κακοί υπότιτλοι

Να σου πω κάτι;

Αναρωτιόμουν, πώς γίνεται κάποιες φορές να γίνομαι εσύ και μέσα από σένα να βλέπω εμένα;

Συνήθως συμβαίνει κάθε που πλέκεσαι. Με τα κλαδιά που ξεραίνει το φως των δορυφόρων της όμορφης γης σου που καταστρέφουν βιαστικοί ποιητές σαν εμένα και σένα, θυμήσου_ το βόλο που σου ‘δινε το χάρισμα της αιώρησης κι εγκλώβιζε την ουσία σου στην εθελούσια αναισθησία σου.

Τώρα δεμένα τα πόδια στη γη και ο βόλος σου βόλι στη σφεντόνα που σκάλισες, με σκάλωσες, τη βρήκαν ανόητη όλοι.. Ανόητοι όλοι! βέβαιοι ότι δεν είναι στόχοι.

Mietzsche

“Επ.. Τι γίνεται;” Στην αυγή της εξέγερσης, ένα καινούριο χρώμα δημόσια γδύνεται

138.000 διπλά αλουμινένια κουφώματα ανοίγουν προς ισάριθμα- και βάλε- παράλληλα και πιθανότατα σύμπαντα- σε μια μεγάλη στιγμή που ενώ ξέρεις πως σύντομα θα περάσει, νοιώθεις οτι θα κρατήσει για πάντα- γιατί έχεις ήδη ξεχάσει πόσο στεγνό ήταν, αυτό το ένα σου σύμπαν πιο πριν. που σε έπνιγε ολικά και οριστικά ως μοναδικό ως ήδη και προ πολλού ληξιπρόθεσμο. μονολιθικό.

Και κάθε που ερωτεύεσαι ξέρεις, αλλά νοιώθεις πως έτσι θα είναι από δω και πέρα, γιατί δεν γίνεται αλλιώς, γιατί είναι όλα τόσο εξωφρενικά αλλιώς. γιατί έτσι απλά, καθαρά, μη ποιητικά και ξάστερα: δεν είσαι μισός.

Κι ύστερα, ξεμέθυστη πια, πάλι ξέρεις αλλά νοιώθεις την τρομερή βεβαιότητα, σαν την πιο περισσοτερότερο βαρυτική απιθανότητα, οτι δε θα εξεγερθείς ποτέ ξανά,

γιατί έχεις ήδη ξεχάσει πώς ήταν να είσαι εκεί, ερωτευμένη, στην αυγή του ορίζοντα των συμβάντων, των χιλιάδων παράλληλων εξεγερμένων συμπάντων. τότε όμως ήξερες. ότι είναι η ώρα να νοιώσεις κι όχι να ξέρεις.

Και πάμε πάλι

γιατί κάθε μα κάθε έρωτας θα σε ξερνά και θα σε αποβάλλει ταυτόχρονα. σε όλους τους χρόνους, σε όλα τα μέρη. ξεχωριστά, αλλά ομόφωνα.

σε μια ατέρμονη λούπα θα σε συναντά πάντα, τυχαία

σε ένα σκοτεινό δρόμο που κάποτε φώτιζε μια δήθεν ξεχωριστή αγάπη.

Με 138.000+1 ντεκαβλέ χοντρά φορέματα θα ντύνεται, θα σε χαϊδεύει για νιοστή φορά στον ώμο κι αμήχανα θα σε ρωτάει

“Επ..τι γίνεται;”

Βράζει.

    και χύνεται.

an aromantic manifesto (full zine at tinyurl.com/aromanticmanifesto)

Μεσ' το κεφάλι σου βράζει 1 θάλασσα,

Στάζει,

Η επανάσταση μοιάζει

με πλάσμα

που αλλάζει το δέρμα

κι αράζει,

Το βλέμμα νυστάζει,

Μα εσύ βουτάς

κι όλο πίνεις φωτιά

απ'το βυθό που τραντάζει_

και σείεται_

Σε αρπάζει_

Ο Φυσαλίας Τσιάροπ κλώτσησε νευρικά τον απογευματινό του ύπνο, ο οποίος θρυμματίστηκε, πιο εύκολα από όσο θα περίμενε κανείς. Την ίδια στιγμή τον έπιασε ένας παχής πόνος, στο πίσω μέρος του μεγάλου του κεφαλιού. Στην καρδιά του Ιππόκαμπου. Καθώς αυτή χτυπούσε βαριά και επώδυνα στα 55 bpm, ο Φυσαλίας μάσησε αργά τη ψύχα της 7η ωρας της μεγαλύτερης μέρας των χρόνων του.

Οσμή χρωμίου και γεύση γλυκόριζας, υπό τη μορφή αναρριχώμενων τριχοειδών ινών, αγκάλιασαν την οδοντοστοιχία του, καθώς και τη ψυχή του. Ύστερα πέθανε. Μελανά νερά λιμνάσανε στη λακκούβα που άφησε πίσω του το συμβάν αυτό. Εκεί καθρεφτίστηκε η παιδική του χαρά, μια αστεία αγάπη και η κακία του. Άνοιξε ο ουρανός, ξεσκίστηκαν τα ζαχαρένια σύννεφα, ψιχάλισε σάπιο κρασί και ρυτίδιασε η λεγάμενη λίμνη, γεμίζοντας μικρά ψάρια. Οι τροχιές τους έρπονταν υπό την παγωμένη κρούστα μιας κακής μουσικής ανέμπνευστης, κεντώντας το ύφασμα του πλαδαρού χωροχρόνου.

Όμως ο Αύγουστος διέρρηξε το συνεχές της ιστορίας, στράγγιξε ο κρόκος του ήλιου και άφησε τρύπες στενές πλην βαθιές που θα γεμίσουν, ίσως, μεθαύριο.

Τζένη Μ. Μπότση

Να σου πω κάτι;

Αναρωτιόμουν, πώς γίνεται κάποιες φορές να γίνομαι εσύ και μέσα από σένα να βλέπω εμένα;

Συνήθως συμβαίνει κάθε που πλέκεσαι. Με τα κλαδιά που ξεραίνει το φως των δορυφόρων της όμορφης γης σου που καταστρέφουν βιαστικοί ποιητές σαν εμένα και σένα, θυμήσου_ το βόλο που σου ‘δινε το χάρισμα της αιώρησης κι εγκλώβιζε την ουσία σου στην εθελούσια αναισθησία σου.

Τώρα δεμένα τα πόδια στη γη και ο βόλος σου βόλι στη σφεντόνα που σκάλισες, με σκάλωσες, τη βρήκαν ανόητη όλοι.. Ανόητοι όλοι! βέβαιοι ότι δεν είναι στόχοι.

υστερεί σε 2 η 3 σημεία μπροστά σε εκείνο το έργο της μεσημεριανής δημιουργίας.

ολόκληρων ολο-γραμματων

πλεχτων μαστιχωτων εντυπώσεων

από 1 προς 1 υλικό

κοσμικοτραγικων

και αστρικοφαρσικων κραματων.

Μιας ευμορφης δηλαδή

και πλαδαρης πλεξουδας,

μιας, ως επί το πλείστον, ερωτικής, μαρμοτικής καημένης μπούρδας.

Mietzsche

Ήθελα νάμουνα μαζί σου, πάνω στα βράχια, εσύ πλεγμένη μες τα κρίταμα.

μα έχει χρόνια να με κατουρήσει γλάρος να πάρω θάρρος. κι έτσι τα βλέπω όλα απίθανα.

ήθελα νάμουνα με σένα πάνω στην άμμο. να σε σοτάρω να γυαλίσεις, να ιδρώσεις

κι ύστερα 

να σε σβήσει σαν κρασί το κρύο κύμα. Μα σαν του Τσίκιλη τις ζύμες, ήθελα νάμουνα πιο χύμα Δε θα γευτώ τον αλμυρό μηρό σου ή το λαιμό σου. οπότε κρίμα. Κι ούτε θα γράψω άλλο ποίημα. Θα μαραθώ στον ηφαιστειογενή βυθό σου. του έρωτά σου το πιο ηλίθιο θύμα.

*μπορεί να περιέχει ίχνη από τσόφλια, φύκια, γλαρόπιτα, χυλόσουπα, καλτσόνε, ελληνική τηλενόραση, πούστηδες αλκοολικούς κωμικούς, περίοδο και την απαρχή μιας ανάστατης περιόδου.