nobody

Yazabilmek için duygularıma yenilmek zorunda olduğumu bilmek dahi yazımdaki tüm modu etkiliyor. Yine bir kaç sene oldu. Zaman sadece bilimsel olarak düz akan bir çember değil. Psikolojik ve anlam arayışında da öyle. Şu sıralar küçük şeylerin büyük şeyleri büyük şeylerden daha çok etkilemesine şahit oluyorum. Karamsar olmak başka, gerçeği bilmek başka. Yazı yazmak insan beynin otoportresi gibi hissettiriyor. Askerden dönüş kadar kafa karıştırıcı olması bir yana sanki kağıdı karalıyor gibi hissediyorum. Çok dolu ama postmodernistlerin bile anlam veremeyeceği şeyler. Zamanla fark ettim ki estetik kaygılar için bu kadar bana özel olan bir yerde bile tam anlamıyla sorularımdan bahsetmek yerine bağlantı kurarak sorunları tanımlamayı tercih ediyorum. Yer yüzünde işim bitti denilince çok üzücü anlaşılıyor. Kuş olsa bile özgür olamayacak ben için fazla hayalperest konuşuyorum. Bu anlarda içime yumruk gibi oturan anlayışım canlanıyor kafamda. Çok da problemi olmayan dedemin çok da önemi olmayan o dünyanın en eski evindeki dünyanın en eski halısında sanki çocukluğunu görüyor gibi bakması, belki dedirtiyor bu yüzden halılarda desen var. Belki amaç hiçbir zaman güzellik değildi, yaratıcının, insanın ona bakıp bir şeyler anımsatmasını istemesiydi. Artık çemberi kırmaya çalışmayacağım, burayı çok daha sık kullanıp hiç anlaşılmamak yarım anlaşılmaktan çok daha iyi hissettiriyor. Artık yaşlanmayı ölüme az zaman kalması olarak nitelendiriyorum. 30 yaşında olup 32 yaşında olan birisi 70 yaşındaki birinden çok daha yaşlı. Artık yapmayı sevdiğiniz şeyleri yapamamaya başladıysanız ise herkesten daha yaşlısınız