dininden, ırkından ve milliyetinden bile olsa hiçbir dış güce güvenmeyip kendi kendilerini güçlendirmeleri, öz kapasitelerine dayanmaları gerekiyor. Gazzeliler geçmiş savaşlardan bu dersi aldıkları için kendi silahlarını ve özgün direniş metotlarını geliştirdiler ve bu sayede aylardır İsrail'e ve onu var eden Batılı güçlere karşı direnişi sürdürebiliyorlar.

Vahyin bir defada gelmeyip 23 yıl sürmesi anlamlıdır; bu işlerin öyle kolay olmadığını, süreç ve emek gerektirdiğini, mucizevi ve hızlı zaferlerin Allah'ın kendi seçtiği peygamberlerine bile nasip etmediğini bize gösterir.

Dolayısıyla Gazzeliler dışarı çıksın,orada güçlensin, sonra geri gelip fethederler görüşü bir hayal. Filistin halkının yarısı zaten on yıllardır vatanı dışında yaşıyor. Tam aksine, kendi topraklarında oldukları için İsrail'e bu kadar büyük zarar verebildiler ve aylardır direnişi sürdürebiliyorlar. Müslüman ülkelerin Gazze'de yaşananlara nasıl seyirci kaldığını görüyorsunuz; sizce bu rejimlerden herhangi biri, Gazzelilerin kendi topraklarına 'hicret' edip orada İsrail'e karşı güç biriktirmelerine göz yumar mı?

Şunu bilin: Filistin meselesi ortadan kalksa veya Filistinlilerin tamamı dışarıya sürülse İsrail diye bir devlet kalmaz. Çünkü İsrail dünyadan toplama bir millet, içinde çok fazla fay hattı var ve onları bir arada tutan şey iç ve dış tehditler. Tam da bunu bildikleri için İsrail'in yöneticileri tehditleri hep abartmıştır.

Yeryüzünün bütün katilleri ve soykırımcılarıyla ilişkileri kesmek insan olmanın, mümin olmanın, ahlak ve vicdan sahibi olmanın gereğidir. Bu hem bir kulluk hem de bir insanlık görevidir.

Tarihi unutmak da hatırlamak da bir hafıza işi değildir, siyasi bir tercihtir; neyi ne kadar unutacağımıza veya hatırlayacağımıza genellikle siyaset kurumu ve kurucu ideoloji karar verir.

Ev yıkmak, İsrail'in sıkça başvurduğu bir psikolojik çökertme aracıydı. Zira molozların altında kalan Filistinliler, sahip oldukları her şeyi yitiriyor, hayatları sıfırlanıyor, hatıraları ve hafızaları çalınıyordu. Abluka şartları altında, yitirdiklerini yeniden kazanabilmeleri de imkansıza yakındı. Kenize Mourad'ın deyimiyle "Ev güvenliktir, yuvadır; yuvası yıkılan kendisini ölüm tehlikesi içinde hisseder." Mescid-i Aksa İmam Hatibi Şeyh İkrime Sabri de "Ölüm, insanın evinin yıkılmasından daha iyidir." der. Dolayısıyla İsrail, her savaşta Gazzelilerin evlerini yerle bir ederek onları ölmekten beter etmeye çalışıyordu.Kısaca Gazze'de savaşlar ateşkesle bitmiyordu; travma sonrası stres bozuklukları ve yıkımın ortasında sosyoekonomik hayatta kalma savaşı başlıyordu.

Siyonistler için 'Büyük İsrail'i' inşa edebilmenin tek yolu, daimi bir kurumsal şiddete başvurmaktır; tam da bu yüzden Filistinlilerin en ufak bir silahlı veya barışçıl direniş girişimi tanklar ve ağır silahlarla bastırılır.